ตอนที่กระรอกเหมียนเหมียนพบกับนกหัวขาว นกหัวขาวเป็นนกที่เลี้ยงตัวเองได้ดีมาก มีพลังโจมตีน่าประทับใจ และเป็นเจ้าใหญ่แถวโพลงไม้อยู่แล้ว
แต่ก่อนหน้านั้น มันเคยอยู่ตัวเดียวมาเป็นเวลานานมาก
จะเล่าจากตรงไหนดีล่ะ?
ก็เริ่มจากความทรงจำสืบทอดที่เคยพูดถึงไปแล้วนั่นแหละ
ความทรงจำสืบทอดของเผ่านกหัวขาวถูกป้อนเข้าไปตั้งแต่ยังเป็นตัวอ่อน ค่อย ๆ หลอมรวมกันในช่วงฟักตัว และสิ้นสุดลงในวินาทีที่เจาะเปลือกออกมา เนื้อหาที่บรรจุอยู่มีทั้งปะปนกันไปหมด ไม่ว่าจะเป็น《ร้อยเคล็ดลับที่นกหัวขาวต้องรู้》หรือประสบการณ์ของบรรพบุรุษก็มี
แบบแรกนั้นไม่เป็นระเบียบและขาดหายไป ส่วนความรู้สึกของแบบหลังนั้นช่างพิศวงราวกับช่วงเวลาหนึ่งได้ย้อนเวลากลับไป ชีวิตที่จากไปแล้วกับชีวิตที่กำลังถือกำเนิดบรรจบกันชั่วครู่ ตัวอ่อนที่เพิ่งมีสติสัมปชัญญะเลือนรางว่ายทวนกระแสขึ้นไป ทบทวนความทรงจำของบรรพบุรุษที่ลึกซึ้งพอจะทิ้งร่องรอยไว้ในความทรงจำสืบทอด
บางทีอาจเป็นเพราะเผ่านกหัวขาวเป็นเผ่าที่ชอบต่อสู้แข่งขันกันมาก เศษความทรงจำเหล่านี้ส่วนใหญ่จึงอยู่ในช่วงวัยผู้ใหญ่ที่ความสามารถทุกด้านถึงขีดสุด บางทีอาจเป็นช่วงเวลาแห่งการเอาชนะศัตรูที่ทรงความหมายเชิงสัญลักษณ์ หรือไม่ก็ชั่วขณะที่รู้ตัวว่าเดินข้ามจุดพีคของตัวเองมาแล้ว สำหรับลูกนกแล้ว เรื่องนี้ช่วยได้จริงในด้านการต่อสู้
และนกหัวขาวตัวนี้ก็ได้ของซ่อนเร้นออกมา
มันเห็นท้องฟ้าสูงไกล ดวงตะวันเจิดจ้า หน้าผาเปลือยที่มีหิมะน้ำแข็งเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง นกหัวขาวยักษ์สามตัวแนบลำตัวกับหน้าผา พุ่งขึ้นตรงดิ่งทะยานสู่เมฆ แล้วก็ลากหางเมฆโฉบลงมาที่ขอบผา ลมที่เกิดจากการกระพือปีกพัดมันโซซัดโซเซ ก่อนจะล้มลงกับพื้นแข็ง ปลายปีกที่อบอุ่นและแห้งก็รองรับร่างมันไว้