ช่วงเวลาแบบนั้นมันเป็นช่วงเวลาแบบไหนกัน?
นางเพิ่งออกจากสนามฝึกซ้อม พิงป้ายไม้ตอบข้อความของเกิ๋นเกิ๋นฉางเจียง
ความเร่งด่วนของการขาดแคลนอาหารในช่วงสองวันนี้ได้แซงหน้ากระบี่แห่งดาโมคลีสที่ชื่อว่าฤดูภัยพิบัติที่ห้อยอยู่เหนือหัวไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่มีทางแก้ได้
[เกิ๋นเกิ๋นฉางเจียง: สถานการณ์ในโซน 46 อาจจะยังถือว่าดี คนเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ทั้งหมด เคยผ่านช่วงเวลาพิเศษมา พอเห็นการสนทนาที่ผ่านๆ มา ก็ไม่มากก็น้อยจะกักตุนของไว้บ้าง]
แต่ตอนนั้นก็ไม่มีอาหารมากพอให้ทุกคนกักตุน ก่อนถึงฤดูมรสุม ทั้งโซน 46 เหลือผู้รอดชีวิตเพียงห้าหมื่นกว่าคน ทรัพยากรในป่าจะอุดมสมบูรณ์แค่ไหน อาหารที่หามาได้นอกเหนือจากส่วนที่จำเป็นต้องกินเอง ก็มีจำกัดที่จะเอามาแลกเปลี่ยนได้ เมื่อการบริโภคอาหารของทั้งตลาดเกินขีดจำกัดที่ไม่สูงมากนัก ราคาก็จะขยับไปยังจุดที่เมื่อมองในตอนนั้นแล้วไม่คุ้มค่า
ราคาที่มองว่าคุ้มในตอนนั้น ในโซนการค้าตอนนี้ก็กลายเป็นการทำบุญไปแล้ว
ในเรื่องอาหาร เจียงหล่านเยว่ไม่ได้ซื้อขายผ่านโซนการค้ามากนัก ดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกอะไรลึกซึ้ง ส่วนนักเอาชีวิตรอดอย่างเกิ๋นเกิ๋นฉางเจียงที่ต้องดูโซนการค้าทุกเช้าสายเย็น ก็ได้แต่เฝ้ามองราคาอาหารพุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วแบบจรวด
จะบอกว่าหาวิธีควบคุม สำหรับพื้นที่ที่มีผู้รอดชีวิตไม่ถึงห้าหมื่นคน สำหรับพื้นที่ที่กำลังเผชิญกับสภาพอากาศสุดขั้วที่ไม่รู้จะจบลงเมื่อไหร่ ก็ถือเป็นเรื่องเพ้อฝันเกินจริง มีผู้รอดชีวิตบางคนก็กักตุนอาหารแล้วขายต่อในราคาแพง เรียกว่าเป็นการหากำไรจากหายนะก็ไม่เชิง เหมือนพวกนี้ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปมากกว่า—ฤดูมรสุมยังไม่รู้จะจบเมื่อไหร่ ขนาดเสบียงของตัวเองยังไม่รู้ว่าจะพอไหม กลับกล้าขายออกไปข้างนอก