ภายในร้านตีเหล็กยังมีแสงไฟสีเหลืองสลัวส่องสว่าง เสียงตีเหล็กดังเคร้งคร้างเป็นระยะ
ส่วนโอเอินไปนอนแล้ว ในร้านจึงเหลือเพียงเจียงหลีเยว่คนเดียว
ผ่านไปราวสิบนาทีเศษ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูร้านตีเหล็ก
เป็นนักรบหญิง สูงเกือบ 180 เซนติเมตร รูปร่างแข็งแรงได้สัดส่วน ผมรวบเป็นหางม้าสูง ใบหน้าดูสง่าผ่าเผย แววตาและคิ้วคมเข้มแฝงกลิ่นอายของคนทำงานคล่องแคล่ว
แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูสมกับเป็นทหารแล้ว!
สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วร้าน ก่อนจะหยุดลงที่ร่างเล็กบอบบางตรงหน้าเตาหลอม
อีกฝ่ายดูยังเด็กมาก ผมดำยาวถึงเอวปล่อยสยายอย่างไม่เป็นระเบียบ แสงจากเตาหลอมสะท้อนบนใบหน้าขาวผ่อง ดวงตากลมโตสีดำเป็นประกายระยิบระยับ
“สวัสดีค่ะ”
เปิ่นเยว่เดินเข้ามาในร้าน
เจียงหลีเยว่วางค้อนลง หันไปมองนักรบหญิงตรงประตู แล้วทักทายกลับเช่นกัน
เปิ่นเยว่เดินเข้ามาในร้าน ก่อนถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “เล่าเรื่องธุรกิจของคุณมาได้เลย”
อีกฝ่ายไม่พูดทักทาย ไม่หยั่งเชิง และไม่อ้อมค้อม เจียงหลีเยว่พอใจมาก เธอชอบคนแบบนี้ที่สุด
“นั่งคุยกันเถอะค่ะ”
เธอลากเก้าอี้มาสองตัวอย่างคล่องแคล่ว ดูคุ้นเคยกับร้านตีเหล็กเป็นอย่างดี แล้วนั่งลงก่อน
เปิ่นเยว่นั่งลงตรงข้าม หลังตรงแน่ว
เจียงหลีเยว่หยิบเกราะอกคุณภาพสีน้ำเงินที่เพิ่งตีเสร็จจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะระหว่างทั้งสองคน
“อาวุธกับอุปกรณ์ป้องกันที่ฉันตีได้ คุณภาพประมาณนี้ค่ะ” เธอเลื่อนมันไปข้างหน้าเล็กน้อย “ลองดูก่อนได้เลย”
เปิ่นเยว่หยิบเกราะอกขึ้นมาตรวจดูค่าสถานะ
อย่างที่คิด มันมีคุณสมบัติเพิ่มเติมอีกหนึ่งอย่างเมื่อเทียบกับของคุณภาพสีน้ำเงินทั่วไป ทำให้เกราะอกธรรมดา ๆ ชิ้นนี้หายากขึ้นมาทันที
แววตาของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เด็กสาวตรงหน้าเป็นผู้เล่นที่ลงขายอาวุธและอุปกรณ์อย่างไม่เปิดเผยตัวตนในตลาดซื้อขายอยู่บ่อย ๆ จริงด้วย
“ว่ามาเลยค่ะ”
เจียงหลีเยว่พูดตรง ๆ เช่นกัน “ฉันสามารถจัดหาอุปกรณ์กับอาวุธให้พวกคุณในราคาต่ำที่สุดได้ ราคาจะถูกกว่าร้านซื้อขาย 30 เปอร์เซ็นต์ ถ้าจัดหาวัตถุดิบมาเองจะถูกลงเหลือ 65 เปอร์เซ็นต์ค่ะ”