เครื่องสื่อสารสั่นเบา ๆ
เจียงหลีเยว่กำลังลูบท้องเสวียนเย่อยู่พอดี จึงกดเปิดหน้าจอแสงอย่างไม่คิดอะไร แต่กลับพบว่าเป็นข้อความส่วนตัวจากชื่อฉือที่เพิ่งเพิ่มเป็นเพื่อนได้ไม่นาน
[ฉือ: ก่อนหน้านี้เราเจอกันกะทันหันไปหน่อย มีเรื่องสำคัญที่ลืมบอกเธอ]
[ฉือ: เธอรู้จักเมืองจักรกลไหม?]
ปลายนิ้วของเจียงหลีเยว่ขยับเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว
[หลีเปียนเยว่: แน่นอน ช่วงก่อนในเว็บบอร์ดพูดถึงกันจนเป็นเรื่องใหญ่ แถมเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นเขตอันตรายระดับเอสเอส]
[ฉือ: อืม ที่มันเลื่อนขั้นเป็นระดับเอสเอสได้ พูดไปก็ต้องขอบคุณเธอ]
เจียงหลีเยว่เอียงศีรษะ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
[หลีเปียนเยว่: ?]
เรื่องนี้ยังโยนมาให้เธอได้อีกเหรอ?
ตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าประตูเมืองจักรกลเปิดไปทางไหน
ไม่นานอีกฝ่ายก็ส่งคำอธิบายยาวเหยียดมา
[ฉือ: ก่อนหน้านี้เธอทิ้งของดีไว้ไม่น้อยในเขตแกนกลางของเมืองจักรกล ส่วนเป็นอะไรบ้างฉันไม่ค่อยรู้ เธอไม่เคยเล่าให้ฟัง แล้วฉันก็ไม่เคยเข้าไปดู]
[ฉือ: ต่อมาไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้ออกไป]
[ฉือ: ตอนนั้นเธอเป็นอันดับหนึ่งในทำเนียบเศรษฐี ชื่อเสียงโด่งดัง ของที่ทิ้งไว้ย่อมดึงดูดผู้คนได้มาก ช่วงนั้นทีมระดับสูงนับไม่ถ้วนแห่เข้าเมืองจักรกลกันไม่ขาดสาย ทุกคนอยากหาของที่เธอทิ้งไว้]
[ฉือ: ปัญหาคือกลไกกฎเกณฑ์เดิมของเมืองจักรกลก็พิเศษอยู่แล้ว พอมีผู้ทดสอบระดับสูงหลั่งไหลเข้าไปมากเกินไป จึงไปกระตุ้นแกนสมองหลัก จนถูกดันขึ้นไปเป็นระดับเอสเอสทั้งอย่างนั้น]
[หลีเปียนเยว่: ......]
เจียงหลีเยว่อ่านข้อความอธิบายจากฉือแล้วเงียบไปสองวินาที