เจียงหลีเยว่กลับนครชมจันทร์ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายแล้ว
สายลมยามค่ำพัดมา เธอถอดหน้ากากไร้หน้าเก็บไว้ รูปร่างกลับคืนเป็นเด็กสาวผมดำสูงราว 160 เซนติเมตร
เสวียนเย่ก็กลับคืนสู่ร่างเดิมเช่นกัน
หนึ่งคนกับหนึ่งหยวนกลับบ้านด้วยอารมณ์ดี
ในบ้านเปิดไฟสว่างจ้า แต่ไม่มีใครอยู่ พี่ชายกับพี่อวี่หวยคงยังยุ่งอยู่ที่ฐานที่มั่น
เธอพาเสวียนเย่ขึ้นชั้นบน
ยังไม่ทันเข้าห้องนอน เสวียนเย่ก็ทำท่าราวกับรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น กางปีกเตรียมหนี
เจียงหลีเยว่คว้าหางมันไว้แล้วดึงกลับมา
“โฮก! โฮก!”
เจียงหลีเยว่ทำเป็นไม่ได้ยิน ลากเสวียนเย่เข้าไปในห้องน้ำ
ระหว่างอาบน้ำให้มัน เธอครุ่นคิดว่าภาพในศิลานั่นคืออะไรกันแน่ หรือเป็นคำชี้แนะจากเทพองค์ไหนจริง ๆ?
เป็นไปไม่ได้
เธอ พี่ชาย และพี่อวี่หวยก็ไม่ได้เกิดเรื่องอะไร ทั้งสามคนสบายดี แล้วจะไปทำลายโลกโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง?
พวกเธอไม่ใช่คนบ้าคลั่งไร้สติสักหน่อย
เว้นแต่ว่าโลกนี้จะมีปัญหาอะไรบางอย่าง