เหล่ามอนสเตอร์สีเทาขาวกรูกันออกมาจากหลังประตูอย่างบ้าคลั่ง เสียงโห่ร้องยินดีในลานกว้างพลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง
มอนสเตอร์มีรูปร่างไม่ใหญ่โตนัก
สูงแค่ราว ๆ หนึ่งเมตร มีสี่ขาเกาะพื้น ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดสีเทาขาวหยาบกระด้าง ส่งเสียงขู่คำรามต่ำ ๆ จากในปาก
มอนสเตอร์ตัวแรกตกถึงพื้น ดวงตาขุ่นมัวกลอกไปมา ก่อนจะจับจ้องฝูงชนที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว
ฝูงชนแตกตื่นอลหม่าน
ทุกคนวิ่งหนีกันสุดชีวิตไปทุกทิศทาง
บางคนล้มลงจนถูกเหยียบย่ำ บางคนอุ้มเด็กฝ่าฝูงชนเบียดเสียด เมื่อครู่ลานกว้างยังเต็มไปด้วยผู้คนที่นับถอยหลังต้อนรับปีใหม่อย่างเป็นระเบียบ พร้อมความหวังถึงสันติสุข เพียงชั่วพริบตากลับกลายเป็นความโกลาหล
ดอกไม้ไฟยังคงเบ่งบานบนท้องฟ้า
แสงเจิดจ้าส่องสะท้อนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวของผู้คน ยิ่งขับให้ภาพตรงหน้าดูเหลวไหลและน่าขนลุก
เจียงหลีเยว่ชักมีดสั้นที่เอวออกมา สายตาจับจ้องเหล่ามอนสเตอร์ที่กรูกันออกมาจากหลังประตู เบื้องลึกในดวงตาพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นและฮึกเหิมที่แทบสะกดไว้ไม่อยู่
ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังส่งเสียงร้อง
พุ่งเข้าไป! ฆ่าพวกมัน!
ฆ่า! ต้องฆ่า! ต้องมีเลือด! ต้องมีความตาย!
......
สีหน้าของเจียงมู่อวิ๋นเคร่งขรึมและเงียบขรึมกว่าที่เคย
เขายืนขวางอยู่เบื้องหน้าเจียงหลีเยว่ ในมือกำไม้เท้าและคัมภีร์เวทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศไว้แล้ว แววตาฉายความสับสนอยู่หลายส่วน ซึ่งหาได้ยากยิ่ง
เกมบุกโลกความจริงแล้ว!
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว แม้แต่เจียงมู่อวิ๋นเองก็ยังรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี ราวกับกำลังฝันอยู่
แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งข้อสงสัย
มอนสเตอร์มีอยู่จริง ไม้เท้าในมือก็เป็นของจริง