เห็นประโยคสุดท้ายของเฉินหลินฮั่น อูจิ้นเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วส่งข้อความไปหนึ่งประโยค
“หมายเหตุของคุณเขียนว่าแลกเปลี่ยนเสบียง แต่พอเริ่มคุยก็ถามก่อนเลยว่าฉันมีหีบไหม?”
เฉินหลินฮั่น: “ไม่ ไม่ ไม่ ผมตั้งใจจะแลกเปลี่ยนเสบียงจริง ๆ ตอนนี้อาหารของผมมีพอกินได้แค่ช่วงระยะคุ้มครองมือใหม่ ผมเลยคิดว่าจะรอให้ตลาดแลกเปลี่ยนเปิดก่อน แล้วค่อยแลกเปลี่ยนเสบียงกับคุณ”
อูจิ้นเยว่: “งั้นคุณฆ่าแมงป่องพิษสี่ตัวกับเม่นหนึ่งตัว แต่ได้กล่องไม้มาแค่ใบเดียวเหรอ?”
เฉินหลินฮั่น: “อัตราดรอปหีบนี่ต่ำไปหน่อยจริง ๆ… เดี๋ยวก่อน วันนี้คุณฆ่าสัตว์ต่างพันธุ์ไปกี่ตัว?”
อูจิ้นเยว่: “1”
เฉินหลินฮั่น: “?????? ฟ้าไม่ยุติธรรม! ผมฆ่าไปห้าตัว แถมเกือบตายด้วยน้ำมือของแมงป่องพิษ สุดท้ายยังดรอปหีบมาแค่ใบเดียว ส่วนคุณฆ่าแค่ตัวเดียวก็ได้หีบแล้วเหรอ?”
อูจิ้นเยว่: “งั้นคุณดวงซวยใช้ได้เลยนะ”
อูจิ้นเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ค่าโชคลาภของเธอมี 12 แต้ม เมื่อครู่เธอเห็นในช่องแชทว่ามีคนเจอหีบไม้เหมือนกัน แต่พอเปิดออกมา อาหารที่ได้มีแค่พอประทังชีวิตไปได้หนึ่งวันเท่านั้น
เทียบกันแล้ว อาหารที่เธอได้จากหีบไม้หนึ่งใบมีพอให้เธอทำงานได้มากกว่าหนึ่งวัน
ดูท่าค่าโชคลาภของเธอจะจัดว่าสูงในหมู่ผู้เล่น
แต่เธอไม่ได้ถามค่าโชคลาภของเฉินหลินฮั่นอย่างเสียมารยาท เพียงตอบเขาไปว่า
“คุณมีเสบียงอะไรจะเอามาแลกอาหารกับฉันได้บ้าง?”
เฉินหลินฮั่น: “ผมต้องการอาหาร เอาเนื้อแมงป่องพิษหรือเนื้อดิบมาแลกกับคุณได้ไหม ผมเสนออัตราแลกเปลี่ยน 1 ต่อ 2”