ณ คฤหาสน์ตระกูลลู่ ในห้องของหนิงหนิง หลังอาบน้ำจนตัวหอมฟุ้ง เธอกำลังเล่นหัวเราะหยอกล้อกับซูเนี่ยนเหอบนเตียง
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ของซูเนี่ยนเหอ เธอหยิบมาดู
เซิ่งเหลียนเจี๋ย: “เนี่ยนเนี่ยน ขอบใจหนิงหนิงแทนพี่ด้วยนะ วันนี้เธอช่วยเสี่ยวเสวี่ยไว้”
“หืม?”
ซูเนี่ยนเหอแสร้งทำเสียงขรึม ถามหนิงหนิงว่า “เด็กหญิงลู่หนิงหนิง วันนี้ที่โรงเรียนหนูไปทำอะไรมาเหรอ?”
“อือ?”
หนิงหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง พลางคิดในใจ หรือว่าเรื่องที่โรงเรียนจะถูกมาม๊ารู้เข้าแล้ว?
เธอถามหยั่งเชิงว่า “มาม๊าหมายถึงเรื่องไหนเหรอคะ?”
ซูเนี่ยนเหอรู้สึกไวว่าในโรงเรียนหนิงหนิงต้องก่อเรื่องไว้ แถมคงไม่ใช่เรื่องเดียวด้วย
น้ำเสียงของเธอเข้มงวดขึ้น “สารภาพมาตามตรง”
หนิงหนิงเป็นเด็กซื่อตรงมาตลอด ไม่เคยโกหกมาม๊าเลยสักครั้ง
เธอจึงจำใจสารภาพตามความจริง
“ช่วงพักใหญ่ตอนเช้า หนูไปขุดหลุมหิมะกับอู๋จื่อซวีจนรองเท้าเปียกค่ะ”
แววตาของซูเนี่ยนเหอชะงักไป หนิงหนิงคิดว่าเธอกำลังจะโกรธ จึงรีบเสริมว่า
“ที...ทีหลังคุณครูเกาช่วยเปลี่ยนรองเท้าให้หนูคู่หนึ่ง หนูไม่ได้เป็นหวัดนะคะ”
หนิงหนิงคิดในใจ หรือว่าคุณครูเกาจะบอกเรื่องนี้กับมาม๊า?
ซูเนี่ยนเหอกลั้นหัวเราะอยู่ในใจ เธออยากฟังหนิงหนิงเล่าเรื่องสำคัญถึงชีวิตตอนช่วยเซิ่งอี้เสวี่ยต่างหาก
ไม่คิดเลยว่าจะล้วงเอาเรื่องอื่นของเด็กคนนี้ออกมาได้ด้วย เธอรู้สึกสนุก จึงถามต่อว่า “แล้วมีอะไรอีก?”
หา? ไม่ใช่แค่เรื่องรองเท้าเปียกหรอกหรือ?
หนิงหนิงเริ่ม “ทบทวนตัวเอง” ต่อ “ก่อนพักกลางวัน ม่าจวิ้นหนานแอบลอกการบ้านคณิตศาสตร์ของหนู หนูจับได้ค่ะ
เขาเอาลูกอมมาให้หนูเพื่อเป็นสินบน หนู...หนูก็เลยปล่อยเขาไป
มาม๊าคะ ครูคณิตศาสตร์ฟ้องมาม๊าเหรอ?”
ซูเนี่ยนเหอถาม “ใครคือม่าน้องเล็ก?”
หนิงหนิงตอบ “ก็หม่าจวิ้นหนานไงคะ ตอนนี้เขาเป็นลูกน้องหนูแล้ว!”