ความง่วงงุนของเจียงหล่านเยว่สลายไปสิ้น เธอใช้มือกดขมับ ระลึกถึงภาพสุดท้ายที่มองเห็นใต้ชายคา
ความจำของเธอดีมาก โดยเฉพาะความจำด้านภาพ
ปกติแล้วในเวลากลางคืนยากจะจับร่องรอยสายฝนได้ แต่ด้วยตะเกียงไล่ผีและแหล่งกำเนิดแสงจากภายในกระท่อมไม้ สถานการณ์จึงต่างออกไป ฝนที่หนาแน่นจนดูเหมือนเชื่อมต่อกันเป็นสาย ภายใต้แสงสว่างปรากฏเป็นสีขาวโปร่งแสงเรืองรองเล็กน้อย ความหนาแน่นต่างกัน ระดับการซ้อนทับกันต่างกัน ระดับความโปร่งใสของสีขาวก็ต่างกันไปด้วย
ความแตกต่างนี้ละเอียดอ่อนมาก หากไม่ใช่สายตานกอินทรี หากไม่ผ่านการฝึกฝนในไม่กี่วันมานี้ หรือแม้กระทั่งหากก่อนเข้าสู่โลกแห่งการเอาชีวิตรอด สายตาของเธอไม่ดีขนาดนี้ ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยนี้ก็ยากจะสังเกตเห็น
พูดง่ายๆ คือ ท่ามกลางม่านฝนที่หนาทึบ บนทรงพุ่มของต้นไม้เครื่องหมายคำถามมีก้อนสีจางกว่าก้อนหนึ่ง ละอองน้ำกระเซ็นบนยอดของก้อนนั้น ถูกดึงเป็นเส้นไม่ค่อยชัดเจนเส้นหนึ่ง
สิ่งนั้นคืออะไร?
เจียงหล่านเยว่ครุ่นคิด
ต้นไม้เครื่องหมายคำถามอยู่ในอาณาเขตเกราะป้องกันของที่หลบภัย ถ้าสิ่งนั้นมีอยู่บนทรงพุ่มตั้งแต่ก่อนแล้วก็ยังดี แต่ถ้าเข้ามาในที่หลบภัยหลังจากวางเกราะป้องกันแล้ว——ในคืนฝนตกที่มาโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ เธอคงยากจะมีความคิดในแง่ดีอะไร
เสียงเปียกปอนดังมาจากข้างกาย เงาที่เข้มขึ้นเล็กน้อยทอดลงมาคลุมเธอ ขนนุ่มๆ วางทาบบนเข่าของเธอเบาๆ เธอเอื้อมมือไปบีบเบาๆ มันคือขาหมาป่าขนนุ่มที่มีโครงกระดูกใหญ่และเก็บเล็บอย่างดี
ดาวหางเป็นหมาป่าที่หลับเบามาก ตรงกันข้ามกับนกหัวขาววัยเยาว์ที่นอนหลับตุ๊บๆ ทันทีที่เจียงหล่านเยว่บนเตียงมีความผิดปกติ มันก็ลืมตาขึ้นอย่างตื่นตัว ในขณะเดียวกันมันทั้งอ่อนไหวและเอาใจใส่ รับรู้ถึงความเคร่งเครียดที่รายล้อมเจียงหล่านเยว่ได้ จึงเข้าไปใกล้ แล้ววางขาหน้าบนเข่าของเจียงหล่านเยว่