"งูยักษ์ลายอัสนี?"
เจียงหล่านเยว่ทวนคำอย่างสงสัย
"งูยักษ์ลายอัสนี"
นกหัวขาวตอบอย่างแน่ใจ
เผ่านกหัวขาวชอบการต่อสู้ การประลองครั้งแรกหลังโตเต็มวัยถือเป็นสัญลักษณ์แห่งความหมาย พวกมันเริ่มหาคู่ต่อสู้ตั้งแต่ช่วงที่ยังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ไม่ว่าจะเป็นนกที่บินผ่านเหนือโพลงไม้ หรือสัตว์ฟันแทะตัวน้อยที่หากินอยู่ในป่าต้นเกาลัดน้ำเชื่อมเมเปิล ล้วนถูกมันรั้งไว้ถาม ถ้าหากมีสิ่งมีชีวิตใดที่สื่อสารกับสัตว์อสูรได้
ถามสิบตัว เก้าตัวชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ บอกว่าที่นั่นมีไผ่ที่ส่งเสียงประทุอยู่เป็นผืน และในนั้นมีงูที่ส่งเสียงประทุอาศัยอยู่เป็นฝูง หัวหน้าของงูประทุพวกนั้นมีร่างกายมหึมา นิสัยดุร้าย พลังฝีมือลึกซึ้งเกินจะหยั่งถึง อายุก็ไม่อาจสืบรู้ได้ เรียกได้ว่าเป็นอันธพาลที่น่ากลัวที่สุดในป่านี้
สัตว์ฟันแทะที่อ่อนโยนเล่าจบ ก็ต้องถามนกหัวขาวอย่างระมัดระวัง "เจ้าจะไปท้าทายมันงั้นหรือ?"
เมื่อได้คำตอบที่แน่ใจ สัตว์ฟันแทะก็ห่อเกาลัดน้ำเชื่อมเมเปิลไว้ด้วยท่าทางขมุกขมัว คิดอยู่นานกว่าจะเอ่ยปากดึงขนหางที่ห้อยลงมาตอนนกหัวขาวกำลังเตรียมบิน
"อย่าไปท้าทายมันเลย มันไม่เหมือนเจ้า"
การที่สัตว์ฟันแทะจะเอ่ยคำเตือนแบบนี้กับนกหัวขาวได้ ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมหาศาลจริง ๆ
แต่นกหัวขาวกลับรู้สึกว่าตัวเองถูกดูถูก อารมณ์ที่ง่ายต่อการปะทุอยู่แล้วถูกจุดชนวนทันที แต่มันก็ดูถูกเกินกว่าจะลงไม้ลงมือกับสัตว์ที่อ่อนแอเช่นนี้ โกรธจนไฟลุกอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็อ้าปากแหลมคมพูดขึ้น "ย่อมไม่เหมือนสิ ข้ายังเด็กกว่ามัน สักวันหนึ่งข้าจะแข็งแกร่งกว่ามัน"