ในที่สุดดาบแห่งดาโมคลีสที่ห้อยค้างอยู่เหนือหัวมานานกว่าครึ่งฤดูมรสุมก็ร่วงลงมา ความรู้สึกกังวลที่ค้างคาใจก็พลอยร่วงตามลงไปด้วย
แม้ภัยพิบัติที่ปรากฏจะออกมาในรูปแบบที่แย่พอควร อย่างการรวมกันของ[หมอกหนาทึบ]ที่บดบังสายตากับ[คลื่นสัตว์อสูร]ที่โจมตีเป็นกลุ่ม สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในใจกลับไม่ใช่ความหวาดกลัว
ภายใต้ข้อจำกัดด้านการเคลื่อนไหว ผู้รอดชีวิตทุกคนเตรียมตัวมาอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว
เกราะไม้ที่ประดิษฐ์ขึ้นเองตามคำแนะนำในหน้าต่างรอยแยกถูกจัดวางไว้หน้าที่หลบภัยอย่างเรียบร้อยทันทีที่ฝนมรสุมหยุดลง แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเมล็ดพันธุ์ 90 เมล็ดถึงขยายพันธุ์จนเก็บเกี่ยวลูกบอลขนปุยเรืองแสงออกมาได้มากมายขนาดนี้ แต่ลูกบอลขนปุยเรืองแสงที่ต้องใช้ในวันแรกของฤดูภัยพิบัตินั้นถูกกระจายไปถึงมือผู้รอดชีวิตทุกคนผ่านทางโซนการค้าเรียบร้อยแล้ว ยังมีสต็อกเหลืออยู่ และก็ยังคงเพาะปลูกเพิ่มอย่างไม่ขาดสาย ในระยะสั้นถือว่าพอรองรับได้
ส่วนระยะยาวก็ต้องดูว่าจะหาทางออกจากฤดูภัยพิบัตินี้ได้หรือไม่
ความสงบจึงผุดขึ้นพร้อมกับเจตนารมณ์อันร้อนแรง แล่นไปพร้อมกับความคาดหวังของผู้รอดชีวิตที่ขาดแคลนอาหารมานาน
[โซนปัจจุบัน: โซน 46 ทะเลหยกมรกต (49910/100000)]
[มื้อหนึ่งแปดถ้วยบะหมี่: ไม่ต้องพูดถึงว่าคลื่นสัตว์อสูรจะดรอปเถ้าถ่านหัวใจหรือเปล่า ถ้าไม่มีเนื้อดรอปมาฉันคงตายคาที่ตรงนี้แหละ]
[รักษาความสิ้นหวัง: อ้างอิงไอดี]
[มีวิธีเสมอ: สัตว์ที่ตายแล้วเราแยกชิ้นส่วนเองได้ไหม?]
เจียงหล่านเยว่ก็หวังว่าจะได้เช่นกัน เพราะเธอค่อนข้างขาดเนื้อสัตว์เหมือนกัน
เธอหยิบลูกธนูที่ผลิตเสร็จจากโต๊ะคราฟต์ออกมา แล้วหันหลังเดินขึ้นบันได หน้าต่างรอยแยกปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ กระทู้ปักหมุดบนหน้าแรกเหลือเพียงกระทู้สรุปเดียว ที่เหลือล้วนเป็นกระทู้ที่ผู้รอดชีวิตแต่ละคนโพสต์ขึ้นมา และความเร็วในการรีเฟรชก็ค่อนข้างเร็ว
{ไม่รู้ว่าอยู่ทิศไหน สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นอย่างชัดเจน ด้านนอกที่หลบภัยเต็มไปด้วยหมอกหนาสีเขียว มองไม่ชัดว่ามีปรากฏการณ์ผิดปกติอื่นปะปนมาด้วยหรือไม่}