ความโศกสุขของมนุษย์นั้นไม่อาจเชื่อมถึงกัน
ขณะที่ผู้เล่นในเขต 007 ดีใจจนแทบจะพลิกเพดานถ้ำได้ ผู้เล่นจากเขตบริการอื่นกลับเงียบกริบราวกับถูกบีบคอ ไม่มีใครปริปากพูดสักคำ
โดยเฉพาะผู้เล่นจากเขตบริการ 012 ของต่างประเทศ
ทั้งที่พวกเขาเป็นฝ่ายพบหัวหน้าบอสก่อน ทั้งที่มาถึงตรงหน้าบอสก่อน ทั้งที่ต่อสู้กับมันมานานหนึ่งชั่วโมงแล้ว...
ทำไมยังถูกคนอื่นแซงหน้ากลางทางได้อีก!
เขต 007 ของหัวกั๋วนี่มันมีแต่พวกปีศาจหรือไง?
ทำไมพลังโจมตีของพวกเขาถึงสูงขนาดนั้น? ทั้งที่จำนวนคนก็พอ ๆ กันแท้ ๆ...
เจียงหลีเยว่ลงพื้นอย่างคล่องแคล่ว บนตัวเปื้อนเถ้าถ่านและเศษหินเต็มไปหมด
เธอปัดเสื้อผ้า ก่อนเงยหน้ามองซากยักษ์ศิลาลาวาที่กลายเป็นกองเศษหินสีเทา
ใจกลางกองเศษหิน แท่นบูชาที่รวมตัวขึ้นจากแสงสีแดงคล้ำค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น
แท่นบูชาแห่งนี้แตกต่างจากยักษ์ศิลาน้ำค้างนิรันดร์
รูปลักษณ์ของมันราวกับหล่อขึ้นจากลาวาที่แข็งตัว บนพื้นผิวมีลวดลายสีทองคล้ำไหลเวียน ความร้อนแผ่ออกมาจากร่องลายเหล่านั้นเป็นสาย ๆ
เหนือแท่นบูชามีหีบสมบัติน้อยใหญ่ลอยอยู่
“มาแล้ว ๆ ไฮไลต์สำคัญมาถึงสักที” ลู่ยวี่หวยวิ่งพรวดมาจากที่ไกล ดวงตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
เขาวิ่งมาหยุดตรงหน้าเจียงหลีเยว่ แล้วยกมือขึ้นเช็ดฝุ่นที่เปื้อนแก้มขาวสะอาดของเธออย่างเป็นธรรมชาติ “เสี่ยวหลีของเราลำบากแล้วนะ ได้อันดับหนึ่งด้านความเสียหายที่ทำได้ เก่งมาก!”
เจียงหลีเยว่ยิ้ม สายตาก็ถูกหีบสมบัติดึงดูดไปเช่นกัน
“พี่ชายฉันล่ะ?” เธอมองหีบสมบัติ ก่อนจะพบว่าพี่ชายไม่อยู่ตรงนั้น
ลู่ยวี่หวยยิ้มตอบ “กลับไปจุดเกิดใหม่แล้ว ตอนบอสล้ม ลาวาระเบิดพอดี พี่ชายเธออยู่ใกล้เกินไป เลยโดนระเบิดส่งไปจุดเกิดใหม่ทันที”