ชาวดาวน้ำเงินในนครชมจันทร์มีจำนวนเพิ่มขึ้นไม่น้อยจากเมื่อวาน พวกเขาจับกลุ่มเดินไปตามถนนในเมือง จุดหมายชัดเจน มุ่งหน้าไปยังสมาคมทหารรับจ้างโดยตรง
คนที่กล้าเดินทางข้ามแผนที่อื่นมายังนครชมจันทร์ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ล้วนเป็นพวกใจกล้า มีความคิด และอยากเสี่ยงโชคทั้งนั้น
นี่คือโลกใบใหม่
กฎเกณฑ์ของยุคเก่าจะค่อย ๆ หมดความหมาย เมื่อทุกสิ่งของยุคเก่าผ่านพ้นไปและยุคใหม่มาถึงอย่างแท้จริง ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ทุกสิ่งจะถูกจัดสรรใหม่หมด
ใครบ้างไม่อยากบุกเบิกเส้นทางในยุคใหม่อย่างเต็มที่?
เผื่อว่าพวกเขาจะสร้างตำนานของตัวเองขึ้นมาได้ล่ะ?
ใครบ้างไม่อยากเพิ่มหน้าหนึ่งในทำเนียบตระกูลด้วยตัวเอง!
ลุยให้สุดก็พอ
เจียงหลีเยว่กับพวกอีกสองคนเดินสวนกับผู้คนกลุ่มนี้ที่กำลังฮึกเหิมและพร้อมลงมือ ก่อนจะมุ่งไปยังวงเวทเคลื่อนย้ายเพื่อเดินทางไปทุ่งน้ำแข็งป่าเถื่อน
แสงสีขาววาบขึ้น ลมหนาวบาดกระดูกก็พัดโหมใส่พวกเขาทันที
ขนสีดำทั่วร่างของเสวียนเย่เปลี่ยนเป็นสีขาวในพริบตา มันสะบัดตัว ไล่เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะขนร่วงหล่นลงมาจนหมด โดยไม่รู้สึกหนาวเลย
เจียงหลีเยว่สวมตราของผู้พิพากษาน้ำค้างนิรันดร์ จึงแทบไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นรอบตัว ส่วนลู่ยวี่หวยที่อยู่ข้าง ๆ สั่นสะท้านอย่างแรง รีบควักยาต้านความหนาวออกมาดื่มรวดเดียว
“หนาวจริง ๆ” เขาถูใบหน้าที่ถูกลมหนาวพัดจนชาแข็ง
เจียงมู่อวิ๋นก็ดื่มยาต้านความหนาวไปหนึ่งขวด
เมื่อตัวยาเริ่มออกฤทธิ์ ความอบอุ่นภายในร่างก็ขับไล่ไอหนาว ใบหน้าที่ซีดเซียวอมเขียวของเจียงมู่อวิ๋นกับลู่ยวี่หวยค่อย ๆ กลับมามีสีเลือดฝาด
เจียงหลีเยว่กังวลใจ มองทั้งคู่ “พี่ชาย เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?”
“ไม่เป็นไร ดีขึ้นเยอะแล้ว” เจียงมู่อวิ๋นยิ้ม
ลู่ยวี่หวยพ่นไอขาวออกมา ขยับร่างกายที่เมื่อครู่แข็งทื่อเพราะความหนาว “โอเค รีบจัดการให้เสร็จแล้วกัน แผนที่นี้ฉันไม่ชอบจริง ๆ เสี่ยวหลี เราต้องไปทางไหน?”