สามพี่น้องขมวดคิ้วอ่านข้อความที่มู่จี้ไป๋ส่งมา
จากข้อความสุดท้ายเห็นได้ชัดว่าสภาพจิตใจของมู่จี้ไป๋ย่ำแย่มากแล้ว
「เข้าไปทั้งหมดกี่คน?」
「19 คน」
เปิ่นเยว่พูดพลางหันไปมองด้านหลัง ผู้คนที่ตามมาก็ค่อย ๆ ทยอยมาถึงแล้ว 「พวกเราเตรียมยาต่ออายุขัยกับยาฟื้นฟูจิตใจไว้ กำลังจะเข้าไปพอดี」
เจียงหลีเยว่มองตามสายตาของเธอไป แล้วพบว่ามีคนคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่น้อยในกลุ่มที่มาช่วยเหลือ
เถาจือ ประธานสวนดอกท้อ สวมผ้าคลุมไหล่สีแดง ผมยาวหยิกสีแดงถูกรวบเป็นหางม้าต่ำพาดลงบนไหล่ข้างหนึ่ง เธอยิ้มพลางมองมา 「ประธานแม่น้ำหวย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ」
คนที่ยืนอยู่ข้างเธอคือฉางคงแห่งรุ่งอรุณ ประธานกิลด์รุ่งอรุณ รูปร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น มือถือกระบี่ยักษ์ ใบหน้าคมสันเผยรอยยิ้มบาง ๆ เช่นกัน
เขาพยักหน้าทักทายลู่ยวี่หวยกับเจียงมู่อวิ๋น
อู๋ป้ายกำลังเช็ดมีดสั้น พลางยิ้มกว้าง 「จะได้เจอพวกคุณสักครั้งนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ」
นับตั้งแต่เกมบุกเข้ามา พลังของซานสุ่ยก็พุ่งพรวดราวกับติดจรวด พวกเขาตามไม่ทันเลยสักนิด
ไกลออกไป ชายวัยกลางคนหน้าตาราวสี่สิบปีคนหนึ่งประคองแก้วเก็บความร้อนเดินเข้ามาช้า ๆ บางครั้งก็ก้มลงเป่าลมร้อนสองสามที
เขาคือประธานศูนย์รวมคนชราสายปล่อยวาง มีชื่อว่าไหลเปยห่าวฉา
ทุกคนเรียกเขาจนชินปากว่าอาชา
ภายนอกดูเหมือนอายุสามสิบสี่สิบ แต่ความจริงอายุเกิน 60 ปีแล้ว
เมื่ออาชาเห็นลู่ยวี่หวย ก็ยิ้มร่าพลางยกแก้วเก็บความร้อนขึ้น 「ประธานเสี่ยวหวยก็มาด้วยเหรอ คนเยอะยิ่งมีกำลัง พอดีเลย พวกเราเข้าไปตามหาเสี่ยวมู่ด้วยกัน」