ลู่ยวี่หวยกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมมันเทศเผาและสตรอว์เบอร์รีเคลือบน้ำตาล เขายื่นมันเทศลูกใหญ่ที่สุดให้เจียงหลีเยว่ พลางยิ้มบอกว่า “รีบรับไปสิ จะได้อุ่นมือด้วย พี่ตั้งใจเลือกอันใหญ่ที่สุดมาให้เลยนะ!”
“นี่ สตรอว์เบอร์รีเคลือบน้ำตาล พี่ก็เลือกมาอย่างดีเหมือนกัน ลูกแดง ๆ ใหญ่ ๆ ทั้งนั้น!”
“ขอบคุณนะคะ พี่อวี่หวย~”
เจียงหลีเยว่รับมันเทศเผาที่เขายื่นให้ กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของมันเทศเผาลอยกรุ่นเข้าจมูก
เธอลอกเปลือกออกแล้วกัดไปสองคำ
เนื้อนุ่มเหนียว หวานหอม อร่อยสุด ๆ!
ลู่ยวี่หวยเองก็กินมันเทศเผาคำโต ๆ ไปพลางพูดเสียงอู้อี้ไปพลางว่า “เมื่อกี้พี่ถามมาแล้ว เดี๋ยวการแสดงดอกไม้ไฟจะจัดตรงกลางลาน ตอนนี้เราไปจับจองที่ดี ๆ กันก่อนดีไหม?”
เจียงมู่อวิ๋นขานรับในลำคอ
ทั้งสองคนเดินประกบเจียงหลีเยว่ไว้คนละข้าง พาเธอมุ่งหน้าไปยังใจกลางลาน
ลู่ยวี่หวยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปบริเวณรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น จากนั้นก็พลิกกล้องเป็นกล้องหน้า “เจียงเฒ่า เสี่ยวหลี ยิ้มหน่อย หนึ่ง สอง สาม ชีส—”
สุดท้ายมีเพียงเจียงหลีเยว่ที่ให้ความร่วมมือด้วยการยิ้มออกมา ส่วนเจียงมู่อวิ๋นมองกล้องราวกับกำลังสงสารคนปัญญาอ่อน ทำเอาลู่ยวี่หวยหงุดหงิดอย่างมาก ถึงกับโวยวายว่าจะตัดต่อให้เขากลายเป็นก็อบลิน
เจียงมู่อวิ๋นไม่แม้แต่จะชายตามอง
ลู่ยวี่หวยเองก็ไม่ถือสา ถ่ายรูปต่ออีกหลายภาพ พอเห็นร้านขายลูกโป่งอยู่ข้าง ๆ ก็วิ่งไปซื้อมา 3 ลูก