เจียงหลีเยว่กับเสวียนเย่ฆ่ามอนสเตอร์นอกเมืองอย่างเมามัน
บางทีพอเห็นเธอต่อสู้อยู่ข้างนอก คนที่ลังเลอยู่ในม่านป้องกันก็เริ่มลองจับกลุ่มกันเดินออกมา ช่วยกันจัดการมอนสเตอร์ที่อยู่ตัวเดียว
เมื่อคืนคงมีประตูปรากฏขึ้นอีกแล้ว
มอนสเตอร์ที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในป่ามีจำนวนมากกว่าเมื่อวาน หลังจากกวาดล้างไปแล้วเสียอีก เกล็ดบนตัวพวกมันก็แข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีเทาขาวเป็นสีดำจาง ๆ
เจียงหลีเยว่ยังคงฟันทีเดียวตายหนึ่งตัวเหมือนเดิม
แต่คนอื่น ๆ สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจน
ก่อนหน้านี้พวกเขารวมกลุ่มกันกำจัดมอนสเตอร์ แม้จะฟันทีเดียวไม่ตาย แต่ก็ยังรับมือได้อย่างสบาย ๆ
ทว่าตอนนี้ทั้งพลังชีวิตและพลังป้องกันของมอนสเตอร์เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แถมความเร็วกับพลังโจมตีก็สูงขึ้นตามไปด้วย
“บ้าจริง พวกมันเหมือนจะวิวัฒนาการอีกแล้ว ระวังกันหน่อย!”
“ทำไมดาบฉันฟันไม่เข้าแล้วล่ะ???”
“ไอ้โง่ ดาบของแกเป็นแค่อาวุธพื้น ๆ จะไปแทงเข้าได้ยังไง หลบไป ให้ฉันจัดการเอง!”
“...”
กลุ่มคนเหล่านั้นเริ่มแตกตื่น วุ่นวายกันไปหมด
กว่าจะหยั่งเชิงจนรู้ฝีมือที่แท้จริงของมอนสเตอร์พวกนี้ได้ พวกเขาก็ค่อย ๆ รับมือได้คล่องขึ้น
“ทำไมคนนั้นฆ่ามอนสเตอร์ได้ง่ายจัง...”
“เฮ้อ ต้องเป็นผู้เล่นระดับแนวหน้าตั้งแต่เกมเทวโองการเปิดให้เล่นแน่ ๆ ดูอาวุธในมือเธอสิ แปลกตาจะตาย แถมข้าง ๆ ยังมี...แมว? นั่นสัตว์เลี้ยงพิเศษเหรอ?”