สวี่อิงลุกขึ้นนั่ง คว้าหมอนมากอดแล้วกระโดดลงจากเตียง
เธอเท้าเปล่าวิ่งไปตามพื้นไม้ในโถงทางเดินจนถึงหน้าห้องของเมิ่งเยี่ยนเฉิน
เธอยกมือเคาะประตูเบา ๆ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเมิ่งเยี่ยนเฉินดังมาจากข้างใน “ใครน่ะ?”
“พี่! หนูเอง!”
เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา ก่อนประตูจะเปิดออก
เมิ่งเยี่ยนเฉินยืนอยู่ตรงประตู สวมเสื้อยืดแขนยาวสีเทาเข้ม ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง
เขาก้มมองเด็กตัวจ้อยที่สวมชุดนอนสีชมพู กอดหมอน และยืนเท้าเปล่าอยู่หน้าห้อง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ทำไมไม่ใส่รองเท้าแตะ?”
“ลืมค่ะ!” สวี่อิงแลบลิ้นตอบ
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร รอให้เธอเป็นฝ่ายเอ่ยปาก
สวี่อิงเงยหน้าขึ้น กะพริบตาปริบ ๆ งัดทักษะการแสดงทั้งหมดที่มีออกมา ทำหน้าเหมือนน่าสงสารสุด ๆ
“พี่ หนูนอนไม่หลับ เล่านิทานให้ฟังหน่อยได้ไหม?”
เมิ่งเยี่ยนเฉินตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไปให้แม่เล่าสิ”
“แม่นอนแล้ว! หนูไม่กล้าปลุกหรอก!”
“งั้นก็อ่านหนังสือนิทานภาพเองสิ”
“หนูยังอ่านหนังสือไม่ค่อยออกนี่นา!” สวี่อิงพูดอย่างไม่รู้สึกเขินเลยสักนิด
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองเธอแล้วเงียบไปสองวินาที
เขารู้ว่าเธอแกล้งทำ
ก่อนกินมื้อเย็น เธอยังหยิบหนังสือของเขามาทำเป็นอ่านตั้งนาน ชี้ชื่อเรื่องแล้วอ่านทีละคำให้เขาฟังอยู่เลย
แต่ตอนนี้กลับบอกว่าอ่านหนังสือไม่ค่อยออกเนี่ยนะ?
ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้จับได้คาหนังคาเขา
เขายืนอยู่ตรงประตู มองเธอ ส่วนเธอก็ไม่ยอมถอย ยังคงเงยหน้ามองเขาอยู่แบบนั้น
ทั้งสองจ้องตากันอยู่นาน
เมิ่งเยี่ยนเฉินถอนหายใจ
“เข้ามาสิ”
เขาขยับหลบให้เธอเดินเข้าห้อง
สวี่อิงร้องดีใจ กอดหมอนวิ่งเข้าไป แล้วปีนขึ้นเตียงของเขา จัดหมอนของเมิ่งเยี่ยนเฉินให้เข้าที่ก่อนจะตบเบา ๆ
จากนั้นเธอก็นอนลงอย่างว่าง่าย ประสานมือวางบนท้อง ทำท่าราวกับ “พร้อมแล้วค่ะ”
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองท่าทางคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติของเธอแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
ทำตัวเหมือนเป็นคนกันเองจริง ๆ เลยนะ
เขาเดินไปที่ชั้นหนังสือแล้วหยิบนิทานออกมาเล่มหนึ่งตามใจ
ฟู่เหวินอิงซื้อมาเมื่อไม่กี่วันก่อน บอกให้เขาเอาไว้เล่านิทานให้น้องสาวทั้งสองฟัง
เขายังไม่เคยเปิดอ่านเลยด้วยซ้ำ
เขากลับมานั่งข้างเตียง กระแอมเบา ๆ แล้วเปิดหน้าแรก “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงแสนสวยคนหนึ่ง...”
“พี่ เรื่องนี้หนูเคยฟังตอนอยู่สถานสงเคราะห์แล้ว” สวี่อิงขัดขึ้น
เมิ่งเยี่ยนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพลิกหน้าหนังสือ “งั้นเปลี่ยนเรื่อง กาลครั้งหนึ่งมี...”
“ฟังมาหมดแล้วค่ะ” สวี่อิงว่า “นิทานพวกนี้หนูฟังมาหมดแล้ว คุณครูที่โรงเรียนอนุบาลก็เล่าให้ฟัง ป้าที่สถานสงเคราะห์ก็เล่าเหมือนกัน”
เมิ่งเยี่ยนเฉินปิดหนังสือ “งั้นอยากฟังอะไร?”
สวี่อิงนอนตะแคงมองเขา “หนูอยากฟังเรื่องของพี่!”
เมิ่งเยี่ยนเฉินชะงัก “เรื่องของพี่มีอะไรให้เล่าล่ะ...”
“เป็นไปได้ยังไงกัน! ทุกคนก็มีเรื่องราวของตัวเองทั้งนั้น!” สวี่อิงเซ้าซี้ไม่เลิก
“ตอนเด็ก ๆ พี่เป็นยังไงเหรอ? ตอนเข้าโรงเรียนอนุบาลเคยร้องไห้ไหม? เคยโดนพ่อแม่ดุหรือเปล่า? แล้วพี่เคย...”
“ทำไมถามเยอะขนาดนี้” เมิ่งเยี่ยนเฉินขัดขึ้น
“ก็หนูอยากรู้นี่นา!” สวี่อิงตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ “ต่อไปหนูจะใช้ชีวิตอยู่กับพี่ ก็ต้องรู้จักพี่ให้มากหน่อยสิ!”
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองเธอแล้วเงียบไปพักหนึ่ง
เขาไม่รู้ว่าจะตอบประโยคนี้ยังไง
ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันงั้นเหรอ? เธอพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
เขาเพิ่งรู้จักเธอได้ไม่ถึงวัน
แต่เธอกลับวางเขาไว้ในอนาคตของตัวเองเรียบร้อยแล้ว
เขาก้มหน้าพลิกหน้าหนังสือในมือ กว่าจะพูดขึ้นมาก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอก ไปเรียน เลิกเรียน ทำการบ้าน แล้วก็ซ้อมเปียโนบ้างเป็นบางครั้ง”
“ว้าว! พี่เล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอ?” ดวงตาของสวี่อิงเป็นประกายขึ้นมาทันที “งั้นเล่นให้หนูฟังหน่อยได้ไหม?”
“ดึกแล้ว เดี๋ยวรบกวนคนอื่น”
“งั้นพรุ่งนี้! พรุ่งนี้เล่นให้หนูฟังนะ!”
“ค่อยว่ากัน...”
“ค่อยว่ากันอีกแล้ว! พี่พูดว่า ‘ได้’ ไม่ได้เหรอ?”
“ไม่ได้” เมิ่งเยี่ยนเฉินตอบหน้าตาย
“ขี้งก” สวี่อิงยู่ปาก
เธอพลิกตัวนอนหงาย มองเพดานแล้วถามว่า “แล้วพี่มีเพื่อนที่โรงเรียนไหม?”
“มีอยู่สองสามคน”
“ดีจัง ตอนหนูเพิ่งไปอยู่สถานสงเคราะห์ หนูไม่มีเพื่อนเลยสักคน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเจือความเศร้าเล็กน้อย
เมิ่งเยี่ยนเฉินหันมามองเธอ
เธอไม่ได้มองเขา แต่จ้องเพดานอย่างเงียบ ๆ
ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเด็กหกขวบเลย
เธอกำลังพยายามปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่
ใจของเขาอ่อนลงเล็กน้อย
“เดี๋ยวก็มีเอง” เขาบอก
สวี่อิงหันมามองเขา “จริงเหรอ?”
“อืม”
“งั้นพี่จะเป็นเพื่อนคนแรกของหนูไหม?”
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองเธอ เงียบไปสองวินาที “พี่เป็นพี่ชายของเธอ”
“งั้นก็แปลว่าพี่จะอยู่ข้างหนูตลอดไปใช่ไหม?” สวี่อิงยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
“เฮ้อ หนูค่อยสบายใจขึ้นหน่อย!”
เธอขยับหาท่านอนสบาย ๆ แล้วหลับตาลง
“พี่ เล่าอะไรให้ฟังอีกหน่อยสิ อะไรก็ได้ เสียงพี่เพราะมาก ฟังไปฟังมาหนูอาจจะหลับก็ได้”
เมิ่งเยี่ยนเฉินอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
เขาไม่เคยเจอเด็กผู้หญิงแบบนี้มาก่อน
ตรงไปตรงมา อบอุ่น และเห็นทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
ไม่เกรงใจเลยสักนิด
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเล่าเสียงเบา “เมื่อก่อนพี่เคยให้อาหารแมวตัวหนึ่งในหมู่บ้าน”
สวี่อิงลืมตาขึ้นมองเขา
“มันสีส้ม อ้วนตุ้ยนุ้ย พี่ให้อาหารอยู่สองปี แล้ววันหนึ่งมันก็หายไป”
“พี่ตามหามันไหม?”
“ตามหาแล้ว แต่ไม่เจอ”
สวี่อิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือออกมาตบหลังมือเขาเบา ๆ
“พี่ ไม่ต้องเศร้านะ ต่อไปหนูจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เอง”
เมิ่งเยี่ยนเฉินก้มมองมือเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนหลังมือของเขา
มือเธอเล็กนิดเดียว นุ่มนิ่มมาก
เขาไม่ได้พูดอะไร
และไม่ได้ดึงมือออก ปล่อยให้เธอกุมมือเขาไว้แบบนั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลมหายใจของสวี่อิงก็ค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น
เมิ่งเยี่ยนเฉินมองเธอ
ตอนหลับเธอเงียบสงบมาก ขนตายาวทิ้งตัวลง ปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจสม่ำเสมอ
ผ้าห่มถูกเธอถีบออกไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเรียวขาเล็ก ๆ
เขาลุกขึ้น ดึงผ้าห่มกลับมาคลุมถึงไหล่ให้เธอ
จากนั้นก็เอนหลังพิงหัวเตียง ไม่ได้ปิดไฟ และไม่ได้ปลุกเธอให้กลับห้องตัวเอง
เขาเอาแต่มองใบหน้ายามหลับของเธอ นั่งเหม่ออยู่พักหนึ่ง
ในเวลานี้ ที่ห้องของสวี่ชิ่น
สวี่ชิ่นนอนลืมตาอยู่บนเตียง จ้องเพดาน
เดิมทีเธอก็อยากไปนอนที่ห้องของเมิ่งเยี่ยนเฉินเหมือนกัน แต่พอเพิ่งลุกขึ้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าในโถงทางเดิน
จากนั้นก็เป็นเสียงเคาะประตู
แล้วก็เสียงน่ารำคาญของสวี่อิง
ตามด้วยเสียงเมิ่งเยี่ยนเฉินเปิดประตู และเสียงประตูปิดลง
หลังจากนั้นก็เงียบสนิท
เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว
เธอก็อยากฟังนิทานเหมือนกัน
เธอก็อยากให้พี่ชายเล่านิทานให้ฟังเหมือนกัน
เธอก็อยากไปด้วย!
ยัยตัวน่ารำคาญสวี่อิง วันนี้ทำตัวไม่เหมือนเดิมเลย ปกติเธอไม่เคยทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวแบบนั้น สวี่อิงพูดอะไร เธอก็ไม่กล้าขัดสักคำ
แม่พูดถูกจริง ๆ เป็นหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่อง พ่อกับแม่เพิ่งไปก็รีบประจบคนอื่นแล้ว!
ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียด!
สวี่อิง ฉันจะคอยดูว่าเธอจะแกล้งทำได้นานแค่ไหน!