เจ้าของลานล่ายกมือขึ้น
เส้นแดงทั้งหมดบนทะเบียนพลันส่องสว่าง พาดผ่านป่าทึบและเชื่อมต่อกับเหยื่อทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่
เส้นแดงสายหนึ่งคืบคลานไปยังยอดไม้ที่เจียงหลีเยว่อยู่
แต่ก่อนที่มันจะสัมผัสร่างของนาง เส้นแดงสายนั้นกลับสูญเสียเป้าหมายไปอย่างกะทันหัน มันวนเวียนอยู่บริเวณนั้นอย่างงุนงง ก่อนจะหยุดนิ่งกลางอากาศ
เจ้าของลานล่าจ้องเส้นแดงสายนั้น
“ไม่มีกลิ่นอายของชีวิต ทั้งยังไม่มีบันทึกการตาย...” เขายกนิ้วขึ้นลูบหน้ากระดาษในทะเบียนเบา ๆ “น่าสนใจ”
เสียงหัวเราะต่ำ ๆ อย่างพึงพอใจดังลอดออกมาจากใต้หน้ากากกระดูกกวาง
วินาทีถัดมา เจ้าของลานล่าเงยหน้าพรวด มองไปยังทิศทางที่เจียงหลีเยว่อยู่ได้อย่างแม่นยำ
เขามองไม่เห็นเจียงหลีเยว่ แต่จับตำแหน่งของเส้นแดงที่สูญเสียเป้าหมายได้แล้ว
“เจอตัวแล้ว”
เจ้าของลานล่ายกคันธนูยาวขึ้น วางลูกธนูสีเงินบนสายธนู ปลายศรเล็งไปยังต้นไม้โบราณสูงใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป
เจียงหลีเยว่ไม่หลบซ่อนอีกต่อไป
นางกอดเสวียนเย่ไว้ ร่างวูบหายไปจากจุดเดิม
ฟิ้ว!
ลูกธนูพุ่งตามไปเจาะทะลุยอดไม้
เสียงตูมสนั่น ต้นไม้โบราณที่สูงหลายสิบเมตรระเบิดออกจากตรงกลาง เศษไม้จำนวนนับไม่ถ้วนกระเด็นไปทั่วทุกทิศ
เจียงหลีเยว่ร่อนลงบนต้นไม้อีกต้น การพรางตนเป็นวัตถุตายของเผ่าผีห้วงลึกมีผลอีกครั้ง กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตในร่างนางพลันหายไป
ทะเบียนในมือเจ้าของลานล่าสั่นไหวเบา ๆ เส้นแดงสายนั้นสูญเสียเป้าหมายอีกครั้ง
เขาไม่โกรธ กลับหัวเราะอย่างตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
“เหยื่อที่หายตัวได้”
“ข้าชอบ”
เจ้าของลานล่ายกมือขึ้น ทำท่าเรียกบางสิ่ง
สุนัขล่าสีดำที่กระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ในป่าทึบหยุดไล่ล่า พลิกตัวแล้ววิ่งกรูกันมาทางนี้
สุนัขล่ามีจำนวนมากกว่าร้อยตัว พวกมันล้อมพื้นที่นี้จากหลายทิศทาง ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องอากาศ จมูกกระพือไม่หยุด