เจียงหลีเยว่หวงของกินสุดชีวิต
นางแย่งสัตว์ประหลาดมาได้ไม่น้อยจากปาก กรงเล็บ และกีบของฝูงสัตว์อสูร อารมณ์ดีจนบรรยายไม่ถูก
สัตว์อสูรฝูงนี้ราวกับนัดแนะกันมา
พอสัตว์ประหลาดตายหมด พวกมันก็พร้อมใจกันหันหลังกลับไปทางเดิม ความเร็วของพวกมันเหลือเชื่อจนนางยังไม่ทันคิดว่าจะฉวยโอกาสจับพวกมันมาเป็นพวกดีหรือไม่
พวกมันก็แยกย้ายกันหนี หายลับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
เจียงหลีเยว่ “……”
หนีเร็วใช้ได้เลยนะ เอาเถอะ ถือว่าพวกมันยังโชคดี
เจียงหลีเยว่เก็บเพลิงเผาน้ำค้างแข็งด้วยความเสียดาย ก่อนหยิบไม้กวาดกับที่โกยผงมาเริ่มกวาดเหรียญทองแดง
พื้นดินในที่รกร้างหุบผาแยกเต็มไปด้วยทรายรกร้าง นางกวาดเหรียญทองแดงลงที่โกยผงแล้วต้องเขย่าสักหน่อย ทรายรกร้างที่ติดมาพร้อมเหรียญก็ฟุ้งกระจายไปทั่วทันที
ฝุ่นทำให้นางกับเสวียนเย่ที่เกาะอยู่บนไหล่จามไม่หยุด
ทนไม่ไหวแล้ว!
นางทำหน้าตึง รีบเก็บกวาดสนามรบจนเสร็จ จากนั้นก็โยนเหรียญทองแดงที่ปนทรายรกร้างใส่กระสอบ แล้วเก็บลงกระเป๋าเก็บของ ก่อนอุ้มเสวียนเย่แล้วใช้จุดยึดมิติกลับไปยังห้องชุดชั้นเดียวในเกียวโต
จากนั้นจึงเข้าไปในฐานที่มั่น
ในฐานที่มั่นมีคนอยู่จริง ๆ นอกจากผิงจิ้งแล้ว ยังมีชิวชิวกับครอบครัวของเธอด้วย
“เสี่ยวหลี?” ชิวชิวถามอย่างประหลาดใจ พลางมองซ้ายขวาของนางโดยไม่รู้ตัว “เข้ามาคนเดียวเหรอ?”
เจียงหลีเยว่พยักหน้ารับ ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาถาม “พี่ชิวชิว ตอนนี้ในบรรดาสมาชิกที่เหลือของซานสุ่ย มีผู้เล่นสายอาชีพใช้ชีวิตกี่คนเหรอ? มีวิศวกรไหม?”
“อืม...พี่จำได้ว่ามีสองคน” ชิวชิวไม่ค่อยแน่ใจนัก เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเช่นกันแล้วพูดว่า “มี แค่คนเดียวนะ ชื่อในเกมว่าเหมียวครองโลก ก่อนหน้านี้เรียนวิศวกรจากเทวโองการ”
เจียงหลีเยว่มีสีหน้าเคร่งขรึม “พี่ส่งช่องทางติดต่อของเธอมาให้ฉันได้ไหม? ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วยนิดหน่อย”
“ได้สิ” ชิวชิวตอบรับ
ในฐานที่มั่นไม่มีสัญญาณเหมือนกัน แต่เจียงหลีเยว่จดรหัสวีแชตของเหมียวครองโลกไว้ แล้วโบกมือลาชิวชิวก่อนรีบออกจากฐานที่มั่นทันที