เจียงหลีเยว่เดินออกจากสมาคมประเมินของ ในหัวมีแต่คำพูดเหล่านั้นของออลิฟวนเวียนอยู่
นับตั้งแต่เกิดใหม่ รอบตัวเธอก็มีแต่ปริศนาผุดขึ้นมาไม่หยุด
จดหมายเชิญที่ว่าคืออะไรกันแน่?
ใครเป็นคนส่งจดหมายเชิญมา? แล้วจะเชิญเธอไปที่ไหน?
เบาะแสน้อยเกินไป ราวกับเส้นด้ายพันกันยุ่งเหยิง
เจียงหลีเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจโยนความคิดทั้งหมดทิ้งไป
คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด
รอจนรวบรวมเศษชิ้นส่วนที่เหลือจนครบ และประกอบเป็นจดหมายเชิญฉบับสมบูรณ์ได้ ปริศนาทั้งหมดก็จะคลี่คลายเอง
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเพิ่มพูนพลัง
เจียงหลีเยว่อุ้มเสวียนเย่ไปยังมุมเงียบสงัดไร้ผู้คน แล้วใช้จุดยึดมิติ
แสงสีขาววาบขึ้น ภาพรอบตัวพลันเปลี่ยนไปในพริบตา
ถนนที่เคยจอแจถูกแทนที่ด้วยใต้ทะเลลึกอันมืดมิด ลาวาสีแดงคล้ำไหลออกมาจากปากปล่องภูเขาไฟ แม้แต่น้ำทะเลก็ยังอุ่นอยู่เล็กน้อย
ทันทีที่เธอปรากฏตัว เผ่าหยวนที่อาศัยอยู่ใกล้ปากปล่องภูเขาไฟก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายห้วงเหวอันเป็นเอกลักษณ์บนตัวเธอ พวกมันถือโทรโข่งใบใหญ่ที่ส่งเสียงตู๊ด ๆ แล้วกรูกันเข้ามา
“ผู้อาวุโสใหญ่!”
“ผู้อาวุโสใหญ่กลับมาแล้ว!”
“ผู้อาวุโสใหญ่ ในที่สุดท่านก็มาเสียที...”
คลื่นเสียงถี่กระชั้นโอบล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง
ภูตทะเลลึกนับไม่ถ้วนซึ่งมีร่างซีดขาวผอมบาง พากันล้อมเจียงหลีเยว่ไว้ ดวงตากลมโตสไตล์คาจาลันที่กินพื้นที่ถึงหนึ่งในสามของใบหน้าสะท้อนเงาของเธออยู่ในนั้น
นับจากครั้งก่อนที่จากไป เวลาก็ผ่านมาร่วมสัปดาห์แล้ว