[ตรวจพบว่ามีผู้ติดต่อจากภายนอกแคปซูลเกม ผู้เล่นต้องการออกจากเกมเพื่อดูหรือไม่?]
ข้อความแจ้งเตือนระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้า
เจียงหลีเยว่เลือกออกจากเกม ทันทีที่ออกมาจากแคปซูลเกม ก็เห็นพี่ชายยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองเธอ
“เสี่ยวหลี ทำไมไม่แอดเพื่อนพี่ล่ะ? ไม่รู้วิธีแอดเพื่อนเหรอ?”
“หนูลืมค่ะ”
เมื่อเผชิญกับคำถามของพี่ชาย เจียงหลีเยว่รู้สึกผิดไปชั่ววินาที แล้วก็ยืดอกชอบธรรมขึ้นมา กอดแขนเจียงมู่อวิ๋นออดอ้อน “ก็มีคนมาแย่งมอนสเตอร์หนู หนูเลยนึกไม่ออก พี่ชาย อย่าโทษหนูเลยนะ”
แววตาเจียงมู่อวิ๋นเปลี่ยนเป็นเฉียบคมในทันที
“แย่งมอนสเตอร์? ไอดีชื่ออะไร?”
เจียงหลีเยว่โพล่งชื่อในเกมของนักรบคนนั้นออกมา “ปู่เอ้ยจะทำไมข้า มีตัวหนอน”
ชื่อเกมแบบนี้หลุดจากปากน้องสาว เจียงมู่อวิ๋นรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่เขาไม่ได้พูดอะไร ทำสีหน้าจริงจังพยักหน้า “อืม พี่จำไว้แล้ว”
น้องสาวของเขาเป็นคนดีและน่ารักมาก
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะถูกเอาเปรียบมาตลอด
เจียงมู่อวิ๋นโกรธแค้นถึงขีดสุดในใจ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าน้องสาว เขายังคงมีสีหน้าอ่อนโยน “เสี่ยวหลี ไอดีเกมของหนูชื่ออะไร? เดี๋ยวพี่จะแอดไป”
เจียงหลีเยว่ตอบอย่างเชื่อฟัง “หลีเปียนเยว่”
“ดี” เจียงมู่อวิ๋นลูบศีรษะน้องสาวเบา ๆ “ไปกินข้าวกัน กินข้าวเสร็จค่อยเล่นต่อ สัญญากับพี่นะ กลางคืนอย่าเล่นดึก ต้องเข้านอนเร็ว”
“อื้อ ได้ค่ะ~”
ตอนค่ำ เจียงมู่อวิ๋นเป็นคนทำครัวอีกเช่นเคย บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวที่เจียงหลีเยว่โปรดปราน
ปลาแดงผัดซอส เนื้อตุ๋นมันฝรั่ง ผักตามฤดูกาลผัดน้ำมันหอย ซุปปลา
ลู่ยวี่หวยมาถูกเวลาพอดีตอนกินข้าว นั่งลงที่โต๊ะอาหารปุ ถามเจียงหลีเยว่ “เสี่ยวหลี ทำไมไม่แอดเพื่อนพี่ล่ะ? ชื่อในเกมของหนูชื่ออะไร?”
“หลีเปียนเยว่”
ลู่ยวี่หวยชมเปาะโดยไม่คิด “ชื่อนี้เพราะจริง ๆ เสี่ยวหลีของเราเป็นอัจฉริยะด้านการตั้งชื่อ!”
“เสี่ยวหลีถูกแย่งมอนสเตอร์ ไอดีปู่เอ้ยจะทำไมข้ามีตัวหนอน” เจียงมู่อวิ๋นนั่งลงข้างน้องสาว น้ำเสียงราบเรียบ “บอกคนในกิลด์หน่อย รอให้คนนี้เลเวลสิบ ค่อยผลัดกัน... เสี่ยวหลี เขาแย่งมอนสเตอร์หนูไปกี่ตัว?”
เจียงหลีเยว่ “สิบเอ็ดตัว”
เจียงมู่อวิ๋น “ผลัดกัน 22 รอบ”
แววตาลู่ยวี่หวยเปลี่ยนไป ทำมือโอเค “ได้”
พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์มาส่งข้อความในกลุ่มหนึ่ง
กินข้าวเสร็จ ลู่ยวี่หวยยังนั่งไม่ทันไร ก็รีบร้อนกลับไปห้องข้าง ๆ
เกมเทวโองการเปิดให้เล่นมาไม่ถึงสัปดาห์ ทุกคนต่างเร่งพุ่งเลเวลสิบเพื่อเข้าดันเจี้ยน แย่งชิงสิทธิ์กำจัดบอสตัวแรกเป็นกลุ่มแรก กิลด์ของลู่ยวี่หวยและเจียงมู่อวิ๋นก็เช่นกัน
ตอนนี้สำหรับพวกเขา เวลาคือเงิน
เจียงมู่อวิ๋นไม่รีบเข้าเกม สวมผ้ากันเปื้อนอยู่ในครัวล้างถ้วยชาม ใส่ชุดอยู่บ้านสีฟ้าอ่อน ร่างสูงโปร่งในแสงไฟสีส้มของครัวดูอบอุ่นและติดดินอย่างยิ่ง
เจียงหลีเยว่พิงกรอบประตูครัว จ้องมองแผ่นหลังที่ขมักเขม้นของพี่ชายตาไม่กะพริบ
เหมือนสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ พี่ชายพูดขึ้น “เสี่ยวหลี”
“หืม?”
เจียงมู่อวิ๋นกล่าว “เย็นนี้พี่จะพาหนูเก็บเลเวล ดีไหม?”
“ไม่ดี” เจียงหลีเยว่ส่ายหน้าปฏิเสธ “พี่ หนูรู้ว่าพี่กับพี่ยวี่หวยกำลังเร่งเลเวลสิบเพื่อลงดันเจี้ยน พี่ไม่ต้องพาหนูก็ได้ หนูทำเองได้”
การกำจัดบอสก่อนใครสำคัญมาก
ในนิยาย พี่ชายกับพี่ยวี่หวยคือคนที่ชิงกำจัดบอสได้ก่อน สร้างชื่อเสียงให้กิลด์ แล้วค่อย ๆ พัฒนาก้าวหน้าขึ้นมา
เมื่อได้เกิดใหม่ทั้งที เจียงหลีเยว่ไม่ได้จะมาเป็นตัวถ่วงพี่ชายอีก
เจียงมู่อวิ๋นเช็ดน้ำบนเคาน์เตอร์จนแห้ง พาดผ้าขี้ริ้วไว้บนก๊อกน้ำ หันมามองเจียงหลีเยว่ ปลายคิ้วอันเฉียบคมดูอ่อนโยนมาก “กิลด์ไม่ได้มีพี่เป็นนักบวชคนเดียวนะ ให้คนอื่นขึ้นมาทำหน้าที่แทนก็ได้”
เจียงหลีเยว่ยังคงส่ายหน้า พูดอย่างจริงจังมาก “แต่นักบวชคนอื่นไม่มีใครเก่งเท่าพี่สักคน”
นักบวชของพี่ชาย จะถูกขนานนามว่าเป็นนักบวชอันดับหนึ่งแห่งเทวโองการเชียวนะ!
ฮีลก็ได้ ดาเมจก็ดี เป็นเพดานสูงสุดของนักบวชทั้งเซิร์ฟเวอร์ ผู้ชายที่หัวหน้าทีมทุกคนฝันอยากดึงเข้ากลุ่ม
เจียงหลีเยว่คิดถึงตรงนี้แล้วก็ภูมิใจ สีหน้าพลอยแสดงออกมาตามธรรมชาติ
เจียงมู่อวิ๋นจนใจ ได้แต่ลดเป้าหมายรองลงมา “อย่างนี้แล้วกัน พี่จะหาใครสักคนพาหนูเก็บเลเวล แบบนี้ได้ไหม?”
แบบนี้ก็ได้
เจียงหลีเยว่ไม่ปฏิเสธอีก
ก่อนเข้าเกม เจียงมู่อวิ๋นถามอีกครั้งว่าเธอเล่นอาชีพอะไร พอรู้ว่าเป็นนักฆ่า ก็ไม่ได้พูดอะไร บอกแค่ให้เธอเข้าเกมไปรอ
เจียงหลีเยว่จึงรีบเอนตัวลงในแคปซูลเกม
เพิ่งเข้าเกม ก็มีคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมาสองรายการตรงหน้า
[มู่คั่นอวิ๋นขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน]
[หวยสุ่ยขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน]
เจียงหลีเยว่กดยอมรับทั้งหมด
วินาทีต่อมา เธอก็ได้รับคำขอเข้าทีมจากพี่ชาย
หลังจากอยู่ทีมเดียวกันจะมองเห็นตำแหน่งของกันและกัน เจียงหลีเยว่ยืนรออยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ไม่นานก็เห็นนักบวชผู้ใช้ชื่อเล่น[มู่คั่นอวิ๋น]
นักบวชเลเวล 9 สวมเสื้อคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ เนื้อผ้าดูดีมาก ปลายแขนเสื้อและชายเสื้อปักด้วยดิ้นทองเป็นลวดลายซับซ้อน
ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์
แต่ไม่ค่อยเข้ากับใบหน้าเย็นชาของเจียงมู่อวิ๋นเท่าไร
“เสี่ยวหลี” เมื่อเห็นร่างของเจียงหลีเยว่ คิ้วที่ย่นโดยไม่รู้ตัวของเจียงมู่อวิ๋นก็คลี่ออกทันที ความเย็นชากลายเป็นอ่อนโยน ใบหน้าเผยรอยยิ้มบาง ๆ “น้องสาวของพี่ช่างงดงามจริง ๆ”
เจียงหลีเยว่เพิ่งเลเวล 2 และทำเควสต์มือใหม่แค่เควสต์เดียว ยังไม่ได้รับอุปกรณ์ที่มีคุณสมบัติ
ชุดที่สวมอยู่ก็คือชุดเกราะหนังเริ่มต้นสีดำที่ไม่มีคุณสมบัติอะไร หยาบกร้านจนแทบแตก
แต่ถึงอย่างไรหน้าก็ใช้ได้
ผมยาวดำตรงถึงเอว ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตากลมโตแบบแมวสองข้างเหลือบมองขึ้น หางตาชี้ขึ้น เวลามองคนเหมือนเบ็ดเล็ก ๆ สองอัน แค่ตวัดทีก็ดึงความสนใจของคนไปจนหมด
เจียงมู่อวิ๋นคิดว่าน้องสาวใส่อะไรก็งาม
ต่อให้ใส่กระสอบป่าน ก็ยังเป็นผู้เล่นที่งดงามที่สุดในเทวโองการ ข้อนี้ไม่รับการโต้แย้ง
“พี่ก็หล่อมาก!” เจียงหลีเยว่นัยน์ตาเป็นประกาย สำรวจเครื่องแต่งกายของนักบวชชุดขาวอย่างจริงใจมาก
เจียงมู่อวิ๋นตบศีรษะเจียงหลีเยว่เบา ๆ
กล่องข้อความเด้งขึ้นมาตรงหน้า
[ผู้เล่น[มู่คั่นอวิ๋น]ยื่นข้อเสนอการค้า ยอมรับหรือไม่?]
เจียงหลีเยว่กดยอมรับ
ในช่องการค้าก็ปรากฏชุดอุปกรณ์นักฆ่าเกรดธรรมดาทั้งเซต: เสื้อเกราะเบา, กางเกง, สนับแขน, รองเท้าหนัง, สนับขา
พร้อมด้วยกริชคุณภาพเขียวหนึ่งเล่ม พลังโจมตีสูงกว่ากริชธรรมดาที่คาดอยู่ที่เอวขึ้นไปเยอะ
มิน่าล่ะที่พี่เพิ่งถามว่าเธอเป็นอาชีพอะไร
ไม่ใช่ถามส่ง ๆ แต่รีบไปหาชุดอุปกรณ์มาให้ทันที
แล้วยังมีเหรียญเงินอีก 50 เหรียญนอนสงบนิ่งอยู่ด้านล่างของช่องการค้า
50 เงิน เท่ากับ 5,000 ทองแดง
เจียงหลีเยว่รู้ดีว่าเงินจำนวนนี้มีความหมายกับกิลด์ในตอนนี้แค่ไหน
เทวโองการไม่มีช่องทางเติมเงิน เงินตราทั้งหมดล้วนมาจากการฆ่ามอนสเตอร์เก็บทีละเหรียญทองแดงทีละเหรียญเงิน
กิลด์ของพี่กับพี่ยวี่หวยเพิ่งเริ่มต้น ต้องใช้เงินทุกที่
เธอกดรับอุปกรณ์ธรรมดาและกริชสีเขียว
เหรียญเงินไม่แตะต้อง
ไม่เพียงไม่แตะ ภายใต้สายตาของเจียงมู่อวิ๋น เธอยังใส่เหรียญทองลงในช่องการค้าอีก 5 เหรียญ
5 เหรียญ
เป็นทอง
“พี่ ให้พี่ใช้!” เจียงหลีเยว่พูดประโยคนี้ด้วยความชอบธรรม น้ำเสียงใจกว้างเหมือนเศรษฐีใหม่ให้ทิป
“...”
เจียงมู่อวิ๋นจ้องช่องการค้า ไม่กดยืนยัน
5 เหรียญทอง
คนในกิลด์ทั้ง 20 กว่าคนเล่นเอาเป็นเอาตายเร่งกันมาเกือบสัปดาห์ ทรัพย์สินที่เก็บได้ทั้งหมดรวมกันแค่ 10 เหรียญทองเอง
น้องสาวเพิ่งเล่นมาแค่ครึ่งวัน
ครึ่งวัน!
“เสี่ยวหลี เหรียญทองหนูมาจากไหน?” น้ำเสียงเขาสงบนิ่ง ในความสงบแฝงความฉงนที่แทบสังเกตไม่เห็น
เจียงหลีเยว่ตาหยี พูดย่นย่อ “หลังจากนักรบนั่นแย่งมอนสเตอร์หนู หนูก็ออกจากหมู่บ้านมือใหม่ไปข้างนอก แล้วเข้าป่าทึบแห่งหนึ่ง ที่นั่นได้รับเควสต์ซ่อนมาค่ะ”
“นี่คือรางวัลที่ได้จากเควสต์น่ะ”
“พี่ กิลด์พี่เพิ่งตั้งไข่ ต้องใช้เงินแน่ ๆ เงินพวกนี้ให้พี่ใช้!”
เมื่อได้ยินว่าน้องสาวรับเควสต์ซ่อน เจียงมู่อวิ๋นรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แล้วจึงยิ้มออก ยกมือขึ้นมายุบแก้มน้องสาว
“เสี่ยวหลีของเราโชคดีสมกับเป็นน้องจริง ๆ” เขายกเลิกการค้า ไม่ได้รับเหรียญทอง บอกเจียงหลีเยว่ “เกมนี้ยังไม่มีช่องทางเติมเงิน เหรียญทองหนูเก็บไว้ใช้เองเถอะ”
เจียงหลีเยว่เพิ่งจะเอ่ยปาก
ยังไม่ทันพูด เจียงมู่อวิ๋นก็พูดอีก “เสี่ยวหลี พี่หวังว่าหนูจะไม่ใจดีขนาดนี้ เห็นแก่ตัวหน่อย จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากขึ้น”
“กิลด์เป็นของพี่กับพี่ยวี่หวยที่ตั้งขึ้นเอง จะพัฒนาไปอย่างไร เอาอะไรพัฒนา เป็นเรื่องที่เราสองคนต้องกังวล หนูสนุกกับเกมก็พอแล้ว พี่แค่อยากให้หนูมีความสุข”
เจียงมู่อวิ๋นถอนหายใจในใจ
เสี่ยวหลีก็แค่จิตใจอ่อนเกินไป ใจดีไป พอรู้ว่าเขาตั้งกิลด์ ก็รีบเอาเหรียญทองของตัวเองออกมาให้
แต่เจียงมู่อวิ๋นเพียงหวังว่า เสี่ยวหลีจะได้เล่นอย่างอิสระเสรีในเกม สนุกและผ่อนคลาย
เจียงหลีเยว่ตะลึงงัน
เมื่อสบตาอันอ่อนโยนของพี่ชาย ดวงตาเธอก็แสบร้อน
พี่ชาย ทำไมดีอย่างนี้ได้
เธอกระพริบตาถี่ ๆ ยกรอยยิ้มกว้างใหญ่ “แต่หนูอยากให้เงินพี่ใช้ ให้พี่ใช้เงินแล้วหนูดีใจ”
เจียงมู่อวิ๋น “?”
น้องสาวไปเอางานอดิเรกแบบนี้มาจากไหน?
เขาค่อนข้างจนใจ จึงลดเป้าหมายรองลงมาอีก “อย่างนี้แล้วกัน รอให้พี่ต้องใช้เหรียญทองในภายหลังแล้วค่อยมาขอยืมหนูดีไหม?”
เจียงหลีเยว่ตอบรับอย่างเสียมิได้ “ก็ได้ค่ะ”
ดูท่าพี่ชายคงไม่รับเงินเธอแล้ว
ไม่เป็นไร งั้นเปลี่ยนเป็นอุปกรณ์หรือไอเทมอื่น ๆ ที่เหมาะสำหรับนักบวชก็แล้วกัน
เจียงหลีเยว่คิดพลางยิ้มตาหยี