ฝูงมดหยุดลงพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาประกอบสีแดงฉานหันขวับไปยังกลุ่มคนที่ตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำผึ้ง
หอม...กลิ่นหอมมาก...
อยากกิน...อยากกินเหลือเกิน...
วินาทีถัดมา ฝูงมดก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ที่เขื่อนพัง
“กลิ่นอะไรน่ะ? เกิดอะไรขึ้นกัน?!”
“มด...มดบุกมาแล้ว! รีบกันไว้!”
คนกลุ่มนั้นยืนงงอยู่สองวินาทีกว่าจะได้สติ
แต่กลิ่นน้ำผึ้งเข้มข้นติดอยู่บนตัวพวกเขาแน่นหนา เช็ดอย่างไรก็ไม่ออก
ฝูงมดกรูกันเข้าใส่พวกเขาราวกับคลุ้มคลั่ง ขากรรไกรบนอันคมกริบอ้าออก กัดฉีกทุกสิ่งที่เปื้อนกลิ่นหวาน
คนที่ตั้งสติได้ก่อนคือหัวหน้ากลุ่ม
เขาเห็นเจียงหลีเยว่เก็บถังเปล่ากลับไป สีหน้าบิดเบี้ยววูบหนึ่ง
ยังไม่ทันได้สบถด่า มดระลอกแรกก็บุกมาถึงตรงหน้าแล้ว
“นักรบอยู่ไหน! นักรบขึ้นไปต้านไว้!”
“แช่แข็งมดแถวหน้าสุดก่อน อย่าปล่อยให้พวกมันบุกมาเร็วขนาดนี้!”
“ใช้เวทรักษาสิ จะรีบร้อนอะไรกัน!”
“ใจเย็น ทุกคนใจเย็นก่อน...”
ความสามารถของพวกเขาไม่ธรรมดาจริง ๆ
แต่จำนวนมดมีมากเกินไป มากเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือไหว มดตัวสูงครึ่งคนกรูกันเข้ามาทีละตัว ขากรรไกรบนคมกริบขยับอ้าและหุบไม่หยุดราวกับใบมีดตัดฟาง ส่งเสียงกรอด ๆ ชวนเสียวฟัน
เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังก้องไปทั่วถ้ำ
บางคนถูกมดหลายตัวกัดแขนขาพร้อมกันจนล้มลงกับพื้น บางคนโต้กลับสุดชีวิตแต่ทำได้เพียงผลักมดตรงหน้าออกไปสองสามตัว ส่วนตัวที่อยู่ข้างหลังก็แห่เข้ามาแทนทันที
แนวรบของพวกเขาพังทลายลงอย่างรวดเร็วภายใต้แรงปะทะถี่ยิบ จากการต่อต้านอย่างมีแบบแผนกลายเป็นต่างคนต่างดิ้นรนเอาตัวรอด
เจียงหลีเยว่เก็บสายตากลับมาอย่างไร้อารมณ์ ไม่มองคนกลุ่มนั้นอีก แล้วหันไปหาจิ่วจิ่วกับพวกพ้อง