สกิลที่ส่งผลโดยตรงต่อประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่างสายตานกอินทรี มักจะนำมาซึ่งความรู้สึกที่ตรงไปตรงมาที่สุด นั่นคือ—ความรู้สึกไม่สมจริง
ทัศนวิสัยเคลื่อนเข้าและสูงขึ้นราวกับเลนส์กล้อง ขัดกับความรู้พื้นฐานของการเป็นมนุษย์ ความไม่รู้จะทำอะไรและความตื่นเต้นพลุ่งพล่านขึ้นพร้อมกัน จนในช่วงเวลายาวนาน คนเราแทบจะไม่ทันสังเกตความแตกต่างเล็กน้อยที่เกิดขึ้นเมื่อใช้สกิล
แต่ต่อให้เป็นความสามารถในการบินที่ได้มาอย่างกะทันหัน ก็ควรมีวันที่ชินชา
เช่นในตอนนี้ จู่ ๆ เจียงหล่านเยว่ก็คิดขึ้นมาได้: สายตานกอินทรีของเธอกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
และ—ช่วงที่แผนที่แสดงอาณาเขตศัตรู ทำไมมันกว้างขนาดนั้นล่ะ? เป็นเพราะระดับความแข็งแกร่งของศัตรูงั้นเหรอ?
เบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมายพันกันยุ่งเหยิง สีแดงจ้าเสียดตาบนแผนที่ดึงความคิดของเธอกลับมา เธอหลับตา แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้อมือพลิกกลับ คันธนูที่เพิ่งเปลี่ยนมาได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงตกลงมาอยู่ในอุ้งมือ
ธนูที่ชื่อว่า [สนามทดลอง] นี้สืบทอดลักษณะเด่นของธนูหลายคันก่อนหน้าของเธอ ตัวคันธนูยังคงยาวมาก ความสูงในแนวดิ่งเพียงสั้นกว่าตัวเธอเพียงครึ่งหัว วัสดุที่ประกอบขึ้นค่อนข้างซับซ้อน ตัวคันธนูทำจากเถาวัลย์บางชนิดที่มีแสงทองเจืออยู่ สายธนูทำจากเอ็นของสัตว์อสูรบางชนิด แล่งธนูทำจากโลหะโบราณ สะพายอยู่ที่สะโพกเสียดสีค่อนข้างเจ็บ
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือธนูประกอบ
ธนูประกอบก็มีข้อเสียของธนูประกอบ
เพราะวัสดุที่ประกอบซับซ้อน ความเข้ากันได้ไม่ดี เมื่อใช้สกิลประเภทพลัง จะใช้พลังมากกว่า แทบไม่มีตัวช่วยเรื่องความแม่นยำ ความรู้สึกตอนถือไม่ถึงกับแย่ แต่ก็ไม่ดีแน่นอน—นี่คือเหตุผลที่ราคาค่อนข้างต่ำ
ส่วนที่เจียงหล่านเยว่เปลี่ยนมันกลับมา ก็มีเหตุผลของตัวเอง
สกิลแอคทีฟเพียงหนึ่งเดียวของมันสามารถยิงธนูได้ 5-10 ลูกในครั้งเดียว ถือเป็นการโจมตีแบบพื้นที่ในอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งเหมาะสมพอดีกับคลื่นสัตว์อสูรจำนวนมาก