“อ๊ากกกก ผีมาแล้ว อ๊ากกกก!”
ชายร่างสูงผอมหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ หน่ออ่อนสีเขียวมรกตบนศีรษะหดตัวเป็นก้อนทันที เขาทั้งมือทั้งเท้าตะเกียกตะกายหลบไปอยู่ด้านหลังสหาย
“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ช่วยด้วย....”
ชายร่างสูงใหญ่ถูกเขากระชากจนเซ เกือบชนป้ายหลุมศพข้าง ๆ ล้ม
อีกสามคนที่เหลือเข้าสู่สภาวะระแวดระวังทันที
คนต่างเผ่าสองคนที่มีเกล็ดปกคลุมแขนชักอาวุธออกมา ยืนขวางอยู่ด้านหน้าคนละฝั่ง ชายผู้มีดวงตาประกอบแบบแมลงตอบสนองได้เร็วที่สุด ดวงตาหลายคู่จับจ้องเจียงหลีเยว่พร้อมกัน หอกสั้นสีเขียวเรืองแสงเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ
เจียงหลีเยว่ยืนอยู่ข้างป้ายหลุมศพ ไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้อีก
เธอกวาดตามองอาวุธในมือของทุกคน ก่อนเอ่ยอย่างเฉยชา “ฉันไม่ใช่ผี และไม่ได้มีเจตนาร้าย”
ชายร่างสูงผอมโผล่ศีรษะออกมาครึ่งหนึ่งจากหลังไหล่สหาย
“คนปกติที่ไหนจะลอยออกมาจากหลังป้ายหลุมศพกันล่ะ เธอต้องเป็นผีแน่ ๆ! คิดจะหลอกพวกเรา นิสัยไม่ดีจริง ๆ!”
“ฉันไม่ได้ลอยออกมา” เจียงหลีเยว่แก้ให้เขา น้ำเสียงเจือความเสียดายอยู่เล็กน้อย “ฉันเดินออกมาต่างหาก”
ชายร่างสูงผอมชะงักไป แล้วทบทวนความทรงจำอย่างละเอียด
อืม...เหมือนจะเดินออกมาจริง ๆ ด้วย
ชายร่างสูงใหญ่ไม่ได้คลายความระแวดระวังลงในทันที
เขายกมือขวางสหายไว้ สายตากวาดมองเจียงหลีเยว่สลับกับเสวียนเย่ “เธอเป็นใคร?”
“หลีเปียนเยว่ ชื่อของฉัน วันนี้เพิ่งเข้ามาในดินแดนทดสอบหมื่นเผ่า”
เจียงหลีเยว่พูดพลางมองหน่ออ่อนบนศีรษะของทั้งสอง “ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องที่นี่ อยากสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับแดนทดสอบจากพวกคุณ”
“แลกเปลี่ยนกัน ฉันช่วยพวกคุณหาดอกไม้วิญญาณได้”
ท่าทีของเธอดีมาก
พอได้ยินว่าเธอเป็นมือใหม่ สีหน้าของคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน