ด้วยระเบิดควันสูตรยาสลบออกฤทธิ์แรงที่วิศวกรผู้ไม่ประสงค์ออกนามท่านหนึ่งสนับสนุนมาให้ พวกเขาจึงทำให้ผึ้งอำพันที่รายล้อมรังหมดสติได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นก็ใช้ไฟรมควันไล่ผึ้งอำพันที่อยู่ในรังออกมา แล้วใช้ระเบิดควันในปริมาณที่ทำให้หมดสติได้ จึงเก็บน้ำผึ้งอำพันมาได้ครบ 100 ขวดอย่างง่ายดาย
แน่นอนว่าในเมื่อมีโอกาสดี ๆ แบบนี้ ลู่ยวี่หวยย่อมไม่พอใจแค่น้ำผึ้ง 100 ขวด
เขาเกือบจะยกรังผึ้งทั้งรังกลับไปด้วยซ้ำ
สุดท้ายเหล่าเจี้ยนกับชุนเฟิงต้องกอดแขนลู่ยวี่หวยไว้ พลางพูดว่า “พอเถอะ ๆ พี่ใหญ่ ผึ้งอำพันเขาก็อยู่กันไม่ง่ายนะ คืนรังให้พวกมันเถอะ คราวหน้ายังกลับมาเก็บได้อีก”
ลู่ยวี่หวยถึงได้เก็บมือชั่วร้ายกลับไป
เจียงหลีเยว่รู้สึกเสียดายนิดหน่อย
ที่จริงความคิดของเธอก็เหมือนพี่หวยนั่นแหละ...
หลังทำภารกิจสองอย่างแรกเสร็จ ทุกคนก็กลับนครชมจันทร์ไปกินมื้อกลางวันด้วยกัน ลู่ยวี่หวยแวะไปส่งภารกิจสองอย่างแรกที่สมาคมทหารรับจ้างด้วย
โต๊ะยาวหลายตัวนำมาต่อกัน ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส อีกเดี๋ยวยังต้องไปทำภารกิจต่อ ทุกคนจึงดื่มแต่น้ำผลไม้ บรรยากาศครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง
เจียงหลีเยว่นั่งอยู่ระหว่างเจียงมู่อวิ๋นกับลู่ยวี่หวย มองพี่ชายคีบอาหารใส่ชามให้