อูจิ้นเยว่เห็นพืชต่างพันธุ์กำลังสะบัดกิ่งไม้ราวกับบ้าคลั่งเมื่อพบว่าผลไม้หายไป จึงลูบเป้ที่อยู่ด้านหลัง
ขอโทษด้วยนะ ฉันชิงผลไม้ของแกไปแล้ว
ในตอนนั้นเอง พืชต่างพันธุ์ดูเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าอูจิ้นเยว่เป็นคนเอาผลไม้ที่มันรักไป มันจึงสะบัดกิ่งไม้อย่างโกรธเกรี้ยวแล้วโจมตีเธอ
กิ่งไม้ฟาดแหวกอากาศเข้ามา แต่เมื่อถึงขอบทุ่งหญ้า กิ่งก้านกลับข้ามออกจากเขตนั้นไม่ได้ ได้แต่หยุดอยู่ภายในทุ่งหญ้า ราวกับมีดวงตา ส่ายไปมาและพยายามเจาะร่างอูจิ้นเยว่ให้เป็นรู
ได้ผลไม้มาแล้วก็จริง แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ขุดต้นไม้ที่ออกผลติดมือกลับไปด้วย
อูจิ้นเยว่มองต้นไม้อย่างเสียดายแล้วถอนหายใจ
เธอลุกขึ้น ปัดดินออกจากตัว ถือมีดสั้นไว้ในมือ ถึงเวลาต้องกลับไปฟันต้นไม้ต่อแล้ว เธอยกมือโบกลาให้พืชต่างพันธุ์
“ไปก่อนนะ”
หลังจากกล่าวลาอย่างสุภาพ เธอก็หันหลังเดินออกจากป่า
ปอปอชะโงกหัวออกมาอย่างปราดเปรียว ไต่ขึ้นจากกระเป๋าแล้วนั่งยอง ๆ บนไหล่เธอ มองไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจ
สัตว์สองเท้าเก่งจังเลย!
ปอปอก็เก่งที่สุดเหมือนกัน!
คืนนี้จะได้กินของอร่อยอีกแล้ว
พอเดินออกจากป่า อูจิ้นเยว่ก็เปิดระบบดู พบว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว
เธอถอดเปลือกปูที่ติดตัวอยู่ออก พลางอดทอดถอนใจในใจไม่ได้
เฮ้อ เปลือกปูนี่หนักจริง ๆ มัดหลวมก็แกว่งไปมา มัดแน่นก็รัดจนเจ็บ
เธอหยิบผลไม้ที่เพิ่งได้มา ชูขึ้นให้แสงแดดส่องผ่าน แล้วหรี่ตามอง
ผลไม้สีส้มอมเหลืองใส ดูแล้วน่าจะอร่อยมาก