จำนวนสัตว์กัดกร่อนระดับ 2 มีไม่มากนัก
เจียงหลีเยว่พาเสวียนเย่กวาดล้างไปตามแนวขอบของเหล่าจินรอบหนึ่ง ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สัตว์กัดกร่อนระดับ 2 ทั้งหมดที่มองเห็นในระยะสายตาก็ล้มลงหมดแล้ว
หุ่นยนต์ตัวน้อยตามหลังมาอย่างขยันขันแข็ง
แขนกลคีบเหรียญเงินและวัสดุที่ตกอยู่ขึ้นมาไม่หยุด ช่องเก็บของตรงท้องอัดแน่นจนเต็ม
หัวกลมป้อมกะพริบแสงเป็นจังหวะ ดูราวกับผึ้งน้อยขยันเก็บน้ำผึ้ง
หลังเสร็จงาน เจียงหลีเยว่ก็นับของที่ได้มา
เหรียญเงินเกือบ 300 เหรียญ แก่นการกัดกร่อนกว่า 40 ชิ้น แล้วก็เศษม้วนคัมภีร์ทักษะอีกจำนวนหนึ่ง ตอนนี้ยังต่อเป็นม้วนสมบูรณ์ไม่ได้ แต่ดูแล้วน่าจะเป็นของใช้ครั้งเดียว
“ครืด ๆ—”
หุ่นยนต์ตัวน้อยเก็บของบนพื้นเสร็จก็กลิ้งมาหยุดข้างเท้าเจียงหลีเยว่ ก่อนเปิดช่องเก็บของออก
เจียงหลีเยว่เก็บเหรียญเงินกับวัสดุทั้งหมดใส่กระเป๋าเป้ ลูบหัวหุ่นยนต์ตัวน้อยแล้วเอ่ยขอบใจที่เหนื่อยแทนเธอ
จากนั้นก็เก็บมันกลับเข้าไปในมิติ
“ไปกัน เราไปหมู่บ้านจันทราเงา”
เธอกวักมือเรียกเสวียนเย่ที่อยู่ไม่ไกล
เสวียนเย่ส่งเสียงหงิง ๆ แล้วบินมาหา ก่อนทิ้งตัวหมอบบนไหล่เธออย่างคุ้นเคย
หนึ่งคนหนึ่งตัวกลับไปยังหน้าประตูนครชมจันทร์ แล้วใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายไปยังหมู่บ้านจันทราเงา
ผู้คนในหมู่บ้านจันทราเงามีมากกว่าเดิมอยู่บ้าง