“เธอรู้จักฉัน”
น้ำเสียงของเจียงหลีเยว่หนักแน่น
คนชุดดำไม่ตอบ เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังลอดออกมาจากใต้ฮู้ด ก่อนร่างของเธอจะหายวับไปในทันที
ไออันตรายพุ่งเข้ามาจากด้านหลังเยื้องไปทางข้าง
เจียงหลีเยว่กำเพลิงเผาน้ำค้างแข็งไว้ แล้วเหวี่ยงแขนกลับไปป้องกัน
อาวุธทั้งสองปะทะกันอย่างแรง เสียงแหลมบาดแก้วหูจนเจ็บปวด
ในมือของคนชุดดำก็มีมีดสั้นเล่มหนึ่ง ตัวมีดดำสนิทไร้เครื่องประดับ ทว่าทันทีที่กวัดแกว่งกลับผ่าแหวกมิติอันวุ่นวายรอบข้างได้อย่างง่ายดาย
เจียงหลีเยว่ถอยไปครึ่งก้าว รูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย
อีกฝ่ายรู้จักเธอดีเกินไป
เธอเพิ่งเตรียมใช้ก้าวเงาอ้อมไปด้านหลัง มีดสั้นของคนชุดดำก็ฟันกวาดมาดักไว้ก่อนแล้ว ปิดกั้นตำแหน่งที่เธอกำลังจะปรากฏตัวได้อย่างแม่นยำ
เจียงหลีเยว่เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ปลายเท้าแตะพื้นแท่นหินแล้วเอนตัวไปด้านหลัง
คมมีดสีดำเฉียดลำคอของเธอไปเพียงนิดเดียว ตัดเส้นผมขาดไปหลายเส้น
วินาทีถัดมา คนชุดดำก็ไล่ตามมาถึงตรงหน้า
แทง งัด ฟันขวาง
ทุกครั้งที่ฟันล้วนเล็งไปยังจุดที่ทำให้เจียงหลีเยว่รับมือได้ลำบากที่สุด บีบให้เธอต้องเปลี่ยนท่าทางต่อเนื่อง แสงสีแดงสลับน้ำเงินปะทะกับเงามีดดำสนิทซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวดเร็วจนมองเห็นได้เพียงเงาพร่ามัว
นอกม่านพลัง เจียงมู่อวิ๋นโจมตีม่านพลังโดยไม่พูดอะไรสักคำ
คมวารี เพลิงร้อน และสายฟ้าถาโถมลงมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าบนผิวม่านพลังกลับไม่ปรากฏแม้แต่รอยร้าว
รอยยิ้มบนใบหน้าลู่ยวี่หวยเลือนหายไปเช่นกัน คทาในมือส่องแสงเจิดจ้าบาดตา
พี่ชายทั้งสองจากเส้นเวลาอันผิดพลาดโจมตีอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม แต่ก็ยังไร้ผล