ทุกคนเดินผ่านถนนสายคุ้นเคย ไม่นานก็กลับมาถึงวิลล่า
ประตูวิลล่าเปิดกว้าง พี่มี่อุ้มเสี่ยวหมี่ลี่อยู่ตรงทางเข้า ด้านหลังยังมีสมาชิกกิลด์หลายคนที่อยู่เฝ้าฐาน รวมถึงครอบครัวของจิ่วจิ่ว ผิงจิ้ง และคนอื่น ๆ
เสี่ยวหมี่ลี่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนแม่อย่างว่าง่าย สวมชุดหมีสีเหลืองอ่อน บนศีรษะมีหมวกใบเล็กประดับหูกระต่าย ดวงตากลมดำเป็นประกายมองผู้คนที่เดินเข้ามาหาอย่างอยากรู้อยากเห็น
เหล่าเจี้ยนสาวเท้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาในที่สุด
“เมียจ๋า!”
เขากอดพี่มี่แน่น ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ รับลูกสาวมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ท่าทางอ่อนโยนจนแทบไม่เข้ากับรูปร่างบึกบึนของเขาเลย
“ลูกพ่อ คิดถึงพ่อไหม?”
เสี่ยวหมี่ลี่จ้องเขาอยู่หลายวินาที จู่ ๆ ก็ยื่นมือเล็กนุ่มนิ่มออกมาคว้าผมของเหล่าเจี้ยนแล้วดึงสุดแรง “อ๊ะ! อ๊ะ!”
เหล่าเจี้ยนสูดปาก ก่อนหัวเราะแล้วพูดว่า “โอ๊ย ลูกพ่อ มือเล็ก ๆ นี่แรงเยอะจริง ๆ!”
จิ่วจิ่วกับชิวชิวก็เดินเข้ามาหาเช่นกัน
“มาให้น้ากอดหน่อยเร็ว”
“เสี่ยวหมี่ลี่คิดถึงพวกเราบ้างไหม~~”
สาว ๆ หลายคนรุมล้อมหยอกล้อทารกน้อยไม่หยุด แม้แต่หลินหมานก็ยังเผยรอยยิ้มบาง ๆ
ลู่ยวี่หวยมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนยกมือเรียก “อย่ามายืนขวางประตูเลย เข้าไปคุยข้างในกัน”
อาหารยังทำไม่เสร็จ
ครอบครัวของจิ่วจิ่วกับคนอื่น ๆ เข้าไปช่วยงานในครัว แค่ได้เห็นว่าพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัย ทุกคนก็วางใจแล้ว
หลายคนนั่งลงบนโซฟา เล่าเรื่องสถานการณ์ในดินแดนทดสอบหมื่นเผ่า รวมถึงวิกฤตที่ลานอ้าวกำลังเผชิญให้พี่มี่และคนอื่น ๆ ฟัง