ชิ! ทำอย่างกับตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตนักหนา
ผู้หญิงที่ไม่มีภูมิหลังอะไรเลย ยังกล้าพูดว่า “อย่าเปิดเผยข้อมูลของฉันแม้แต่นิดเดียว”...
ทำอย่างกับเปิดเผยแล้วจะได้ขึ้นอันดับค้นหายอดนิยมอย่างนั้นแหละ!
เซี่ยเฉิงรุ่ยบ่นพึมพำอยู่ในใจ พอบ่นจบก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ว่าซูเนี่ยนเหอหาข้อมูลติดต่อของอิ่นฟางเจ๋อมาได้อย่างไร
อืม ทำไมถึงรู้สึกนับถือขึ้นมานิด ๆ กันนะ?
ซูเนี่ยนเหอเพิ่งวางโทรศัพท์ ตงจื้อเชียงก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาในห้องทำงาน
เดิมทีเขาก็ตัวสูงใหญ่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอบวกกับวิ่งพรวดเข้ามาด้วยความเร็วราวกับกำลังแข่งวิ่ง ท่าทางของเขาจึงดูดุดันจนน่าตกใจอยู่บ้าง
ตงจื้อเชียงตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด
ซูเนี่ยนเหอขมวดคิ้ว ดุอย่างเอ็นดูว่า
“อะไรกันเนี่ย โตป่านนี้แล้วยังทำตัวลุกลี้ลุกลนเหมือนเด็ก ๆ อีก”
ตงจื้อเชียงหัวเราะแหะ ๆ แล้วถามว่า “ตอนนี้ไม่เรียกผมว่าเด็กแล้วเหรอครับ?”
ซูเนี่ยนเหอยิ้ม “ว่ามาสิ มีเรื่องอะไรถึงได้ดีใจขนาดนั้น?”
ตงจื้อเชียงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เหอยังไม่รู้ใช่ไหมครับ? ฝ่ายผลิตกับฝ่ายธุรกิจต่างก็ชื่นชมพี่ไม่ขาดปากเลย!”
“หืม? ชมฉันเรื่องอะไร?”
“ชมว่าโมดูลคำนวณการประมูลที่พี่ออกแบบสุดยอดมาก! ช่วยลดภาระงานของสองแผนกนี้ลงไปได้เยอะเลยครับ
แถมข้อมูลยังมีประโยชน์ต่อการอ้างอิงมากด้วย!”
เมื่อครู่ตงจื้อเชียงยังพูดอย่างออกอรรถรส แต่พูดไปพูดมา จู่ ๆ เขาก็ร้องไห้ขึ้นมา
“พี่เหอ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ระบบของเราเริ่มใช้งาน ที่ทุกคนยอมรับกันอย่างเปิดเผย มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ...”