เจียงหลีเยว่กับเสวียนเย่เดินทางมายังหมู่บ้านจันทราเงาผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย
หมู่บ้านจันทราเงาครึกครื้นขึ้นกว่าเดิม
ผู้ตื่นรู้จำนวนไม่น้อยตั้งเต็นท์อย่างง่าย ๆ ขึ้นในหมู่บ้าน บางคนถึงกับใช้วัสดุที่หาได้แถวนั้นสร้างกระท่อมไม้
เจียงหลีเยว่ตรงไปยังร้านช่างตีเหล็ก
ประตูร้านเปิดกว้าง เธอก้าวเข้าไปก็เห็นโอเอินที่เปลือยท่อนบนทันที
เขาเหวี่ยงค้อนเหล็กซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา ฟาดลงบนแร่ที่ร้อนแดงจนประกายไฟกระเด็นไปทั่ว
เจียงหลีเยว่ไม่ได้ส่งเสียงรบกวน เพียงยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร โอเอินฟาดค้อนลงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจุ่มชิ้นงานอาวุธที่ร้อนแดงลงในน้ำหล่อเย็น
ซู่——
ไอน้ำสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมา
เขาจึงหันกลับมา ดึงผ้าขนหนูที่พาดคอมาเช็ดเหงื่อ แววตาสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณจับจ้องเจียงหลีเยว่
“กลับมาแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำเช่นเคย
“ค่ะ ลุงโอเอิน” เจียงหลีเยว่ยิ้มจนดวงตาโค้ง “ยินดีด้วยนะคะที่ทะลวงถึงระดับปรมาจารย์แล้ว”
โอเอินไม่มีสีหน้าใด ๆ เพียงขานรับเบา ๆ
เขากวาดตามองเจียงหลีเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาผ่านร้อนผ่านหนาวฉายแววชื่นชมขึ้นมาหลายส่วนอย่างหาได้ยาก
“เธอก็แข็งแกร่งขึ้นเหมือนกัน”
“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ” เจียงหลีเยว่รับคำชมอย่างไม่ถ่อมตัว
เธอไม่อ้อมค้อม หยิบชิ้นส่วนทั้งแปดที่ประกอบเข้าด้วยกันออกมาจากมิติ แล้วส่งให้โอเอิน
“ลุงโอเอินรู้จักสิ่งนี้ไหมคะ?”