[ฝากสมองไว้ที่นี่ ovo]
[หน้าปกตอนนี้ซื้อแบบดีไซน์ตัวละครมาจากฝ่ายอาร์ต ไม่ได้มีลิขสิทธิ์เฉพาะ อย่ามาว่าฉันใช้ปกซ้ำกับคนอื่นอีก!!]
--
“เจียงหลีเยว่ คราวนี้แค่เตือนเล็ก ๆ น้อย ๆ”
“มีครั้งหน้า ฉันจะถอดเสื้อผ้าของแกให้หมด แล้วให้ทุกคนได้รู้กันว่าแกเป็นคนแบบไหน”
เสียงผู้หญิงแหลมสูงกระแทกลงมาจากเหนือหัว
เจียงหลีเยว่สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรง อากาศเต็มปอดจนเจ็บ กระตุ้นให้ไอออกมาหลายครั้ง
เธอลืมตาขึ้น
เงาร่างหลายคนในชุดนักเรียนรัดรูปที่ดัดแปลงใหม่กำลังเดินออกไป เสียงส้นสูงกระทบกระเบื้องพื้นดังต๊อกแต๊ก
เป็นฉากที่คุ้นเคยเหลือเกิน
เจียงหลีเยว่ไม่เคลื่อนไหว นั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เย็นเฉียบ สมองว่างเปล่า
เธอตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?
วันที่พี่ชายตายในมือของลู่ยวี่หวย วิญญาณของเธอสลายตามไป
ภาพสุดท้ายก่อนสติเลือนหายคือพี่ชายนอนจมกองเลือด ลืมตาอยู่ มองไปทางใดทางหนึ่งในอากาศ
เธอรู้ว่าพี่ชายกำลังหาเธอ
แต่เธอรับสายตานั้นไว้ไม่ไหวอีกแล้ว
น้ำหยดจากปลายผม ชุดนักเรียนเปียกชุ่มแนบตัว หนาวจนแทบทนไม่ไหว
เจียงหลีเยว่ก้มหน้าลงช้า ๆ จับจ้องมือตัวเองสองสามวินาที แล้วบีบต้นแขนด้านในอย่างแรง
เจ็บ
เจ็บจริง ๆ
น้ำตาเอ่อท้นทันที
เธอเกิดใหม่แล้ว ไม่ใช่ความฝัน
เจียงหลีเยว่เกิดในครอบครัวธรรมดา มีพ่อแม่ มีพี่ชายที่แก่กว่าเธอ 6 ปี ถึงชีวิตจะไม่ร่ำรวย แต่ก็มีทุกอย่างพอควร
จนกระทั่งอายุ 11 ปี ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
พ่อแม่กับคุณลุงลู่ข้างบ้านขับรถออกไปด้วยกัน ระหว่างทางกลับถูกรถบรรทุกคันหนึ่งชน พ่อแม่กับคุณลุงคุณป้าสี่คนไม่มีใครรอดชีวิต เธอกับพี่ชายกลายเป็นเด็กกำพร้า ลู่ยวี่หวยก็กลายเป็นเด็กกำพร้าเช่นกัน
ปีนั้นพี่ชายเรียนอยู่ชั้น ม.6 ผลสอบดีมาก อาจารย์บอกว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้สบาย แต่เขาไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัย
เรื่องลาออกพี่ชายแอบทำโดยไม่ให้เธอรู้ เธอเพิ่งมารู้ทีหลัง
เจียงมู่อวิ๋นในวัย 17 ปีเริ่มเล่นเกมรับจ้างปั้นเลเวล กลางวันรับออเดอร์ กลางคืนตรวจการบ้านให้เธอ มีคืนหนึ่งเธอตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ เห็นพี่ชายนอนฟุบอยู่บนโต๊ะคอม จอสว่างอยู่ มือยังวางบนคีย์บอร์ด
ตอนนั้นเธอคิดว่า โตขึ้นหาเงินได้จะให้พี่ชายชดเชยการนอนหลับให้เต็มที่
แต่สุดท้ายเธอไม่ได้โตขึ้น
มัธยมปลาย ถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียน
หัวโจกชื่อสวีเชี่ยน ที่บ้านเปิดร้านค้าตั้งครึ่งย่านการค้า เดินส่ายไปมาในโรงเรียน แม้แต่อาจารย์ก็ต้องยิ้มให้
เจียงหลีเยว่ไม่รู้ว่าตัวเองไปขัดใจเธอตรงไหน อาจเพราะหน้าตาที่ต่างจากคนอื่น นิสัยเงียบขรึมที่ต่าง หรือความจนที่ต่าง
การถูกกลั่นแกล้งนี่ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล
เธอไม่ได้บอกพี่ชาย
พี่ชายนอนวันละสี่ห้าชั่วโมง รอบตาดำคล้ำจนน่ากลัว เธออ้าปากจะพูดตั้งหลายครั้ง แต่พอถึงริมฝีปากก็กลืนกลับไป
บอกไปแล้วไง?
พ่อของสวีเชี่ยนโทรศัพท์เพียงครั้งเดียวก็ทำให้พี่ชายเสียงานปั้นเลเวลได้ เธอไม่กล้าเสี่ยง
ทนไปเรื่อย ๆ ก็ทนจนป่วย
โรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง
ครั้งแรกที่พยายามฆ่าตัวตายถูกพี่ชายพบ วันที่ออกจากโรงพยาบาลพี่ชายไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ตรงไปโรงเรียนลาพักการเรียนให้เธอ แล้วพาเธอกลับบ้าน
ช่วงนั้นพี่ชายดีกับเธอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หุงหา ดูทีวีเป็นเพื่อน กลางคืนนั่งริมเตียงจนเธอหลับแล้วถึงไป
ตอนนั้นเกม "เทวโองการ" ออกมาได้เดือนหนึ่งแล้ว
พี่ชายต้องเล่นเกมหาเงินไปพร้อมกับดูแลเธอ
เจียงหลีเยว่เคยลองคำนวณ ช่วงนั้นพี่ชายนอนมากสุดแค่วันละสามชั่วโมง
ความรู้สึกผิดนี่ร้ายกาจกว่าโรคซึมเศร้าอีก
เธอจึงฆ่าตัวตายอีกครั้ง
ครั้งที่สอง สำเร็จ
หลังตายเธอกลายเป็นวิญญาณ ลอยอยู่ข้างกายพี่ชาย ไปไหนไม่ได้ ไม่อยากไปไหน
เธอเห็นตอนที่พี่ชายรู้ข่าว แก้วกาแฟในมือหล่นแตกพื้น เห็นพี่ชายนิ่งเงียบไม่พูดสักคำในงานศพ เห็นพี่ชายเอากล่องอัฐิของเธอกลับบ้าน วางไว้ในตำแหน่งที่เด่นสุดของห้องนั่งเล่น ทุกวันก่อนออกจากบ้านจะยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง
ต่อมา "เทวโองการ" ปรากฏเป็นจริง ทุกอย่างในเกมกลายเป็นของจริง
พี่ชายค้นพบวิธีในเกมที่ช่วยคืนชีพคนตายได้ ค่าใช้จ่ายสูงมาก มากถึงขั้นต้องเป็นศัตรูกับทุกคน
ลู่ยวี่หวยเคยเตือนเขา ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่พี่ชายไม่ฟัง
พี่น้องสนิทที่ดีที่สุดในอดีต จึงเดินไปบนเส้นทางที่ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง
สุดท้ายพี่ชายตายในมือของลู่ยวี่หวย
เจียงหลีเยว่ลอยอยู่ข้าง ๆ มองดูอยู่ตรงนั้น แต่ทำอะไรไม่ได้เลย
เธออยากตะโกน ก็ตะโกนไม่ออก
อยากฉุดพี่ชายไว้ มือก็ทะลุผ่านร่างเขา
ตอนที่พี่ชายล้มลง ลู่ยวี่หวยก็ร้องไห้อยู่เหมือนกัน
แล้ววิญญาณของเธอก็เริ่มเลือนหายไป ก่อนเลือนหาย จู่ ๆ ในสมองก็ปรากฏเนื้อหาหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา
เธอถึงได้รู้ว่าโลกนี้คือนิยายต่างโลกแนวผู้ชาย
ตัวเอกคือลู่ยวี่หวย
พี่ชายของเธอคือเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของพระเอก เดิมควรเป็นพี่น้องร่วมรบ แต่กลับกลายเป็นตัวร้ายเพราะการตายของเธอ สุดท้ายก็ต้องตายจากไป
ส่วนตัวเธอเอง แม้แต่ชื่อก็ไม่ปรากฏในเนื้อหาไม่กี่ครั้ง เป็นแค่ "น้องสาวของเจียงมู่อวิ๋น" เครื่องมือที่ใช้ขับเคลื่อนเนื้อเรื่อง ตายแบบเบาหวิว ถูกเล่าผ่านด้วยเนื้อหาไม่กี่บรรทัดก็จบ
......
เจียงหลีเยว่นั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำ ไล่เรียงเรื่องราวเหล่านี้ตั้งแต่ต้นจนจบ
พี่ยวี่หวยคือพระเอก
ข้อมูลนี้เธอใช้เวลาย่อยไม่กี่วินาที
ตามตรง สมเหตุสมผลมาก
คนอย่างลู่ยวี่หวยตั้งแต่เด็กก็มีพลังแบบพระเอกแล้ว ทำอะไรก็ราบรื่น หน้าตาก็ดี ตาตลึงยิ้มทีสะกดคนได้ทั้งย่าน
แต่นั่นไม่สำคัญ
สำคัญคือ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอตาย พี่ชายก็ไม่มีทางเปลี่ยนเป็นคนมืดมน
ด้วยความสัมพันธ์ของพี่ชายและพี่ยวี่หวย ถ้าสองคนร่วมมือกัน ต่อให้อยู่ใน "เทวโองการ" ก็เดินส่ายไปมาได้ไม่มีปัญหา
เจียงหลีเยว่ลุกขึ้นจากพื้น ขาชาเล็กน้อย จับผนังโรงไว้สักพัก
เธอเดินออกจากห้องกั้น กระจกในห้องน้ำสะท้อนใบหน้าหนึ่งขึ้นมา
ผมเปียกปอยแนบหน้า ผิวขาวซีดซีด ดวงตาสีดำโต หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย ขอบตายังแดงอยู่
เหมือนผีผู้หญิงจริง ๆ
เจียงหลีเยว่ปัดผมออกจากหน้า มองดูตัวเองในกระจกสองวินาที
ไม่เป็นไร ครั้งนี้จะไม่เดินซ้ำรอยเดิมอย่างแน่นอน และยังต้องให้คนที่เคยรังแกเธอในชาติก่อน ทุกคน ต้องชดใช้
......
เจียงมู่อวิ๋นออกมาจากพ็อดเกมด้วยสีหน้าไม่ดีอย่างมาก
เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อสเวตเตอร์สีดำสวมหัว คว้ากุญแจกับกระเป๋าสตางค์บนโต๊ะแล้วเดินออกไปข้างนอก
ฝาพ็อดเกมข้าง ๆ ก็เปิดออก ลู่ยวี่หวยพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง
"เฮียเจียง เกิดอะไรขึ้น?"
"ครูประจำชั้นของเสี่ยวหลีโทรมา" เจียงมู่อวิ๋นพูดไปพลางใส่รองเท้า เสียงกดต่ำ "บอกว่าเธอจะลาออก"
ความเกียจคร้านบนใบหน้าลู่ยวี่หวยหายวับไปทันที
เขารู้จักเจียงหลีเยว่ มองดูเธอโตมา ไม่ต่างจากน้องสาวแท้ ๆ เด็กคนนี้นิสัยอ่อนโยนมาตลอด การที่ให้เธอเอ่ยปากขอลาออกเอง คงถูกบีบคั้นจนถึงที่สุดแล้ว
"รอด้วย" ลู่ยวี่หวยใช้เวลาสามวินาทีสวมรองเท้าแล้วพูดว่า "ไปด้วย"
เจียงมู่อวิ๋นไม่ปฏิเสธ
สองคนออกไปด้วยกัน ลู่ยวี่หวยเรียกรถแท็กซี่ริมถนน แจ้งที่อยู่โรงเรียน
ในรถ เจียงมู่อวิ๋นไม่พูดอะไรสักคำ มองออกไปนอกหน้าต่าง
ลู่ยวี่หวยก็เงียบเหมือนกัน แต่เขาแอบมองเพื่อนรักแวบหนึ่ง
มือขวาของเจียงมู่อวิ๋นวางบนหัวเข่า ปลายนิ้วแตะเบา ๆ เป็นจังหวะ นั่นเป็นนิสัยที่เขาทำเพื่อระงับโทสะเอาไว้
ลู่ยวี่หวยรู้จักเขามาเกือบยี่สิบปีแล้ว คนคนนี้ปกติเย็นชาแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเจียงหลีเยว่ ไม่เคยสุขุมเลยสักครั้ง
......
เจียงหลีเยว่ยืนอยู่ที่หน้าโรงเรียน
ลมเดือนพฤศจิกายนพัดมา เสื้อผ้าเปียกแนบตัว หนาวจนเธอสั่นไปทั้งตัว แต่เธอไม่ได้เดินกลับไป ยืนอยู่บนบันไดข้างป้อมยาม เขย่งเท้ามองไปทางถนนไกล ๆ
ประมาณสิบห้านาทีผ่านไป รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดสนิทที่หน้าโรงเรียน
ประตูหลังเปิดออก ลู่ยวี่หวยลงมาก่อน สูงโปร่งบาง ใบหน้าคมคาย ดวงตาตลึงที่ปกติมักมีรอยยิ้ม ตอนนี้กลับไร้รอยยิ้ม
ต่อมาประตูอีกข้างก็เปิดออก เจียงมู่อวิ๋นลงจากรถ
เสื้อสเวตเตอร์ดำ กางเกงดำ ผมไม่ได้ตัดมาพักหนึ่งแล้ว ปรอยผมยาวเกือบบังตา รูปร่างสูง 190 เซนติเมตรยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับทำให้อากาศโดยรอบเย็นลงหลายองศา
วินาทีที่เจียงหลีเยว่เห็นเขา จมูกพลันแสบขึ้นมา
พี่ชายที่ยังมีชีวิต!
เธอวิ่งเข้าไป
วิ่งซวนเซ รองเท้าเปียกเหยียบพื้นลื่น แทบจะล้ม แต่ไม่ล้ม ในสองก้าวสุดท้ายเธอพุ่งเข้าชนอกเจียงมู่อวิ๋น
"พี่ชาย"
แค่สองคำ เสียงอู้อี้แนบกับอกเขา ใส่น้ำเสียงขึ้นจมูก
เจียงมู่อวิ๋นถูกเธอชนจนถอยหลังไปครึ่งก้าว ก้มลงเห็นน้องสาวเกาะติดร่างตัวเอง ผมเปียก เสื้อผ้าเปียก แม้แต่ขนตายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นน้ำหรือน้ำตา
เขาเอื้อมมือกอดเธอ ฝ่ามือแตะหลังเธอ สิ่งที่สัมผัสคือความเย็นเฉียบของน้ำล้วน ๆ
ความโกรธพลุ่งขึ้นทันที
"ใครทำ?"
เสียงของเจียงมู่อวิ๋นเบามาก แต่กลับเต็มไปด้วยแรงบีบคั้น
ลู่ยวี่หวยยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูสภาพของเจียงหลีเยว่ กำหมัดแล้วคลาย คลายแล้วกำ
ปกติเขาเป็นคนเฮฮา อารมณ์ดีจนแทบไม่น่าเชื่อ แต่ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด
"เสี่ยวหลี บอกพี่ลู่มา ใครรังแกหนู" ลู่ยวี่หวยย่อตัวลงเล็กน้อย มองสบตาเธอ "พี่ลู่จะไปเอาเรื่องพวกมัน"
เจียงหลีเยว่ซบหน้าลงกับเสื้อพี่ชาย ส่ายหัว
"ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ พี่ยวี่หวย" เสียงของเธอราบเรียบมาก "บ้านพวกนั้นมีเงิน เราสู้ไม่ได้"
ลู่ยวี่หวยอึ้งไป
เขาเกือบจะพูดว่า "มีเงินแล้วยักไง" แต่คำพูดก็ถูกกลืนกลับไป
เขาไม่ใช่คนไร้เดียงสา ช่องว่างบางอย่างไม่อาจเติมเต็มด้วยฮึกเหิมเพียงอย่างเดียวได้จริง ๆ
เจียงมู่อวิ๋นไม่พูดอะไร ขากรรไกรเกร็ง ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย
"พี่ชาย" เจียงหลีเยว่ปล่อยมือ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เงยหน้ามองเขา "ช่วยจัดการเรื่องลาออกให้หนูที"
"หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว"
"หนูอยากกลับบ้าน"
เจียงมู่อวิ๋นถอดเสื้อสเวตเตอร์ของตัวเองคลุมให้เจียงหลีเยว่ เหลือเพียงเสื้อยืดบาง ๆ ลมเดือนพฤศจิกายนพัดมา เขาไม่กะพริบตาเลยสักนิด ก้าวเท้าเดินเข้าไปในโรงเรียน
"พี่จะไปจัดการเรื่องให้"
————————
โปรดอ่านกฎกติกา!!
1: เป็นนิยายอ่านสนุกแบบไม่ต้องคิดมาก คนเขียนโง่ ๆ เป็นพวกไร้วัฒนธรรม ดังนั้นข้อมูลเกี่ยวกับเกมและค่าผลึกอะไรต่าง ๆ อาจมีปัญหา แต่ขอให้เชื่อว่าคนเขียนพยายามเต็มที่แล้ว ทุกคนพยายามอย่าไปใส่ใจข้อมูลพวกนั้นนะคะ (คุกเข่า)
2. น้องสาวไม่ใช่ตัวละครที่สมบูรณ์แบบ สภาพจิตใจค่อนข้างผิดปกติด้วยซ้ำ ดังนั้นอย่าตั้งมาตรฐานกับเธอสูงเกินไป และจะมีอาการคลั่งพี่ชายแบบแอบแฝง (เพราะชาติก่อนพี่ชายตายอย่างน่าสลดเพื่อช่วยเธอ) แน่นอนว่าพี่ชายก็คลั่งน้องสาวเหมือนกัน จะดีกับน้องสาวมาก ๆ ๆ ๆ
3. ลู่ยวี่หวยพระเอกคนเดิมจะไม่กลายเป็นศัตรูกับน้องสาวและพี่ชาย มีปมบอกใบ้ แต่จะไม่สปอยล์แล้วกัน
4. ฉันจะให้พลังเทพกับน้องสาวแบบมากมาย มโหฬาร ใหญ่โต ไม่อั้น ดังนั้นนี่เป็นแค่นิยายอ่านสนุกแบบไม่ต้องคิดมากเรื่องหนึ่ง
5. ช่วงแรก ๆ ส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาของเกมโลกเสมือนจริง การบุกรุกของเกมจะไม่เร็วเกินไป ต้องรอให้น้องสาวพัฒนาไปสักหน่อย owo
6. ไม่มีคู่เลิฟซีน อย่าจิ้นวาย มีแค่ความรักแบบครอบครัว ความรักแบบครอบครัว และความรักแบบเพื่อนเท่านั้น!!!!! (เสียงกรี๊ด)
7. เพิ่มอีกนิด! เพราะตัวฉันเองตั้งแต่แรกอยากสร้างความแตกต่างระหว่างภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูน่ารักไม่เป็นภัยกับพลังที่แข็งแกร่งจริง ๆ ของน้องสาว ดังนั้นช่วงต้นจะมีบรรยายรูปลักษณ์ภายนอกเยอะมาก หลังจากได้รับความเห็นจากนักอ่านว่ายอมรับไม่ค่อยได้ ช่วงหลังก็แทบไม่มีคำบรรยายแบบนี้อีกแล้ว หากยอมรับไม่ได้ก็โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วย! เพราะการแก้ไขเป็นงานที่ใหญ่มาก ตอนนี้ผู้เขียนยังไม่มีต้นฉบับสำรอง รอให้มีเวลาก่อนแล้วค่อยไปแก้ไข หวังว่าอย่าเอาเรื่องนี้มาบอกว่านิยายเรื่องนี้ไม่อ่านสนุก (โค้งคำนับ)
เด็ก ๆ ที่ยอมรับข้อข้างต้นได้ก็วางใจดูต่อไปได้เลยนะคะ!
และขอย้ำอีกครั้ง นิยายเรื่องนี้สนุกไม่ต้องคิดแบบบริสุทธิ์แท้จริง จุดเด่นคือตัวละครเอกหญิงได้ทุกอย่าง มีทุกอย่าง ชนะราบเรียบทุกอย่าง ไม่มีความลึกซึ้ง ไม่มีแง่คิด ก็แค่สนุกล้วน ๆ ทุกคนทิ้งสมองแล้วมาอ่านแบบสบาย ๆ ก็พอแล้วนะคะ ไม่ชอบก็อย่ามาทำร้ายเลย QwQ