อูจิ้นเยว่หยกที่เพิ่งเก็บใส่เป้ออกมาอีกครั้ง แล้วกำไว้ในฝ่ามือ
ดวงตาของปลาตัวใหญ่จับจ้องหยกไม่วางตา ไม่แม้แต่จะมองเธอสักแวบ
อูจิ้นเยว่ยื่นมือยกหยกขึ้นตรงหน้าปลาตัวใหญ่ แล้วเอ่ยถาม
“คุณอยากได้สิ่งนี้เหรอ?”
ปลาตัวใหญ่ไม่ส่งเสียงตอบ และไม่ได้ฉวยหยกไป หากแต่เงยหน้าขึ้นแนบหัวเข้ากับหยก
คนกับปลาอยู่ใกล้กันมาก อูจิ้นเยว่สัมผัสได้ชัดเจนว่าปลาตัวใหญ่ผูกพันกับหยกเพียงใด
เห็นว่าปลาตัวใหญ่ไม่มีท่าทีจะทำร้ายเธอ อูจิ้นเยว่จึงยื่นมืออีกข้างไปลูบหัวปลาที่ลื่นเป็นมัน
สัมผัสไม่ค่อยดีเท่าไร แข็งนิดหน่อย อูจิ้นเยว่คิดในใจ
หลังจากแนบหัวกับหยกจนพอใจแล้ว ปลาตัวใหญ่ก็ยอมละสายตามามองเธอเสียที
อูจิ้นเยว่เห็นดวงตาดำสนิทของปลาตัวใหญ่ที่จับจ้องเธอ จึงเข้าใจว่ามันชอบหยกในมือของเธอมากแค่ไหน
อีกอย่าง เธอคงแช่อยู่ในน้ำทะเลต่อไปอีกห้าชั่วโมงไม่ได้หรอก
เธอกำหยกไว้แน่น ใช้มือข้างที่ถือหยกชี้ไปยังเรือไม้ข้างตัว แล้วเอ่ยอย่างกล้าหาญว่า
“ช่วยพลิกเรือให้ฉันได้ไหม?”
ปลาดำยักษ์จ้องอูจิ้นเยว่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ว่ายไปข้างเรือ
อูจิ้นเยว่รีบว่ายออกห่างจากเรือไม้ มองปลาดำยักษ์ว่ายไปใต้ท้องเรือเพื่อหาตำแหน่ง
จากนั้นมันก็กระโจนขึ้น ใช้หัวดันเรือไม้ที่พลิกคว่ำให้พลิกกลับมาตั้งตรงบนผิวน้ำ
เห็นว่าเรือของตนกลับมาอยู่ในสภาพปกติแล้ว อูจิ้นเยว่ก็รีบโยนปอปอและสมาธิ์ที่อยู่บนเป้ขึ้นไปบนเรือ จากนั้นก็โยนเป้ตามขึ้นไปด้วย
ขณะที่เธอใช้มือทั้งสองข้างจับขอบเรือและกำลังจะปีนขึ้นไป จู่ ๆ ก็มีแรงหนึ่งดันร่างที่จมอยู่ในทะเลของเธอให้ลอยพ้นผิวน้ำ