เบื้องหน้าคือพื้นดินแข็งที่ค่อนข้างโล่งกว้าง กลางพื้นที่มีแท่นบูชาที่ก่อขึ้นจากกองกระดูกตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นมีโครงกระดูกสวมเสื้อคลุมดำขาดรุ่งริ่งตนหนึ่งยืนอยู่ ในมือกำไม้เท้าที่ปลายประดับอัญมณีเปล่งแสงเรืองรองสีเขียว
【จอมขมังเวทซากศพแห่งหนองน้ำ (บอส) Lv.12】
พลังชีวิต: 150000/150000
พลังชีวิตหนึ่งแสนห้าหมื่น
“สู้ตามที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้” ท่าทีของลู่ยวี่หวยจริงจังขึ้นมากเมื่อเข้าสู่โหมดบัญชาการ น้ำเสียงก็ทุ้มลงตามไปด้วย “เหล่าเจี้ยน ไปดึงความเกลียดชังไว้ ดาบหนึ่งเดียวอันสงบนิ่ง หาตำแหน่งโจมตีให้ดี”
“เสี่ยวหลี ตอนตีมอนสเตอร์ระวังตำแหน่งยืนด้วย พยายามอย่าโดนโจมตี เตรียมพร้อมแล้วก็ไปเปิดมอนสเตอร์ได้”
“ได้เลย!”
เหล่าเจี้ยนตะโกนลั่น ยกดาบใหญ่ขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่
ปัง!
ดาบใหญ่ฟาดลงบนร่างจอมขมังเวทซากศพ
“มีมดปลวกบุกเข้ามาอีกแล้วหรือ...” เปลวไฟสีเขียวเรืองรองสองดวงลุกไหวอยู่ในเบ้าตาของจอมขมังเวทซากศพ เสียงแหบพร่าบาดหู “จงอยู่ที่นี่เสียให้หมด กลายเป็นสารอาหารให้เจ้านายของข้า นับเป็นเกียรติของพวกเจ้าแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!”
จอมขมังเวทซากศพแห่งหนองน้ำสะบัดไม้เท้า ก้อนพิษสีเขียวก็พุ่งเข้าใส่กลางอกของเหล่าเจี้ยนอย่างแม่นยำ
-500
ติดสถานะพิษ พลังชีวิตลดลง 50 แต้มต่อวินาที
เหล่าเจี้ยนไม่ได้โวยวายเหมือนก่อนหน้านี้ ไม่สนใจสถานะติดพิษบนตัวแม้แต่น้อย เขายกดาบใหญ่ฟาดต่อไป
เจียงมู่อวิ๋นยกมือขึ้น แสงสีขาวสายหนึ่งร่วงลงบนตัวเหล่าเจี้ยน เติมพลังชีวิตจนเต็มพร้อมขจัดสถานะพิษ
“สบายตัว!” เหล่าเจี้ยนหัวเราะลั่น กวัดแกว่งดาบฟันอีกครั้ง
เจียงหลีเยว่เข้าสู่โหมดพรางกาย ร่างของนางหลอมรวมไปกับอากาศ
นางอ้อมไปด้านหลังจอมขมังเวทซากศพ กำมีดสั้นในมือแน่นแล้วแทงเข้าไปในร่องกระดูกสันหลังของมันอย่างแรง
-699! (โจมตีคริติคอล)
-150
-111
...
เหล่าเจี้ยนเบิกตากว้าง “ฉันล่ะเชื่อเลย เสี่ยวหลี น้องสาว นี่ดาเมจอะไรเนี่ย ฉันจะดึงความเกลียดชังไว้ไม่อยู่แล้ว!”