เจียงหล่านเยว่เชื่อมั่นว่ากระรอกเหมียนเหมียนกำลังนำทางเธออยู่
ด้วยบัฟจากอุปกรณ์ ค่าความว่องไวปัจจุบันของเธอคือ 11 แต้ม ในการสำรวจที่ผ่านมา เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างกายเร็วขึ้นและเบาขึ้น ราวกับแรงโน้มถ่วงที่กระทำต่อร่างกายลดลงเล็กน้อย ถึงกระนั้น เธอก็ยังเสียหางพวงใหญ่ฟูฟ่องนั้นจากสายตาเป็นระยะ
ดังนั้นเธอจึงไล่ตามไปพลางดูแผนที่ไปพลาง ทุกครั้งที่เธอตามไม่ทัน จุดสีเขียวเล็กๆ ก็จะหยุดรอครู่หนึ่ง ตอนนั้นถ้าเธอเร่งฝีเท้าอีกสองก้าว ก็จะพบหางสีน้ำตาลลายดอกไม้เส้นใหญ่ได้อีกครั้ง
ราวกับจะพูดว่า สิ่งมีชีวิตสองขา หนูอยู่ตรงนี้
ไล่ตามกันไปเรื่อยๆ สภาพแวดล้อมรอบข้างเปลี่ยนจากที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์และต้นไม้ล้มเป็นพื้นที่ราบ ระหว่างทางเจียงหล่านเยว่ยังเผลอเก็บหีบสมบัติไม้ได้สองใบ พอพระอาทิตย์ขึ้นไปอยู่กลางท้องฟ้า จุดสีเขียวเล็กๆ ที่แทนตัวกระรอกเหมียนเหมียนก็หยุดเดิน
ตอนนี้ เจียงหล่านเยว่ยืนอยู่หน้าทางลาดชัน ดวงตาสะท้อนภาพต้นไม้สีน้ำตาลแดงที่เรียงตัวตรงเป็นแนว เกาลัดผิวเรียบที่ร่วงหล่นจากยอดไม้ตามธรรมชาติวางอยู่กลางใบไม้กลมๆ และดอกไม้สีเหลืองอ่อน ยังไม่ทันเข้าใกล้ เธอก็ได้กลิ่นหอมหวานลอยมาในอากาศ
[ต้นเกาลัดน้ำเชื่อมเมเปิล: พืชประจำถิ่นหนึ่งของสหพันธ์นกพิราบสื่อสาร ขึ้นคู่กับดอกไม้...]
เจียงหล่านเยว่ย่อตัวลงเด็ดดอกไม้สีเหลืองอ่อนมาดอกหนึ่ง แค่หายใจไม่กี่ที น้ำหวานกลมๆ ก็ไหลออกมาจากลำต้นที่หัก
[ดอกไม้...: สายพันธุ์กลายพันธุ์เล็กน้อยที่เกิดจากการอยู่ร่วมกับต้นเกาลัดน้ำเชื่อมเมเปิล น้ำเชื่อมเมเปิลที่ได้มีความหวานน้อยกว่า แต่มีกลิ่นหอมของถั่วเฉพาะตัว เป็นวัตถุดิบสำคัญอย่างหนึ่งของอาหารขึ้นชื่อแห่งสหพันธ์เขตเหนือ [แพนเค้กสมุนไพรน้ำเชื่อม]]
เจียงหล่านเยว่รู้ว่าทะเลหยกมรกตเป็นของสหพันธ์นกพิราบสื่อสาร แต่สหพันธ์เขตเหนือเพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก