“เรื่องก็เป็นอย่างนี้แหละครับ” จางเสียนเซี่ยมองหลี่เฮิงด้วยแววตาตัดพ้อในห้องรับแขกของสวนฟานโตว
ใครจะคิดว่าเด็กตัวกะเปี๊ยกนี่จะระแวงเธอ ถึงขั้นมองว่าเธอเป็นคนลักพาตัวเด็ก แถมยังเอาเธอไปฟ้องอีก ทั้งที่เธอหวังดีแท้ ๆ!
“เอาละ ในเมื่อเข้าใจผิดกันแล้วก็เคลียร์กันเรียบร้อย เรามาคุยเรื่องสำคัญกันเถอะ” จางอ้ายกัวพูดยิ้ม ๆ
“ได้เลย ได้เลย” หลี่กังที่อยู่ข้าง ๆ ถูมืออย่างกระอักกระอ่วน “อาจารย์จาง ขอโทษด้วยนะครับ เด็กยังเล็ก ไม่รู้ความ อย่าถือสาเขาเลยครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร” จางเสียนเซี่ยรีบโบกมือ คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นคนลักพาตัวเด็กก็อายจะแย่อยู่แล้ว ยังต้องให้พวกเขาขอโทษอีก เธอขายหน้าไม่ไหวจริง ๆ
ส่วนหยางจิงจิงก็มองลูกชายด้วยความประหลาดใจ แม้ลูกชายจะว่านอนสอนง่าย รู้ความ หน้าตาน่ารัก ไม่ร้องไห้งอแง แถมยังฉลาดเฉลียว แต่เธอก็ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะ!
“ถ้าพูดกันแบบนี้ ลูกชายผมก็หัวไวจริง ๆ ครับ” หลี่กังนึกย้อนไปในอดีต “ตอนเด็กคนอื่นดูการ์ตูนเด็ก ลูกผมดูอนิเมะกำลังภายในระดับสูง ตอนคนอื่นเล่นของเล่น ลูกผมอ่านหนังสือ ตอนคนอื่นอ่านหนังสือการ์ตูนเด็ก ลูกผมอ่านประวัติศาสตร์กำลังภายใน”
“อายุสามขวบก็อ่านออกเขียนได้ แถมยังอ่านหนังสือเองได้ สมเป็นอัจฉริยะจริง ๆ” จางอ้ายกัวมองหลี่เฮิงด้วยแววตาชื่นชม “ผมไม่ปิดบังพวกคุณหรอกครับ ในเมื่อลี่เฮิงมีพรสวรรค์สูงขนาดนี้ ก็อย่าปล่อยให้เสียเปล่าเด็ดขาด”
“พวกคุณหมายความว่าอย่างไรคะ” หยางจิงจิงถามอย่างลังเล “ให้เข้าเรียนหลักสูตรฝึกวิชากำลังภายในโดยเฉพาะเหรอคะ? แต่ครอบครัวเรา...”
หลี่กังหันไปจับมือภรรยาไว้แน่น สีหน้าจริงจัง “ไม่เป็นไรครับ อย่างมากผมก็ขับรถไกลขึ้นทุกวัน รับผู้โดยสารให้มากขึ้น แล้วนอนดึกขึ้นสักสองสามชั่วโมง”
“ลูกชายมีอนาคต ผมจะปล่อยให้พรสวรรค์สูญเปล่าไม่ได้ ต่อให้ต้องกัดฟัน ผมก็จะส่งเสียเขาให้ได้”
“สามี...” หยางจิงจิงจับมือหลี่กังไว้ ดวงตาแดงก่ำ “คุณพูดถูกแล้ว ลูกมีพรสวรรค์ เราปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ฉันจะหางานพิเศษเพิ่มอีกงาน”
ทั้งสองสบตากัน น้ำตาคลอเบ้า “เพื่อลูก”
ในโลกกำลังภายในที่มีพลังยุทธ์สูงเช่นนี้ หลักสูตรฝึกวิชากำลังภายในย่อมมีอยู่ทั่วไป แม้คุณภาพจะมีดีมีแย่ปะปนกัน แต่พ่อแม่จำนวนมากก็คิดว่าเรียนย่อมดีกว่าไม่เรียน จึงทำให้ค่าหลักสูตรฝึกวิชากำลังภายในแพงหูฉี่
สำหรับครอบครัวทั่วไป วิชากำลังภายในเป็นหนทางชั้นดีในการยกระดับฐานะและเปลี่ยนชะตาชีวิต การแข่งขันจึงยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก ครอบครัวหลี่เป็นเพียงครอบครัวธรรมดา ในมหานครมู่ตูพวกเขายังพอมีอยู่มีกิน แต่ถ้าจะส่งลูกเข้าเรียนหลักสูตรฝึกวิชากำลังภายใน ก็ยังห่างไกลนัก
จางอ้ายกัวมองหยางจิงจิงด้วยแววตาตัดพ้อ
เมื่อครู่ลูกสาวบอกว่าเด็กคนนี้พูดจาแปลก ๆ เขายังคิดว่าเด็กตัวแค่นี้จะประหลาดได้สักแค่ไหน แต่พอเห็นพ่อแม่ของเด็กแล้วก็เข้าใจเลย แปลกจริง ๆ ด้วย
ผมยืนอยู่ตรงนี้แล้ว พูดชัดขนาดนี้ พวกคุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าผมหมายถึงอะไร?
“อาจารย์ทั้งสองครับ” หลี่กังหันมาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้ามีโรงเรียนดี ๆ ก็แนะนำมาได้เลยนะครับ วางใจได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่เป็นผลดีต่อลูก ต่อให้ต้องขายหม้อขายกระทะ เราก็จะส่งเขาเรียนครับ”
หยางจิงจิงพยักหน้าแรง ๆ “ใช่ค่ะ ต่อให้ต้องขายหม้อขายกระทะ เราก็จะส่งเสียลูกให้ได้”
“พ่อ แม่ครับ” หลี่เฮิงที่อยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นทันที พูดอย่างแน่วแน่ “ผมไม่ต้องการครับ ผมเรียนไปตามลำดับขั้น สอบไปตามขั้นตอนก็พอแล้ว พ่อแม่ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้น”
“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง?” หลี่กังดึงหลี่เฮิงเข้ามาหา “ลูกมีพรสวรรค์ จะให้ต้องมาเสียเปล่าเพราะพวกเรา...”
“พ่อครับ” หลี่เฮิงเงยหน้าขึ้น แววตาเป็นประกาย “ทรัพยากรที่ประเทศจัดสรรให้ก็เพียงพอแล้วครับ ตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย ไปจนถึงมหาวิทยาลัย ขอแค่เรียนไปตามขั้นตอน ผมมั่นใจว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยกำลังภายในมู่ตูได้”
มหาวิทยาลัยกำลังภายในมู่ตู แม้จะเป็นมหาวิทยาลัยในท้องถิ่นของมหานครมู่ตู แต่ก็เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ
เหตุผลก็ง่ายมาก เพราะมีเงิน
ทั้งทรัพยากรฝึกวิชากำลังภายในที่ดีที่สุด อาจารย์สอนวิชากำลังภายในที่เก่งที่สุด และทุนการศึกษามากที่สุด มหาวิทยาลัยกำลังภายในมู่ตูจะไม่แข็งแกร่งได้อย่างไร
“ลูกแม่...” หยางจิงจิงน้ำตาไหลพรากในทันที เธอดึงลูกชายเข้ามากอด ลูกชายรู้ความขนาดนี้ กอดไว้ในอ้อมแขนแล้วยิ่งรู้สึกปวดใจ
หลี่กังก็ก้มหน้าเช็ดน้ำตา “โทษพ่อเถอะ พ่อมันไม่ได้เรื่อง”
“พ่อครับ ไม่ใช่อย่างนั้น” หลี่เฮิงส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “พ่อกับแม่ดีกับผมขนาดนี้ พวกคุณเป็นพ่อแม่ที่ดีที่สุดในโลก ผมจะต้องทำให้พวกคุณภูมิใจให้ได้”
“ดี ดีมาก ลูกพ่อ!” หลี่กังพยักหน้าแรง ๆ
บรรยากาศในห้องอบอุ่นปนเศร้า
จางเสียนเซี่ยกับจางอ้ายกัวสบตากัน สีหน้าของพ่อลูกทั้งคู่แปลกพิกลอย่างยิ่ง จางอ้ายกัวถึงกับเริ่มลังเลว่าเขากับลูกสาวมาขัดจังหวะหรือเปล่า
“แค่ก ๆ” จางอ้ายกัวจนปัญญา จึงกระแอมเพื่อขัดจังหวะครอบครัวนี้
“พวกคุณสองคนยังเข้าใจความหมายของผมคลาดเคลื่อนไปหน่อยครับ” จางอ้ายกัวพูดอย่างจนใจ “พรสวรรค์ของหลี่เฮิงไม่ใช่แค่อัจฉริยะธรรมดา แต่เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ พวกคุณเข้าใจไหมครับ?”
“ผมยกตัวอย่างง่าย ๆ ให้ฟัง ประเทศเรามีจอมสวรรค์แห่งกำลังภายใน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ด้วยพรสวรรค์ของหลี่เฮิง เขาน่าจะก้าวขึ้นเป็นจอมสวรรค์ได้ครับ”
“คุณว่าอะไรนะครับ?” หลี่กังตื่นเต้นขึ้นมาทันที “หลี่เฮิงลูกชายผมมีแววเป็นจอมสวรรค์หรือครับ?”
“ใช่ครับ” จางอ้ายกัวพยักหน้าแรง ๆ “แน่นอนว่า ต่อให้มีพรสวรรค์ดีแค่ไหน ก็ต้องได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ ครูที่ดีสำคัญกับเขามาก ๆ ครับ”
“อาจารย์ทั้งสองมีครูดี ๆ จะแนะนำหรือคะ?” หยางจิงจิงเบิกตากว้าง “วางใจได้ค่ะ ขอแค่หาครูที่เหมาะกับลูกเราได้ พวกคุณเรียกร้องอะไรมา เราก็ตกลงหมด”
หลี่กังกับหยางจิงจิงสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ “ใช่ครับ พวกเราตกลงทุกอย่าง”
“แค่ก ๆ...” จางอ้ายกัวไอขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงก่ำ
หลี่กังกับหยางจิงจิงสบตากัน แล้วถามอย่างเป็นห่วง “อาจารย์ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
“ไม่เป็นไรครับ” จางอ้ายกัวยกหน้าขึ้น “เลิกอ้อมค้อมกันดีกว่า ที่ผมหมายถึงก็คือ...ผมเอง พวกคุณคิดว่าผมเป็นอย่างไรบ้าง? ผมอยากรับหลี่เฮิงเป็นศิษย์”
“วางใจได้ครับ ขอแค่ผมรับหลี่เฮิงเป็นศิษย์ ค่าใช้จ่ายด้านวิชากำลังภายในทั้งหมดของเขาผมจะรับผิดชอบเอง ทั้งตำราวิชากำลังภายใน ทรัพยากรฝึกฝน และทุกอย่าง ผมจัดการให้หมด”
หลี่กังกับหยางจิงจิงสบตากัน สีหน้าดูแปลก ๆ
ถ้าไม่รู้ว่าหลี่เฮิงมีพรสวรรค์เหนือมนุษย์ขนาดนี้ พวกเขาอาจจะตกลงไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับลังเลอยู่บ้าง เพราะคนตรงหน้าดูไม่เหมือนยอดฝีมือเลยจริง ๆ
ลูกชายของผมมีแววเป็นจอมสวรรค์ แบบนั้นก็ต้องหายอดฝีมือมาฝึกสอน
เสื้อกล้ามสีขาวสองตัว กางเกงขาสั้นสีเทา รองเท้าแตะคีบ แต่งตัวแบบนี้อย่างไรก็ไม่เหมือนยอดฝีมือกำลังภายใน มองยังไงก็เหมือนคุณลุงที่ออกมาเดินเล่นในสวนสาธารณะ
ถ้าอยู่กวางตุ้ง คนคงนึกว่าเขาเป็นยอดฝีมือแน่ ๆ แต่นี่มันมหานครมู่ตูนะ!
จางอ้ายกัวเข้าใจในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัยในตัวเขา จะทนก็ทนไม่ได้แล้ว! เขาคิดความเป็นไปได้สารพัด แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครสงสัยในฝีมือของเขา
ใครจะคิดว่าจุดแข็งที่สุดของตัวเองจะถูกสงสัยกันล่ะ?