“เซิ่งอี้เสวี่ย เธอดูให้ชัด ๆ! ตกลงใครกันแน่ที่ตบใคร?”
ไม่มีใครรอบตัวช่วยเธอสักคน แม้แต่หลานสาวแท้ ๆ ยังไม่ช่วย เซิ่งอีอีทั้งโกรธทั้งน้อยใจ
ในตอนนั้นเอง ป้าหวูกับหลี่ม้าที่รออยู่อีกฝั่งรอมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเด็กทั้งสามคน จึงพากันออกตามหา
พอเห็นคุณชายกับคุณหนูกำลังเผชิญหน้ากับใครบางคนอยู่แต่ไกล ทั้งคู่ก็ตกใจ รีบวิ่งเข้าไปหา
“คุณชายซิงอัน คุณหนูเหยาเหยา คุณหนูหนิงหนิง! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
เมื่อเซิ่งอีอีเห็นว่าฝั่งตรงข้ามมีคนมาช่วย มือที่เธอเพิ่งยกขึ้นสูงก็ลดลงอีกครั้ง
ลู่ซิงอันชี้ไปที่เซิ่งอีอี แล้วฟ้องป้าหวูกับหลี่ม้า
“ผู้หญิงคนนี้ใจกล้ามากเลย เธอจะจับหนิงหนิง รีบแจ้งตำรวจเร็ว!”
“หา?”
ป้าหวูกับหลี่ม้ามอง ‘คนลักพาตัว’ ตรงหน้าอย่างลนลาน สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
เซิ่งอีอีโบกมือให้ทั้งคู่ พลางยิ้มเจื่อน ๆ “เข้าใจผิดแล้วค่ะ เข้าใจผิด...”
พอพูดจบ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองช่างไม่ได้เรื่อง ถูกเด็กตระกูลลู่รังแกก็แล้วไป ยังต้องมายิ้มประจบคนรับใช้ของตระกูลลู่ด้วย
ไม่ใช่เพราะเธอกลัวลูกสาวของซูเนี่ยนเหอหรอก เธอแค่...แค่ไม่อยากให้ลู่จิ่งชวนโกรธ แล้วกระทบความร่วมมือระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลเซิ่ง
เซิ่งอีอีปลอบใจตัวเองเช่นนี้
หลี่ม้าถามลู่ซิงอัน “คุณชายซิงอัน เข้าใจผิดหรือเปล่าคะ?”
เซิ่งอี้เสวี่ยรีบออกมาอธิบาย “คุณป้าทั้งสองคะ นี่คืออาของหนูค่ะ ไม่ใช่คนไม่ดี”
คราวนี้เซิ่งอีอีรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ในที่สุดก็มีคนยอมพูดแทนเธอแล้ว