กลับถึงบ้าน พี่น้องทั้งสามก็เอนตัวลงในแคปซูลเกมทันที
เข้าสู่เกม
ทันทีที่ภาพตรงหน้าของเจียงหลีเยว่สว่างขึ้น เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
หน้าร้านตีเหล็กมีคนเบียดเสียดกันเต็มไปหมด
ไม่ใช่ภาพผู้เล่นกลุ่มเล็ก ๆ สองสามคนจับกลุ่มคุยกันหรือรับภารกิจเหมือนก่อน แต่แน่นขนัดจนคนเบียดไหล่ชนไหล่ ยาวต่อเนื่องจากร้านตีเหล็กไปจนถึงร้านขายของชำและร้านตัดเสื้อ
ถนนสายหลักทั้งสายของหมู่บ้านเต็มไปด้วยผู้เล่น!
แถมยังเป็นผู้เล่นใหม่ทั้งหมด
ตัวละครใหม่ส่วนใหญ่มีเลเวล 1-3
เกมเสมือนจริงต่างจากเกมออนไลน์แบบใช้คีย์บอร์ดทั่วไป ในเกมแบบคีย์บอร์ดโมเดลตัวละครจะเดินทะลุกันได้
แต่เกมเสมือนจริงทำไม่ได้
เมื่อสัมผัสกันได้จริง คนจำนวนมากเบียดกันอยู่แบบนี้จึงมีผลลัพธ์เพียงอย่างเดียว—
ติดแหง็ก
ขยับตัวได้อย่างยากลำบากสุด ๆ
เจียงหลีเยว่รีบชักเท้าที่กำลังก้าวออกไปกลับมา ขมวดคิ้วแล้วเปิดช่องโลกดู
เป็นอย่างที่คิด ช่องโลกกำลังระอุ
【โลก】[ชวนฉันดื่มเหล้าสิ] : เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ก็มีตัวละครใหม่เพิ่มขึ้นเยอะขนาดนี้? เทวโองการเปิดให้สร้างหลายบัญชีได้แล้วเหรอ??
【โลก】[ดอกเบญจมาศป่า] : ได้กับผีน่ะสิ ดูก็รู้ว่าเข้ากิลด์ใหญ่หรือสตูดิโอเกมอีกแล้วมั้ง แต่คนเยอะจริง ๆ เหมือนหมู่บ้านเริ่มต้นของทุกเซิร์ฟเวอร์จะแน่นไปหมดแล้ว
【โลก】[กินเด็กแปดคนในคำเดียว] : เทวโองการช่วยเปิดเซิร์ฟเวอร์เพิ่มหน่อยได้ไหม คนเยอะขนาดนี้ ฉันจะทำภารกิจยังไง!!!
【โลก】[มาถึงพร้อมดวงดาวและจันทรา] : รู้สึกว่ามีกิลด์เข้ามาอีกแล้วจริง ๆ เป็นระเบียบมีวินัยมาก พวกนายดูจุดเกิดมอนสเตอร์นอกหมู่บ้านเริ่มต้นสิ เรียงแถวกันเป็นกลุ่ม ๆ เหมือนฝึกทหารเลย
【......】
เจียงหลีเยว่ปิดช่องโลก ชะโงกดูฝูงคนด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้ก้าวเงาวูบขึ้นไปบนหลังคา
จากนั้นเธอก็ก้าวอย่างแผ่วเบา กระโดดข้ามหลังคาอย่างคล่องแคล่วราวกับแมวดำสง่างาม แล้วออกจากหมู่บ้านไปได้อย่างราบรื่น
ทิ้งผู้เล่นกลุ่มใหญ่ที่มองตามแผ่นหลังของเธอด้วยความครุ่นคิดไว้เบื้องหลัง
เอ๊ะ...ทำไมพวกเขาถึงคิดวิธีนี้ไม่ออกนะ!!