ป๋อเจินย้ายมาอยู่ที่สวนกุ้ยฮวา
ร่างกายของนางถูกตราประทับแห่งราชสำนักกัดกร่อนมานานหลายปี ทั้งยังหลงเหลือบาดแผลอยู่ แม้เจียงมู่อวิ๋นจะช่วยรักษาและเตรียมยาฟื้นฟูไว้ให้มากมายทุกวัน ก็ยังต้องใช้เวลาค่อย ๆ ฟื้นฟู
ช่วงนี้เจียงหลีเยว่กับอีกสองคนก็ไม่ได้ออกไปไหนเช่นกัน
ส่วนลู่ยวี่หวยกลับมีชีวิตประจำวันที่แน่นเอี้ยดเป็นพิเศษ
ทุกบ่ายเขาจะเตรียมอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุไปหาป๋อเจิน เพื่อเรียนกับนางสองชั่วโมง
เมื่อได้ใช้เวลาด้วยกัน ป๋อเจินก็ยิ่งเข้าใจศิษย์ราคาถูกคนนี้ของตนมากขึ้น
นิสัยใจคอดีทีเดียว หน้าหนาอยู่ไม่น้อย ไม่ว่านางจะเข้มงวดแค่ไหน อีกฝ่ายก็ยังยิ้มแฉ่งอยู่ได้
แต่พรสวรรค์ของเขาดีจริง ๆ
เป็นเจ้าหนูน้อยที่มีพรสวรรค์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุดีที่สุดเท่าที่นางเคยพบมาจนถึงตอนนี้
ถ้าพูดน้อยกว่านี้หน่อยก็คงดี...
“อาจารย์ วิชาเล่นแร่แปรธาตุของอาจารย์ยอดเยี่ยมจริง ๆ ตัวอย่างพวกนี้ผมเอากลับไปได้ไหมครับ?”
“...ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ยาชำระล้างที่ผมปรุงถึงได้รู้สึกแปลก ๆ ...จริงสิครับอาจารย์ ยาชำระล้างที่อาจารย์ปรุงให้ผมได้ไหม?”
“อาจารย์ครับ...”
“...ยา...”
“...ให้ได้ไหมครับ...”
ป๋อเจิน “......”
ถึงวันที่ห้า เหล่าเจี้ยนกับพวกก็กลับมาถึงคฤหาสน์สวนกุ้ยเงินอย่างเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาทำภารกิจพื้นที่ระดับบีสำเร็จติดต่อกันถึงสี่ภารกิจ แม้จะมีบาดแผลติดตัวอยู่บ้าง แต่สภาพจิตใจกลับดีเยี่ยม
ชุนเฟิงเพิ่งเดินเข้ามาในสวนก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เงยหน้าถอนใจ “มีบ้านให้อยู่สบายที่สุดแล้ว สองวันนี้ที่นอนแต่ละที่พิสดารขึ้นเรื่อย ๆ”
จิ่วจิ่วนั่งลงข้างชิวชิว “ที่เมื่อคืนก็ไม่เลวนี่ โพรงต้นไม้ก็กว้างขวางดีออก”