ภายในห้องของโรงแรม บนเตียงนอนสุดหรู เย่อันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น
อาการปวดหัวราวกับเมาค้างยังไม่ทันจางหาย ปลายจมูกกลับต้องมนต์กลิ่นหอมจางๆ เสียก่อน
เขาขยับศีรษะเล็กน้อย ภาพใบหน้างามลึกหลับใหลสะท้อนเข้ารูม่านตา
ผมยาวสยายสีดำขลับดุจแพรไหมสายน้ำตก พาดทับครึ่งหมอน
ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องไร้ที่ติขนาดเท่าฝ่ามือ คิ้วโก่งดุจขุนเขาเบื้องไกล ขนตายาวเรียว ริมฝีปากดั่งลูกท้ออาบหยาดน้ำค้าง
แม้ยามนิทรารมณ์ ก็ยังพรั่งพร้อมความเยือกเย็นสูงส่งเป็นธรรมชาติ
กวาดสายตาลงต่ำ ผ้าห่มไหมพรมสีขาวเลื่อนหลุดถึงช่วงเอว
กระดุมเสื้อเชิ้ตสตรีสีขาวบนเรือนร่างของหญิงสาวนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจรู้
ถูกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอันอัดแน่นจนล้นทะลักดันจนตึงเปรี๊ยะ
เผยให้เห็นชุดชั้นในลูกไม้ฟ้าครามรัดรูปอยู่ข้างใต้ โอบรับส่วนเว้าส่วนโค้งอันน่าตื่นตะลึง
ถัดลงมา ถุงน่องตาข่ายที่ถูกฉีกกระชากออกเป็นทางยาวห่อหุ้มสะโพกกลมกลึงเด้งและเรียวขายาวตรงรูปงามคู่หนึ่ง เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนดิบเถื่อน
"ฟืด..."
เย่อันสูดลมหายใจเย็นเฉียบ ในหัวมีฉากคลุ้มคลั่งกระจัดกระจายแวบผ่าน สะกิดให้เขาสะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่ง
เขาจำได้แล้ว
ตนรับคำสั่งอาจารย์ตาเฒ่าให้ลงจากเขาไปสะสางวาสนาทางโลกหลายประการ
เพื่อแสวงหาโอกาสฝ่าขวดพลัง "บรรลุขั้นสูงสุดของสภาวะหลังฟ้า" เข้าสู่ "แดนก่อนฟ้า" ท่ามกลางโลกีย์วิสัย
ผลสุดท้าย ยังไม่ทันได้ไปพบคู่หมั้นคนแรก คืนวานที่ห้องพักโรงแรมกลับถูกสตรีผู้หนึ่งที่มึนเมาบุกเข้ามา
อีกฝ่ายไม่พูดไม่จา พุ่งเข้าใส่เขาลงบนเตียงโดยตรง
ความดุดันเย้ายวนนั่น ทำเอาร่างกายธาตุบริสุทธิ์ที่บำเพ็ญมายาวนานถึงสิบแปดปี ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านแม้แต่น้อย
"ท่านอาจารย์ขอรับ อาจารย์ ท่านบอกว่าเป็นวาสนาทางโลก มิใช่เรื่องนี้กระมัง?"
เย่อันยิ้มขื่น รู้สึกว่าสิบแปดปีแห่งการฝึกฝน ดับวูบไปในชั่วข้ามคืน
ขณะนั้นเอง สตรีในอ้อมอกสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวได้ ขนตายาวสะบัดพริ้ว ค่อยๆ ตื่นขึ้น
ดวงเนตรคู่สวยใสในแววตาของนางฉายแววเลื่อนลอยชั่วขณะ
แล้วจึงเห็นเย่อันข้างกายชัดเจน พลางก้มมองตนเองด้วย รูม่านตาหดตัวฉับพลัน!
"คุณ..."
น้ำเสียงของนางแหบพร่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ที่หนักหนากว่าคือความตกตะลึงและอัปยศโกรธจัด
เย่อันเพิ่งจะอ้าปากอธิบาย นางก็ผลักเขาออกด้วยความเร็วดั่งสายฟ้า หดตัวหลบมุมเตียง เอาผ้าห่มห่อพันกายแน่นหนา
เผยเพียงดวงตาดั่งพ่นไฟคู่หนึ่ง จ้องเขม็งมายังเย่อัน
"เมื่อคืน...เป็นคุณ?" น้ำเสียงนางเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
เย่อันแบมือ ทำสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์:
"คุณพี่ ก็คุณนั่นแหละที่บุกเข้าห้องผม แล้วยัง...รุกใส่ผมอีก"
"คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ?" หญิงสาวขมวดคิ้วโก่ง กลิ่นอายพลันดุดันขึ้นมา
"คุณ...คนสวย?" เย่อันปรับตัวตามสถานการณ์ไว
สีหน้าของนางจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงเย็นชา
นางสูดลมหายใจลึก ดูเหมือนจะพยายามข่มอารมณ์ไว้ สุดท้ายพูดเยียบเย็น:
"เรื่องเมื่อคืน ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น คุณจะเอาเท่าไหร่ บอกราคามา"
เย่อันอึ้งไป
นอนกับผู้หญิง...แล้วยังได้เงินอีก นี่คือโลกนอกเขาเรอะ?
เมื่อเห็นเขาเงียบ ในแววตาของนางก็แวบผ่านความเหยียดหยาม คิดว่าเขาตั้งใจจะเรียกไม่จำกัด
นางหยิบเงินสดปึกหนึ่งสีแดงออกจากกระเป๋าถือตรงหัวเตียง โยนลงบนเตียง
"หนึ่งหมื่น พอหรือยัง?"
เย่อันขมวดคิ้ว
เขาสัมผัสได้ถึงความหมิ่นแคลนในน้ำเสียงของนาง ราวกับเขาเป็นผู้ชายขายตัว
"ผมไม่เอาเงิน" เขาตอบเรียบเฉย
"รังเกียจว่าน้อย?"
นางหัวเราะเย็น โยนออกมาอีกปึก
"สองหมื่น เอาเงินไป แล้วหายไปต่อหน้าฉันเดี๋ยวนี้ อย่าปรากฏตัวอีกเป็นอันขาด"
เย่อันถอนหายใจ คว้ากางเกงกับเสื้อยืดสีซีดเพราะซักบ่อยจากเตียง ค่อยๆ สวมอย่างไม่เร่งร้อน
"ผมบอกแล้วว่าไม่เอาเงิน เรื่องเมื่อคืน ถือว่าเป็นอุบัติเหตุ
คุณเดินสะพานสวรรค์ของคุณไป ผมเดินสะพานไม้ของผมไป ต่างคนต่างแยกย้าย"
ว่าแล้วก็เตรียมจะเดินออกไป
หญิงสาวมองแววตาใสซื่อและสีหน้าที่ราบเรียบของเขา กลับอึ้งงัน
บุรุษที่นางเคยพบ ไม่ประจบเอาใจ ก็จ้องจับจ้องร่างกายของนางอย่างเปี่ยมด้วยกิเลส มิเช่นนั้นก็ละโมบทรัพย์สมบัติของนาง
คนอย่างเย่อัน นอนกับนางแล้ว ไม่ราวี ไม่กรรโชก กลับทำท่า "รีบไปเถอะ อย่ามากวนใจผม" เช่นนี้ นางเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
"หยุดนะ!" หญิงสาวตะโกนขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
เย่อันหันกลับมา
"เบอร์โทรศัพท์มือถือคุณอะไร?"
นางกัดริมฝีปาก ดวงตาฉายแววซับซ้อนถาม
แม้ปากจะว่าให้ถือเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่เรื่องใหญ่เช่นนี้ นางจำต้องควบคุมสถานการณ์ไว้ให้ได้!
หากภายหน้าหมอนี่ยกเรื่องนี้มาแบล็กเมล์นางจะทำอย่างไร?
เย่อันส่ายหน้าอย่างซื่อตรง:
"ผมไม่มีมือถือ"
"..."
หญิงสาวอึ้งอ้าปากค้าง ทรวงอกอิ่มแน่นกระเพื่อมขึ้นลง ด้วยความขัดเคือง
ยุคสมัยไหนแล้ว ยังมีคนไม่มีมือถืออีก?
หมอนี่มาจากยุคหินหรือไง?
"ดี ดีมาก!"
นางข่มอารมณ์จ้องเขาอย่างเจ็บใจ คว้าชุดของตนวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำ
เย่อันยักไหล่ กำลังจะเปิดประตูออกไป
ก็ในชั่วขณะนั้นเอง พลังลมปราณในร่างของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แล้วสิ่งที่ตามมาติดๆ ก็คือ ขวดพลัง "ก่อนฟ้า" ที่เหมือนหินผาแข็งแกร่ง รบกวนเขามานานถึงหนึ่งปีเต็ม กลับ...คลายออกเล็กน้อย!
แม้จะเป็นเพียงการคลายตัวเพียงนิดเดียวที่แทบไม่อาจรับรู้ แต่มันก็ประดุจการสกัดทะลุช่องแสงบานหนึ่งท่ามกลางห้องมืดทึบที่เป็นเหล็ก!
ร่างของเย่อันสั่นสะท้านรุนแรง ดวงตาระเบิดประกายแสงที่ไม่เคยมีมาก่อน!
"ที่แท้...เป็นเรื่องจริง!"
"ท่านอาจารย์ไม่ได้โกหกข้า โลกีย์วิสัยนี้ มีวาสนาซ่อนเร้นอยู่จริง!"
หนึ่งคืนอันเหลวไหลเมื่อวาน มิเพียงไม่ทำให้พลังบำเพ็ญเสื่อมถอย
แต่เพราะความพัวพันแห่ง "วาสนาทางโลก" นี้ กลับทำให้ขวดพลังมีสัญญาณคลายตัว!
เย่อันดีใจสุดขีดในพริบตา!
"ปัง! ปัง! ปัง!"
ทันใดนั้น ประตูห้องพักก็ถูกทุบตีดังสนั่นจากภายนอก พร้อมกับเสียงชายหนุ่มที่ย่ามใจอย่างยิ่งลอยตามเข้ามา:
ซู หว่านชิง! แกออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น!
อย่าคิดว่าหลบฉันได้แล้วจะจบ! วันนี้ถ้าแกไม่ตกลงเป็นแฟนฉัน ฉันจะไม่ให้แกได้ออกจากโรงแรมนี้!
เสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลงทันใด
คิ้วของเย่อันขมวดทันที มือที่จับลูกบิดประตูค้างอยู่กลางอากาศ
ด้านนอก เสียงตะโกนท้าทายยังดังต่อเนื่อง คำพูดหยาบคายเลวทรามมากขึ้นเรื่อยๆ
"ซู หว่านชิง แกนังแพศยา! ต่อหน้าฉันทำเป็นสูงส่ง ลับหลังไม่รู้โดนผู้ชายเถื่อนเยอะแค่ไหนนอนแล้วมั้ง? เปิดประตู!"
"ไม่เปิดใช่ไหม? พังให้ฉัน!"
"ปัง!"
เสียงสนั่นหวั่นไหว ประตูหนาถูกกระแทกอย่างรุนแรง สั่นสะท้านรุนแรง
"ปัง! ปัง! ปัง!"
ประตูโยกคลอนภายใต้การกระแทกอย่างบ้าคลั่ง จวนจะหลุดออกมา ที่ล็อกประตูเสียรูปทรงอย่างเห็นได้ชัดแล้ว
ประตูห้องน้ำเปิดดัง "กึก" ซู หว่านชิงเปลี่ยนเป็นชุดสูทกระโปรงสำรองแล้ว
แต่ใบหน้าถอดสี ซีดขาวซีด
นางได้ยินเสียงด้านนอกชัดเจนแล้ว แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความหวาดกลัวที่ไม่อาจซ่อนเร้น
"หวัง ไค่ว์! คนบ้า!" นางกัดริมฝีปากแน่น
"รู้จัก?"
เย่อันหันกลับไปมองนาง เอ่ยถามเรียบๆ
"พวกคุณชายที่ถือว่าที่บ้านมีเงินสกปรกไม่กี่บาทก็ทำอะไรตามใจ ลูกแหง่ที่คอยตามตื๊อฉันไม่เลิก
งานเลี้ยงธุรกิจเมื่อคืนเขาก็อยู่ด้วย แล้วเรื่องเมื่อคืน...ฉันสงสัยว่าเขาจะเป็นคนวางยาฉัน!"
ซู หว่านชิงสูดลมหายใจลึก สะกดข่มใจให้สงบ
"คุณรีบออกไปทางหน้าต่าง ใช้ทางหนีไฟไป นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ เขาไม่กล้าทำอะไรฉันดอก"
นางแม้จะรังเกียจเย่อัน แต่เรื่องนี้สืบเนื่องมาจากนาง นางไม่อยากลากคนบริสุทธิ์มาตกที่นั่งลำบาก
ทว่าเย่อันกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน กลับมองประตูที่สั่นไม่หยุดนั่นอย่างสนอกสนใจ
"เขาไม่กล้าทำอะไรคุณ ก็ไม่แน่หรอก"
สิ้นเสียงของเขาพอดี—
"ตู้ม!"
เสียงดังสนั่น ประตูถูกพังเปิดออกจนหมด
บอดี้การ์ดในชุดสูทดำ ร่างสูงใหญ่หลายคน ห้อมล้อมชายหนุ่มผมมันหน้าเนียนคนหนึ่งกรูเข้ามา
บุรุษนำหน้าอายุราวยี่สิบห้าหกปี ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว หวีผมอย่างพิถีพิถัน สายตาหยิ่งยโสและบ้าคลั่ง
เขาเห็นซู หว่านชิงในห้องในพริบตา และ...เห็นเย่อันที่ยืนอยู่ตรงหน้าซู หว่านชิงด้วย
ใบหน้าของหวัง ไค่ว์บิดเบี้ยวทันควัน เปลวไฟแห่งความริษยาลุกโชนในดวงตาของเขา
ดีจริง! นังซู หว่านชิง! แกแอบมีผู้ชายเถื่อนจริงๆ ด้วย!