พี่น้องทั้งสามยังไม่รีบร้อนจากไป พวกเขานั่งยอง ๆ รออยู่ไม่ไกลจากร้านค้า
ไม่นานก็มีผู้เล่นตามกลิ่นมาจริง ๆ
ตอนแรกมีเพียงไม่กี่คนประปราย แต่พอเข้ามาแล้วพบว่าของในร้านถูกกว่าที่ตลาดกลางอยู่หน่อย แถมค่าสถานะต่าง ๆ ก็ดีไม่น้อย
ข่าวจึงแพร่จากปากต่อปาก ผู้เล่นที่แวะมาก็ค่อย ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้คนบนถนนสายนี้พลอยพลุกพล่านตามไปด้วย
“พี่อวี่หวย พี่นี่เป็นอัจฉริยะด้านการตลาดจริง ๆ” เจียงหลีเยว่เอ่ยชื่นชมจากใจ
ลู่ยวี่หวยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “แค่ใช้กลยุทธ์เล็กน้อยเท่านั้น”
เดิมทีเจียงหลีเยว่คิดว่าจะค่อยเป็นค่อยไป ยังไงผู้เล่นก็ต้องค้นพบอุปกรณ์เหล่านั้นเข้าสักวัน จะช้าหรือเร็วก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
แต่พอพี่อวี่หวยลงมือ ก็ช่วยประหยัดเวลาไปได้ไม่น้อย...
สมกับเป็นเรื่องที่ต้องให้มืออาชีพจัดการ
“เอาละ พวกเธอแค่จำไว้ว่าต้องเติมของทุกวันก็พอ” ลู่ยวี่หวยลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ “ฉันไปจัดการธุระต่อแล้ว มีปัญหาอะไรก็ส่งข้อความส่วนตัวมาถามได้”
พูดจบเขาก็โบกมือ แล้วรีบออกจากนครชมจันทร์ไป
“แล้วเจอกันนะพี่อวี่หวย”
เจียงหลีเยว่หันไปมองเจียงมู่อวิ๋น “พี่ก็ไปทำธุระเถอะ ฉันจะไปเดินเล่นที่สำนักประเมินกับสมาคมทหารรับจ้าง”
“ได้ มีอะไรก็มาหาพี่”
“อื้อ”
เจียงหลีเยว่มองตามแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินจากไปอีกครั้ง พอเขาลับสายตาแล้วจึงก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังสำนักประเมินกับสมาคมทหารรับจ้าง
ปรมาจารย์ประเมินออลิฟยังคงไม่มีข่าวคราว
แต่เธอก็ไม่ได้ผิดหวัง
ดูจากสภาพแล้ว เศษชิ้นส่วนนี้คงมีมากกว่าสองชิ้น บางทีเมื่อรวบรวมครบทั้งหมดแล้ว เธออาจรู้ได้เองว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่ โดยไม่ต้องพึ่งการประเมินก็ได้