อูจิ้นเยว่เก็บขวานใส่เป้ เดินไปใต้ต้นไม้ แล้วหยิบน้ำแร่ออกจากเป้
เธอเทน้ำใส่ฝาขวดให้ปอปอสองสามฝา จากนั้นก็ดื่มน้ำที่เหลือจนหมดในรวดเดียว
เธอตบกระเป๋าเบา ๆ หัวกระต่ายของปอปอก็เด้งโผล่ออกมาทันที
“ไปกันเถอะ ปอปอนำทาง เราไปหาอะไรอร่อย ๆ กัน”
อูจิ้นเยว่ไม่เชื่อหรอกว่า ผลไม้ป่าหรือของเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั่วไปจะทำให้ปอปอตื่นเต้นได้ขนาดนี้ ของกินที่ทำให้สัตว์ต่างพันธุ์ระดับสูงตื่นเต้นได้ขนาดนี้ คงมีแต่ขนมแปรรูปสารพัดที่เธอเปิดได้จากหีบสมบัติ กินแล้วติดใจเท่านั้น
บางทีอาจเป็นของดีสักอย่างก็ได้
คำนวณเวลาดูแล้ว พาปอปอไปสักรอบ กลับมาโค่นต้นไม้ต่อก็ยังทัน
ปอปอปีนออกจากกระเป๋าอย่างดีใจ แล้วกระโดดลงพื้นดังแปะ ๆ กระโดดหย็องแหย็งสองสามที ก่อนจะพาอูจิ้นเยว่ไปอีกทางหนึ่ง
อูจิ้นเยว่เร่งฝีเท้าตามปอปอเข้าไปในป่า
ยิ่งเดินลึกเข้าไป อุณหภูมิที่สัมผัสได้ก็ยิ่งลดต่ำลง
เดินไปได้สักพัก อูจิ้นเยว่ก็อดถามไม่ได้
“ปอปอ ใกล้ถึงหรือยัง”
ปอปอที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าได้ยินดังนั้นก็หยุดทันที
พออูจิ้นเยว่เดินมาถึงข้างตัว กระต่ายน้อยก็กระโดดขึ้นรองเท้าแตะของเธอ ถูขากางเกงเบา ๆ แล้วส่ายหัว
“ยังอีกไกลเหรอ ปอปอรู้สึกได้ไหมว่ามีอะไรอันตรายอยู่แถวนี้”
กระต่ายน้อยพยักหน้าก่อน แล้วค่อยส่ายหน้า
เมื่อเห็นอูจิ้นเยว่ทำหน้างุนงง ปอปอก็ปีนตามชุดนอนขึ้นไปจนถึงปลายแขนเสื้อของเธอ
มันยื่นอุ้งเท้าเล็ก ๆ ออกมาตบมีดสั้นในมือเธอแปะหนึ่งที เงยหน้าฮึมฮัมอย่างภาคภูมิใจ