เจียงหล่านเยว่สั่งให้ดาวหางอยู่เฝ้าบ้าน ส่วนตัวเองพานกหัวขาววัยเยาว์ออกจากบ้านไป
ข้างนอกหนาวจนสั่น เธอสวมชุดแจ็กเก็ตอเนกประสงค์ซับในขนเป็ดแบบแห้งเร็วที่ใส่ตอนเข้าสู่โลกเอาชีวิตรอดกลับมาอีกครั้ง เห็นนกหัวขาววัยเยาว์ตัวสั่นก็รูดซิปแจ็กเก็ตออก แล้วยัดนกหัวขาววัยเยาว์เข้าไปข้างใน เหลือไว้แค่หัวโผล่ออกมา นกหัวขาววัยเยาว์เชื่อฟังมาก ตอนที่ถูกเธอจับก็ยังหุบปีกให้เองด้วยซ้ำ
ยืนอยู่ใต้ชายคา เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปิดเกราะป้องกัน
เกราะป้องกันที่ฉันไม่พอใจให้มานั้นกันน้ำได้จริง แต่วิสัยทัศน์ก็แย่จริง ๆ ด้วย ถ้าไม่มีแผนที่ติดตัวมาจากพรสวรรค์ เธอว่าตัวเองคงได้พานกหัวขาววัยเยาว์ตกบ่อไปแล้วตอนออกจากบ้านไปแค่สองก้าว
พอออกจากที่หลบภัย——หรือพูดให้ถูกคือออกจากขอบเขตบ่อน้ำ เธอถึงพบว่าสถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าที่คิดไว้มาก
พื้นที่รอบที่หลบภัยค่อนข้างสูง แต่ก็ยังมีน้ำขังเป็นบริเวณกว้าง เธอพยายามเดินเลี่ยงที่ตื้น ๆ แต่ดินเหนียวที่เคยแข็งแกร่งกลับถูกแช่น้ำจนนุ่มและร่วน เดินไปทีหนึ่งโคลนก็ท่วมถึงน่อง ตะไคร่น้ำและหญ้าป่าที่ควรจะขึ้นอยู่บนพื้นดิน ลำต้น และก้อนหินหายไปหมด ใบไม้ที่ถูกน้ำฝนชะล้างจากต้นไม้และพุ่มไม้ปนอยู่ในโคลน เจียงหล่านเยว่เดินออกมาไกลมากแต่ไม่เห็นร่องรอยของสัตว์ใด ๆ เลย
ฝนที่ตกลงมาแทบไม่มีช่องว่างกระหน่ำลงพื้นส่งเสียงดังสนั่น จนเธอต้องออกแรงสุดชีวิตเพื่อให้เสียงของตัวเองดังถึงหูนกหัวขาววัยเยาว์