การอ้อมไปมาตามชั้นล่างต่อไปไม่มีประโยชน์
เจียงหลีเยว่เงยหน้าขึ้น สายตาทะลุผ่านแผ่นไม้ผุพัง
เรือผีลำนี้เปลี่ยนโครงสร้างภายในเรือได้ตามใจ แต่ไม่มีทางขยับตำแหน่งของแต่ละชั้นได้จากความว่างเปล่า
เธอกำด้ามเถ้าธุลีราตรีนิรันดร์แน่น พลังมรณะสีดำสนิทค่อย ๆ เลื้อยพันไปตามหัวค้อน
ค้อนเหล็กฟาดแผ่นไม้เหนือศีรษะอย่างแรง
ทางเดินทั้งสายสั่นสะเทือน ฝุ่นและเศษไม้ร่วงกราว ลูกตาเน่าเปื่อยเบียดออกมาจากรอยแยกบนกำแพง จ้องเจียงหลีเยว่อย่างหวาดระแวง
เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ยกค้อนฟาดซ้ำอีกครั้ง
รอยแตกขนาดใหญ่ปรากฏบนผิวแผ่นไม้ แสงสีเขียวเรืองรองไหลทะลักออกมาจากรอยแยก พยายามซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย
ตาซ้ายของเจียงหลีเยว่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ พลังมรณะปะทุขึ้นฉับพลัน
ค้อนครั้งที่สามฟาดลงมา แผ่นไม้เหนือศีรษะระเบิดแตกเสียงดังสนั่น
น้ำทะเลสีดำสนิททะลักลงมาจากช่องโหว่ ปะปนมากับศพพองอืดกว่าสิบร่าง เมื่อได้กลิ่นอายของคนเป็น ลูกตาขาวซีดของศพทั้งหมดก็กลอกมาพร้อมกัน ก่อนอ้าปากพุ่งเข้าใส่เธอ
เจียงหลีเยว่เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง
น้ำทะเลกับศพกระแทกพื้นทางเดินอย่างแรง
เพลิงเผาน้ำค้างแข็งกวาดผ่านด้วยแสงเย็นสีแดงและน้ำเงิน ศีรษะเน่าเปื่อยกว่าสิบหัวกลิ้งตกลงพร้อมกัน
พลังมรณะหลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย
เธอเหยียบแผ่นไม้หักกระโดดขึ้นไปยังช่องโหว่ แต่กลับพบว่าด้านบนยังไม่มีทางเดินตามปกติ มีเพียงน้ำทะเลที่ปั่นป่วนกับโครงเรือซึ่งหนาทึบยิ่งกว่าเดิม
เจียงหลีเยว่หรี่ตา ก่อนหัวเราะเย็นชา “ยังคิดจะขวางฉันอีกหรือ?”
กำแพงไม้รอบด้านส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดต่อเนื่อง ราวกับกำลังหัวเราะเยาะ
เจียงหลีเยว่ค่อย ๆ ยกเถ้าธุลีราตรีนิรันดร์ขึ้น ลูกตาเน่าเปื่อยที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกหดกลับไปทันที
วินาทีถัดมา เสียงโลหะเสียดสีกันอย่างแสบแก้วหูก็ดังมาจากที่ไกล ๆ