อูจิ้นเยว่จ้องปลาดำยักษ์ด้วยสีหน้าเจ็บใจ
ปลาดำยักษ์ย่อมได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวเธอเช่นกัน แต่ดวงตากลมโตสีดำสนิทคู่นั้นกลับไม่จ้องเธออย่างน่าประหลาด
มันหันไปจ้องสมาธิ์ที่ถูกเรือไม้ซึ่งโคลงเคลงจากการดิ้นรนของปลาทูน่าซัดกระเด็นออกมาแทน
สมาธิ์ลืมตาขึ้น ก็เห็นปลาดำยักษ์กำลังจ้องมันอยู่
“แต๊ก แต๊ก!”
มันร้องลั่น ก่อนจะมุดกลับเข้าไปในชายเสื้อของอูจิ้นเยว่
ส่วนอูจิ้นเยว่กำลังรัดปลายแขนเสื้อให้แน่น เพื่อกดปิดแผลไว้ชั่วคราว
เธอเข้าใจดีว่า ในสถานที่อันตรายเช่นนี้ หากไม่มีปลาดำยักษ์อยู่ข้างกาย เธอคงเคราะห์ร้ายมากกว่าดี
ไม่แน่ว่ากลิ่นคาวเลือดจากตัวเธออาจดึงดูดสัตว์ต่างพันธุ์ตัวอื่นเข้ามาด้วย
ก่อนหน้านี้เธอยังคิดอยากให้ปลาดำยักษ์รีบไปให้พ้น แต่ตอนนี้กลับอยากให้มันอยู่ข้างเรือไม้ต่อไปมากแค่ไหนก็ได้
หลังจัดการแผลชั่วคราวเรียบร้อย อูจิ้นเยว่ก็ถอนหายใจ เมื่อเห็นปลาดำยักษ์ทำท่าเหมือน “ฉันไม่มองเธอ” จึงเอ่ยปากขึ้น
“ฉันไม่ได้โทษนายหรอก เป็นเพราะฉันฝีมือไม่ดีเอง นายโยนปลาขึ้นมาให้ฉันฆ่า แต่ฉันก็ยังบาดเจ็บอยู่ดี”
อูจิ้นเยว่รู้ดีว่า อย่าว่าแต่ปลาทูน่าสองตัวเลย ต่อให้มีแค่ตัวเดียวแล้วเธอต้องสู้กับมันใต้น้ำ ชีวิตของเธอก็คงไม่เหลือ
การที่ปลาดำยักษ์โยนปลาขึ้นมาบนเรือ ได้ลดทอนความสามารถของสัตว์ต่างพันธุ์พวกนี้ไปมากแล้ว
ปลาดำยักษ์หันกลับมามองอูจิ้นเยว่ ปากยังขยับเคี้ยวตุ้ย ๆ ราวกับกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่