แสงสีขาวจางหายไป ทุกคนกลับมายังนอกนครย้อนกาลอีกครั้ง
ลมหนาวบาดกระดูกหอบเกล็ดหิมะละเอียดพัดปะทะใบหน้า เมืองด้านหลังหายวับไปอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงโซ่สีดำสนิทไม่กี่เส้นลอยอยู่ในหมอกเทา ก่อนจะค่อย ๆ สลายหายไปทีละนิ้ว
หน้าต่างโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
【ภารกิจพื้นที่นครย้อนกาลเสร็จสิ้น】
【ได้รับเหรียญทดสอบ 50,000 เหรียญ】
【ได้รับไอเทมระดับเอ】
【นครย้อนกาลเข้าสู่ภาวะหลับใหล ประตูทางเข้าพื้นที่ปิดชั่วคราว】
ทุกคนทยอยเก็บรางวัล
เปิ่นเยว่เกาะติดอยู่ข้างมู่จี้ไป๋ตลอดเวลา คอยหันไปมองเป็นระยะ ราวกับกลัวว่าหัวหน้าทีมจะหายตัวไปอีกครั้งอย่างกะทันหัน
มู่จี้ไป๋ก้มมองแขนซ้ายที่บาดเจ็บของตน เมื่อแน่ใจว่าตอนนี้ยังอยู่ในโลกความจริง เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาหลายวันจึงค่อยผ่อนคลายลงในที่สุด
เธอหยิบยาฟื้นฟูออกมาดื่ม จากนั้นเดินไปยืนตรงหน้าทุกคน ก่อนจะก้มศีรษะคำนับอย่างจริงจัง
“ขอบคุณทุกคนที่มาช่วยฉัน”
“สถานการณ์ในนครย้อนกาลซับซ้อนกว่าที่ฉันคาดไว้มาก ถ้าพวกคุณมาไม่ทันและช่วยตามหาจุดยึดเวลากลับคืนมา ฉันคงติดอยู่ในเส้นเวลาเหล่านั้นที่ผิดพลาดไปตลอดกาล”
ในบรรดาสมาชิกทีมที่ตามเธอเข้าไปในนครย้อนกาล ตอนนี้เหลือผู้รอดชีวิตไม่ถึงครึ่ง
บางคนตายในศึกชุลมุนครั้งแรก ส่วนบางคนถูกกาลเวลากัดกร่อนจนหมดสิ้นและหายไปพร้อมกับเส้นเวลาที่ผิดพลาด
มู่จี้ไป๋หลุบตาลง ซ่อนความเจ็บปวดที่วูบผ่านดวงตาไว้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างหนักแน่นว่า “บุญคุณครั้งนี้ ฉันจะจดจำไว้”