เฉินหลินฮั่น: “...ถ้าด่าคุณ ผมก็ต้องโดนปิดแชตอีก”
“ช่างเถอะ บอกก็ได้ ภารกิจนั้นผมมีสองข้อสันนิษฐาน หนึ่งคือสัตว์ต่างพันธุ์บุกโจมตี สองคือปกป้องที่หลบภัย”
อูจิ้นเยว่: “ทำไมล่ะ?”
เฉินหลินฮั่นที่อยู่อีกฝั่งเกาศีรษะอยู่หน้าฉายาแสง เรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ
เฉินหลินฮั่น: “จุดเกิดของผมอยู่ลึกเข้าไปในป่า มีสัตว์ต่างพันธุ์อยู่เป็นฝูง”
“เพื่อหาที่ตั้งที่หลบภัย ผมหนีมาถึงชายป่า”
“ตรงที่ผมเล็งไว้มีรังแมงป่องอยู่รังหนึ่ง ตอนที่ผมยังไม่ได้สร้างที่หลบภัย พวกมันแค่ชูหางที่มีเหล็กในขึ้นมาขู่เพื่อไล่ผมไป”
“พอผมสร้างเสร็จ พวกมันก็เหมือนตื่นขึ้นมา แล้วบุกโจมตีประตูที่หลบภัย ประตูไม้แทบจะถูกพวกมันถอดออกมาอยู่แล้ว”
“ระยะคุ้มครองมือใหม่คงไม่ได้แค่ลดความเสียหายลง 90% แต่น่าจะทำให้ความดุร้ายของสัตว์ต่างพันธุ์ลดลงด้วย”
“พวกมันเห็นคนอยู่ในที่หลบภัยเมื่อไร ความดุร้ายก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”
“ผมเดาว่ากฎของโลกนี้คงไม่ไร้มนุษยธรรมถึงขั้นให้เราต้องคอยเฝ้าดูตอนกลางคืนว่ามีสัตว์ต่างพันธุ์อยู่แถวนี้หรือเปล่า”
“ต้องมีอะไรสักอย่างที่ใช้ป้องกันสัตว์ต่างพันธุ์ได้แน่”
“แต่ก่อนจะได้ของสิ่งนั้นมา เราต้องเอาชีวิตรอดจากการโจมตีของสัตว์ต่างพันธุ์หลังช่วงป้องกันหมดไปให้ได้ก่อน”
“ที่ลูกบอลบอกว่าความยากในการเอาชีวิตรอดเพิ่มขึ้น อาจหมายถึงพลังโจมตีของสัตว์ต่างพันธุ์กลับคืนสู่ระดับเดิม”
“จากประสบการณ์ที่ผมฆ่าแมงป่องพิษไปสี่ตัว พลังโจมตีปกติของพวกมันสูงมาก ถ้าไม่มีอาวุธก็ฆ่ายาก”