ส่วนเจียงหล่านเยว่ที่เพิ่งโยนระเบิดลงกลางกลุ่มผู้รอดชีวิตกำลังทำอะไรอยู่หรือ?
กำลังร่วงหล่น
ต่างจากการตกอย่างอิสระตามปกติ เปลวไฟหนาทึบที่พุ่งทะลุระหว่างร่วงหล่นกลายเป็นเหมือนแนวกันชนบางๆ ราวกับเมฆหมอกที่พอมีดีกว่านิดหน่อย ร่างกายแกว่งไกวไปมาเหมือนใบไม้ ปลายนิ้วเฉี่ยวผ่านจุดแสงสีแดงเข้มเป็นครั้งคราว พวกมันเรียงตัวอย่างไร้ระเบียบ ลอยปะปนอยู่ในความมืดมิดที่เดือดพล่าน ราวกับสสารบางอย่างที่ลอยตามกระแสน้ำ
เมื่อรู้ว่าจุดแสงสีแดงเข้มเหล่านั้นหมายถึงดวงตา การลอยตามกระแสน้ำและการไร้ระเบียบแบบนี้กลับสร้างความหวาดกลัวที่แผ่ขยายออกไปเพราะขัดกับสามัญสำนึก
เจียงหล่านเยว่ไม่แน่ใจว่าคำรำพันที่เริ่มเลือนรางข้างหูของเธอนั้นมีที่มาจากสิ่งนี้หรือไม่
แรงต้านมหาศาลระหว่างร่วงหล่นทำให้การปรับเปลี่ยนท่าทางร่างกายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง เธอออกแรงยกดาบโค้งที่เหลืออยู่เล่มหนึ่งตั้งขึ้นข้างหน้าตัดลม พร้อมกับพยายามปรับท่าให้เหมาะกับการกระแทกพื้น—แน่นอนว่าการปรับแบบนี้ดูจะไร้ประโยชน์เสียหน่อย เพราะการตกจากความสูงขนาดนี้ ไม่ว่าจะป้องกันด้วยท่าใดก็ต้องตกเป็นแผ่นแป้งทับแบนอย่างเท่าเทียมกัน
ท่ามกลางคำรำพันที่รายล้อม วิกฤตที่ใกล้ตัว ในยามคับขันที่สุดของชีวิต เจียงหล่านเยว่กลับหน้านิ่งแน่นพร้อมกับด่าในใจอย่างดุเดือด
ฮ่าๆ เธอก็เดาไว้แล้วว่ามลพิษมีผลต่อจิตใจ และก็เคยพลาดท่าที่ใกล้เหวนรกนี้มาแล้ว เกือบโดนมนต์สะกดให้กระโดดลงไป แถมยังได้ดีบัฟสภาพจิตไม่มั่นคงหลายวันมาครองอีกต่างหาก แต่ในสถานการณ์แบบนั้นใครจะคิดว่านกหัวขาวจะบินมาทางนี้ได้ล่ะ?! ที่นี่มันมีผี! เธอยืนอยู่บนหน้าผา คิดแต่ว่าไฟใหญ่จัง ไฟใหญ่จัง แล้วก็เผลอกระโดดลงมาทันควัน! ช่วยด้วย ชีวิตเธอหวงนัก ต่อให้ทองหนึ่งตันอยู่ข้างล่างโบกมือเรียกอย่างเป็นมิตรเธอก็ไม่กระโดดลงไป! แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงมาบินอยู่ตรงนี้ย่ะๆๆๆๆ!