มู่จี้ไป๋ทั้ง 19 คนหันมามองพร้อมกัน
บางคนยังอยู่ในวัยหนุ่มสาว คิ้วตาสงบนิ่งและเฉียบคม บางคนมีผมหงอกแซมตรงขมับ ใบหน้าปรากฏร่องรอยของกาลเวลามากขึ้น ส่วนคนที่อายุมากที่สุดผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ทว่าแผ่นหลังก็ยังเหยียดตรง
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้
แม้แต่เจียงหลีเยว่ยังชะงักไปสองวินาทีอย่างหาได้ยาก
เธอเคยพบทีมจากเส้นเวลาอื่น และเคยเห็นตัวเองกับพี่ชายที่เหมือนกันทุกประการ แต่การได้เห็นมู่จี้ไป๋ทั้ง 19 คนยืนอยู่ด้วยกันก็ยังเป็นภาพที่ชวนตะลึงอย่างยิ่ง
เปิ่นเยว่เป็นคนแรกที่ได้สติ
เธอรีบพุ่งเข้าไป ก่อนหยุดห่างจากมู่จี้ไป๋ที่อยู่ใกล้ที่สุดไม่กี่ก้าว สายตากวาดมองใบหน้าที่เหมือนกันทุกคน จนแยกไม่ออกเลยว่าคนไหนคือหัวหน้าทีมที่เข้าไปในนครย้อนกาลตั้งแต่แรก
สุดท้ายเธอจึงมองทุกคนแล้วถามตรง ๆ ว่า “หัวหน้าทีม พวกคุณเจออะไรในนครย้อนกาลกันแน่ แล้วข้อความที่คุณส่งมาหมายความว่ายังไง?”
มู่จี้ไป๋ทั้ง 19 คนสบตากัน
มู่จี้ไป๋ที่อายุมากที่สุดค่อย ๆ ก้าวออกมาจากฝูงชน
เธอมีผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่ดวงตายังคงแจ่มใสและสุขุม ก่อนจะส่งยิ้มปลอบโยนให้เปิ่นเยว่
“ไม่ต้องกังวล ข้อความนั้นฉันส่งไปหลังจากเพิ่งเข้ามาในนครย้อนกาลได้ไม่นาน”
เธอถอนหายใจเบา ๆ
“ตอนนั้นพวกเรายังไม่รู้สถานการณ์ที่นี่ดี พอเห็นตัวเองจากเส้นเวลาอื่น ทุกคนก็คิดว่าอีกฝ่ายมีเจตนาร้าย ทีมจึงเกิดการทะเลาะกัน บ้างก็ลงมือ บ้างก็พลัดหลงกันไป ส่วนฉันก็เข้าใจผิดคิดว่าแต่ละเส้นเวลากำลังแทนที่กัน”