หลังลูกเรืออันเดดหลีกทางให้ เจียงหลีเยว่กับอีกสองคนก็เดินลึกเข้าไปตามดาดฟ้าที่ลื่นชื้น
ดาดฟ้ามีพื้นที่กว้างขวาง
นอกจากลูกเรืออันเดดที่ผิวบวมเป่งและดวงตาขาวโพลนแล้ว ยังมีผู้เข้าทดสอบรวมตัวกันอยู่อีกไม่น้อย
บางคนมีตราผู้โดยสารสีดำแบบเดียวกับพวกเขาพันอยู่รอบข้อมือ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้โดยสารชั่วคราวที่ซื้อตั๋วขึ้นเรือมา ส่วนผู้เข้าทดสอบอีกกลุ่มไม่มีตรา แต่กลับถูกล่ามโซ่ขึ้นสนิมไว้รอบข้อเท้า
ปลายอีกด้านของโซ่จมหายลงไปในดาดฟ้า
เห็นได้ชัดว่าผู้เข้าทดสอบเหล่านี้ถูกเรือผีลากเข้ามาเอง
การปฏิบัติต่อคนทั้งสองกลุ่มแตกต่างกันอย่างชัดเจน
ผู้โดยสารชั่วคราวเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ส่วนผู้เข้าทดสอบที่ถูกลากเข้ามาจะถูกนับเป็นลูกเรือสำรองทันที ต้องสวมกุญแจมือกุญแจเท้าเดินไปไหนมาไหน
ผู้เข้าทดสอบคนหนึ่งมีเกล็ดสีม่วงอ่อน นั่งคุกเข่าอยู่บนดาดฟ้า มือทั้งสองกำโซ่ที่ข้อเท้าแน่น
ดูเหมือนเขาเพิ่งถูกลากเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนกพลางมองไปรอบ ๆ และถามไม่หยุดว่า “ที่นี่ที่ไหน?”
“ปล่อยฉันออกไป!”
“เพื่อนร่วมทีมของฉันยังอยู่ข้างนอก!”
ลูกเรืออันเดดที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่มีใครสนใจ
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้เข้าทดสอบเกล็ดม่วงก็ชักกระบี่ยาวจากเอว ฟันใส่โซ่อย่างแรง
ประกายไฟกระเด็นวูบ
ผิวโซ่ขึ้นสนิมไม่ทิ้งแม้แต่รอย กลับเป็นตะเกียงเรือสีเขียวเรืองรองที่แขวนอยู่บนใบเรือแกว่งไหวเบา ๆ
เปลวไฟหลายสายลอยออกจากไส้ตะเกียง ร่วงลงบนตัวผู้เข้าทดสอบเกล็ดม่วง